Al een paar keer heb ik parende segrijnslakken gefotografeerd, maar steeds kreeg ik geen goed zicht op het kleine pijltje van aragoniet waarmee ze elkaar vlak voor de bevruchting beschieten. Dit tere pijltje is slechts een centimeter lang maar bepaalt voor de slak wel zijn kans op nageslacht. Bij dit intieme koppeltje stak de dolk echter zo opvallend uit de mantel van de slak naar buiten, dat ik het niet kon laten om er een foto van te maken.

Lees voor de interessante paringsrituelen van de segrijnslak ook: Parende segrijnslakken dansen wang aan wang (Cornu aspersum).

Op koningsdag ben ik lekker vroeg naar het bos gegaan. Als iedereen naar de stad trekt is het in het bos tenminste rustig. Toch had ik daar een koninklijke ontmoeting. Op een omgevallen boom zat een joekel van een hoornaar, ruim 3,5cm lang. Alle hoornaren die je vroeg in het seizoen tegenkomt zijn jonge koninginnen, de werksters en mannetjes overleven de winter niet. Deze koningin was waarschijnlijk net, vanwege de oplopende temperatuur, vanonder het schors van een dode den gekropen. Dat soort plekken zijn voor veel insecten favoriete overwinteringsplaatsen.

Ze was nog wat lethargisch en liet zich goed benaderen, gaandeweg begon ze met haar vleugels te trillen om haar vliegspieren en lichaam op te warmen en even later steeg ze met een luide zoemtoon op. Ze cirkelde een paar keer om mijn hoofd en ging er toen vandoor. Je hoort vaak spookverhalen over de steek van een hoornaar, nu ben ik daar zelf nog nooit door gestoken, maar het schijnt wel flink wat pijnlijker te zijn dan de steek van en wesp of bij. Toch maakte ik me geen enkele zorgen, hoornaars zijn feitelijk niet agressief, zeker niet zo vroeg in het seizoen als ze nog geen nest hebben.

Deze koningin zal nu op zoek gaan naar een geschikte en beschutte plaats om haar nest te bouwen, zoals in een holle boom. Het papieren nest wordt van tot pulp gekauwd hout gemaakt en is bolvormig met een open onderkant. In de zeskantige broedcellen zal ze verscheidene langwerpige witte eieren afzetten, één in elke cel. De uitgekomen larven hangen met hun kop naar beneden en worden door de koningin met vleespulp gevoed. Ze jaag bij weer en ontij, overdag en ’s nachts op insecten en spinnen. Als ze iets heeft gevangen bijt ze met haar forse kaken eerst de kop, vleugels en poten af om daarna het resterende lijf tot pulp te malen. Deze lugubere werkzaamheden voert ze uit terwijl ze ondersteboven met één of twee achterpoten aan een takje hangt. De eiwitrijke pulp voert ze aan haar larven die haar op hun beurt weer voeden met een zoetige vloeistof die ze met hun mond uitscheiden. Volwassen hoornaars voeden zich uitsluitend met deze zoete stof of met de sappen uit een boom of van afgevallen rijp fruit. Soms knagen ze actief de bast van een boom door om bij de zoete sapstroom te komen. Gaandeweg zal het nest en de kolonie groeien maar waarschijnlijk nooit groter worden dan zo’n 1000 individuen. In oktober valt de kolonie uit elkaar en zullen alleen de jonge koninginnen de komende winter overleven.

Lees ook: Ephialtes manifestator, Franse veldwesp (Polistes dominula), Eikengalwesp (Cynips quercusfolii), Bladluismummie van Discritulus planiceps, Rozenbladwespen (Caliroa aethiops) en Knoppergal.

Je zult dit kevertje niet snel tegenkomen. Niet alleen omdat hij vrij zeldzaam is, maar vooral ook vanwege zijn verborgen levensstijl. De gevlekte schimmelkever is tussen april en augustus het actiefst, maar verstopt zich overdag vrijwel altijd onder schors of rottend hout. ’s Nachts komen ze tevoorschijn en kun je ze soms op boommos, schimmelend hout of boomzwammen vinden.

Zowel de larven als de volwassen kevers eten van de sporen of het mycelium van boomzwammen in loofbossen. Dat is ook de plaats waar ik ze vond, onder een los stuk boomschors bij de witte myceliumdraden van een zwam. Ze zijn niet groot, en worden slechts 4,5 tot 6mm lang. Met hun brede ovale en volledig glimmend zwarte lijf, de vier onregelmatige rood-oranje vlekken op hun dekschilden en hun puntige achterlijf dat onder deze dekschilden uitsteekt, zijn ze onmiskenbaar. Ze staan hoog op hun slanke pootjes en zijn vliegensvlug, als je ze stoort, schieten ze razendsnel weg en verdwijnen ze achter een stuk schors of rottend hout. Ze komen voor van Europa en Noord-Afrika tot aan het nabije Oosten.

Lees o.a. ook: Gewone oeverloopkever (Elaphrus riparius), Agrilus cyanescens, Klein vliegend hert (Dorcus parallelipipedus), Kastanje Snuitkever (Curculio elephas), Gewone dennenboktor (Rhagium inquisitor) en Kevers.

Houten stokken zijn enkele van de alleroudste gebruiksvoorwerp die er bestaan. Wat ooit begon als een gevonden of afgebroken boomtak is door onze geschiedenis heen uitgegroeid tot een complex en cultuurgebonden stuk gereedschap of wapen. Houten knuppels werden ontworpen om zoveel mogelijk schade toe te brengen. Ze werden tijdens de jacht en in gevechten gebruikt om botten te breken en borstkassen en schedels in te slaan. Vrijwel elke cultuur heeft ze gebruikt en verfijnd.

Deze knuppel is een eigen ontwerp, ik heb hem losjes gebaseerd op de vorm van de Griekse kopesh, de Amerikaanse honkbalknuppel, de Fijiaanse Gata en enkele fossiele bacula (penisbotten). Het enigszins ovale handvat gaat met een lichte knik over in een zich naar voren toe verwijdende gekromde knuppel met een brede ronde rug, een driehoekige baard met smalle rand aan de binnenzijde en een haakse punt bovenaan de baard met daarboven de platte ronde top van de rug. Hij kan met twee handen worden gebruikt en dan met erg veel kracht een slag toedienen. Het grotere gewicht aan de bovenkant van de knuppel zorgt samen met de kromming dat alle energie op een relatief klein contactoppervlak wordt overgebracht. De punt van de baard en de rand van de ronde top kunnen dan veel schade toebrengen, terwijl een flinke slag met de smalle binnenrand van de kromming al genoeg kan zijn om een bot te breken. Als de grip verder naar boven wordt geplaatst, op de overgang van de handgreep naar het begin van de binnenste kromming, past deze verdikking goed binnen de palm van een hand, waardoor de knuppel ook eenhandig gebruikt kan worden.

De hele knuppel is 74,5cm lang. De handgreep is 2,75cm dik en loopt door in een 4,75cm dik en 8,5cm breed uiteinde. De knuppel weegt 908 gram en is gemaakt van een dikke eikenhouten tak met natuurlijke kromming, waardoor de nerf de curve van de knuppel volgt. Hij is met hamer en beitel, houtrasp, zakmes, vijl en schuurpapier gevormd, met ijzerazijn en lederinkt gekleurd en met tungolie afgewerkt.

Lees ook: Zelfgemaakte knuppel no. 1 (Ongwe Hongwe).

Deze fragiele slangsterren lagen vlak bij elkaar in de vloedlijn bij het strand van ’s Gravenzande. In de Nederlandse en Belgische Noordzee  komen 7 verschillende soorten slangster voor, waarvan je de gewone slangster en de kleine slangster het vaakst op het strand kunt vinden. Hun dunne flexibele armen zijn echter heel kwetsbaar, meestal vind je ze dus niet heel.

Net als bij een zeester groeien afgebroken armen bij een slangster gewoon weer aan, uit de afgesneden arm groeit, in tegenstelling tot bij een zeester, echter geen nieuwe slangster meer. De armen van slangsterren hebben geen zuignapvoetjes. Ze gebruiken hun beweeglijke armen om mee te lopen en komen dan ook veel sneller vooruit dan zeesterren. Met vier van hun poten tillen ze hun lichaam op om daarna zich met hun vijfde poot vooruit te trekken. Slangsterren leven op de zeebodem en voeden zich met aas en dood organisch materiaal dat ze met slijm, dat tussen de stekels op hun armen zit, verzamelen en naar hun mond met onder aan hun platte lijf brengen. Deze mond dient tegelijkertijd als anus en bestaat uit vijf kaken. Elke kaak is opgebouwd uit platen die met tanden zijn omzoomd. Verrassend genoeg bevinden deze kaken zich aan grote platte platen die zich vanaf de rugzijde als vingers tussen de poten heen naar beneden buigen. De vijf punten van de mondopening staan daardoor in rechte lijn van de vijf armen. Deze armen zitten aan de zijkant van het lichaam en van boven kun je goed zien hoe ze zijn bevestigd.

De centrale schijf is ongeveer 1,5cm doorsnede en de armen worden zo’n 6cm lang. Ze komen vaak in grote groepen, vanaf de kustlijn tot op een paar honderd meter diepte, voor. Overdag verstoppen ze zich in de bodem of onder stenen en ze jagen ‘s nachts. Ze hebben weliswaar geen ogen, maar kunnen met hun huid licht en donker waarnemen en chemische deeltjes onderscheiden. Er zijn zowel mannelijke als vrouwelijke exemplaren en zoals gewoon bij stekelhuidigen vindt de bevruchting uitwendig plaats. Hun planktonachtige larve hebben eerst meerdere stekels en een bilaterale symmetrie maar vormen zich na ongeveer drie weken om in een miniatuur slangster met radiale symmetrie. In zo’n twee maanden zijn  ze volgroeid, ze leven ongeveer drie jaar.

Lees ook: Symmetrie, Zo boven, zo beneden, Phyllacanthus parvispinus, Zanddollar, Onregelmatige zee-egels (Spatangoida), Zeeklit (Echinocardium cordatum), Colobocentrotus atratus en Groene zee-egel (Strongylocentrotus droebachiensis).