Hoewel ik het ontwerp van dit oorspronkelijke mesje best ok vond, stoorde ik me er toch aan dat het lemmet net niet helemaal recht in het verlengde van het handvat lag en dat de dikte van de rug van dit lemmet, in relatie tot het formaat van het handvat, iets te breed aanvoelde.

Ik heb het oorspronkelijke handvat van ebbenhout er dan ook vanaf gehaald en een nieuwe gemaakt van papiermicarta. Dit nieuwe handvat staat wel exact in lijn met het lemmet en omdat dit handvat iets langer en lichter van kleur is, voelt en oogt het ook beter in balans. Verder is het handvat zelfs nog iets slanker geworden en heb ik dezelfde pin als van het eerste mesje gebruikt om het mee aan het lemmet vast te maken. Het lemmet is ook iets bijgeslepen, de snede is nu een stuk minder convex en dunner, waardoor het veel makkelijker snijdt.

Het eenvoudige kistje is gemaakt van een plank geïmpregneerd hout dat van een oude schutting komt. Het heeft een uitneembaar binnen-kistje van berkentriplex met strookjes tuigleer op de contactplaatsen met het mes. Aan de binnenkant van het deksel zit een etiket met daarop de specificaties en aan de buitenkant eentje met de naam en het nummer van dit mes.

Deze tweede versie is 18cm lang met een lemmet uit 440C staal van 7cm en weegt slechts 52 gram. Hij is vanwege zijn eenvoudige, gestroomlijnde silhouet naar een snoek vernoemd.

Klik hier voor het bericht over ZGM no. 10, hier voor meer foto’s van ZGM no. 10, hier voor meer foto’s van ZGM no. 10v2 (Esox) en hier voor meer foto’s van andere zelfgemaakte messen.

Op mijn klimroos zitten elk jaar bladrolwespen, eigenlijk zou je de opgerolde bladeren daarvan weg moeten knippen en in de kliko moeten doen, maar mij storen die delicate groene sigaartjes niet.

De bladwesp legt in mei haar eitjes op de roos, de uitgekomen larven beginnen direct aan de rozenbladeren en vreten deze op zo’n manier vanaf de top van het blad langs de nerf af, dat de bladeren omkrullen en een kokertje vormen. De larve zekert deze koker met zijde en vreet, met alleen haar kopje boven de opening van de koker uit, aan het blad dat zich daardoor steeds verder oprolt. In juni en juli verlaten ze hun beschermende behuizing en trekken ze de bodem in. Daar zullen ze zich verpoppen en overwinteren.  

Deze kleine larven lijken op rupsen maar hebben zes in plaats van vijf paar buikpoten. Ze zijn groendoorschijnend en hebben een fel oranje tot donkere kop. Het volgroeide wespje is slechts 4 mm klein, zwart, onopvallend en lijkt op een vliegje.

Lees ook: Rozenbladwespen (Caliroa aethiops).

Deze elegante zwart-witte sluipwesp met vuurrode poten is een van Europa’s grootste sluipwespen. De vrouwtjes kunnen 4 cm lang worden en dragen een legboor van minstens dezelfde lengte. Met deze lange legboor kunnen ze diepere gaten in het hout boren dan andere sluipwespen en daardoor ook hun eieren in larven leggen die dieper in het hout leven, zoals in die van reuzenhoutwespen en boktorren.

Met haar dunne legboor boort ze niet alleen het gat, maar kan ze ook ruiken waar de larve zich bevindt. Zoekende naar een slachtoffer kun je haar soms over een tak of stam zien dansen. Als ze eenmaal begint met boren, staat ze zo hoog mogelijk op haar poten met haar achterlijf recht omhoog en vouwt ze haar legboor zover naar beneden, dat ze het puntje daarvan nog net op het hout kan zetten. Het aanboren van een larve kan meer dan een half uur duren, waarbij haar boor gaandeweg steeds dieper in het hout komt te zitten en dat maakt haar natuurlijk kwetsbaar. Feitelijk zit ze gedurende het aanboren van een larve vastgepind aan haar legboor, wat een roofdier de mogelijkheid geeft haar te vangen. Bijgevoegde foto is dan ook van een legboor, met een stukje van het achterlijf van een Houtsluipwesp die tijdens het boren is opgegeten, er nog aan vast.

Deze wesp is gefotografeerd op het Leersumse veld, waar ze op een omgevallen dennenboom langere tijd ronddartelde en enkele testgaten boorde tot ze uiteindelijk een larve had gelokaliseerd en haar boor met oneindig geduld langzaam in het hout dreef.

Lees ook: Appelglasvlinder (Synanthedon myopaeformis), Ephialtes manifestator en Parasitisme, een olifantenpaadje van de evolutie dat wordt aangedreven door het principe van de kleinste werking.

Op de Erasmuscampus in Anderlecht bij Brussel staat het relatief onbekende Geneeskundemuseum. Sinds 1995 probeert dit een brug tussen kunst en geneeskunde te slaan en toont het niet alleen een kleine collectie van archeologische stukken maar ook medische objecten, instrumenten en wassen beelden. Het museum is echter niet voor iedereen, want sommige objecten kunnen zelfs voor geoefende bezoekers behoorlijk verontrustend zijn.

Het museum heeft enkele zeer interessante stukken in zijn collectie, zoals een anatomisch model van Auzoux en anatomische wassen beelden van de Belgische dokter Pierre Spitzner. Daarnaast heeft het objecten van Precolumbiaanse geneeskunde en stukken uit Afrika, Azië en de Arabische wereld en gaat men zelfs wat dieper in op religie, mythologie en magie.

Wat voor mij het museum kenmerkte waren de studentikoze presentaties. Het heeft enkele zeer interessante objecten in de collectie, maar de plaatsing en presentatie was in veel gevallen bijna amateuristisch. Veel objecten verdienden meer dan lukraak neergezet te worden.  In één zaal lag oude vieze vloerbedekking en leek het alsof men alles even snel tegen de muren aan had geschoven, er lagen losse stekkerblokken tussen de objecten op de vloer en eventuele uitleg was vaak op een los stukje papier getypt. Toch stoorde ik me daar niet aan, in sommige gevallen vond ik het zelfs sterker dan een steriele en tot in de puntjes verzorgde presentatie. Nu voelde het alsof je iets ontdekte, iets bijzonders tegenkwam op een plek waar het eigenlijk niet helemaal thuishoorde.

Ik ben wel wat gewend als het gaat om anatomische presentaties van lichaamsdelen of organen, toch waren er hier in deze setting een paar bij, die mij flink verontrustten. Zoals die van de torso van een volwassen man. Op een eenvoudig bijzettafeltje stond een glazen bak met formaldehyde  waarin het opengesneden lichaam van een man lag. Zijn hoofd en ledematen waren verwijderd en zijn zeemleren huid was daar strak overheen getrokken en met grove steken dichtgenaaid. Hij leek sterk op een stuk slachtvlees, zijn penis hadden ze laten zitten en was het enige dat verwees naar zijn verloren menselijkheid. Op het kleine op kopieerpapier getypte kaartje ernaast stond de kille tekst: Biologische pot, buste en interne organen.

In de laatste zaal van het museum staat een collectie wassen beelden. Deze zijn afkomstig van een Frans rariteitenkabinet en geven een uniek beeld van de verschillende stadia van geslachtziektes. Het museum waarschuwt de bezoekers vooraf, zeker die met kleine kinderen, dat deze collectie zich in deze zaal bevindt, zodat een ieder voor zich kan besluiten of hij hiermee geconfronteerd wil worden. Voor mij stonden deze beelden echter heel ver van mij af en voelde ik hierover geen enkel onbehagen, zeker niet in vergelijking tot dat aquarium met die torso, waar blijkbaar iedereen wel zonder enige emotie langsloopt.

Klik hier voor meer foto’s van het Geneeskundemuseum in Brussel en hier voor meer foto’s van andere musea en oude collecties.

De glas-in-loodramen in de Cathédral Saint-Louis in Blois zijn allemaal gerestaureerd, een gedeelte daarvan al in de 19^e eeuw door het atelier Lobin uit Tours. Zoals in vrijwel alle kerken beelden ze op hun glas in lood ramen de belangrijkste heiligen af. Oudere blanke mannen met een toga en koket baardje, net alsof het Griekse filosofen zijn, want zo zien christelijke heiligen er nu eenmaal uit. Om duidelijk te maken om welke heilige het precies gaat, hebben ze, ter identificatie, wel allemaal hun eigen accessoires bij zich.

Bovenstaande afbeelding is een foto-compositie van drie losse ramen uit de kathedraal in Blois. Links zie je Petrus, met zijn typerende sleutel, in het midden staat Solemnis, met zijn mijter en staf en rechts staat Josef, met zijn losse lelie. Afgezien van hun attributen lijken ze alle drie wel verdacht veel op elkaar.

Deze afbeeldingen zijn natuurlijk geen echte portretten, het zijn slechts typetjes, ze dienen de autoriteit van een persoon uit te drukken, niet diens individualiteit. Toch hadden ze misschien net iets meer hun best kunnen doen, nu lijkt het alsof Aristoteles aan cosplay doet en steeds een nadere outfit heeft aangetrokken. Als je er eenmaal op gaat letten, zul je hem overal zien. Aristoteles getype-cast als heilige, afgebeeld op ramen, schilderijen en in beelden, als het toonbeeld van Christelijke betrouwbaarheid.

Lees ook: Vloeken in de kerk, Het gezicht van God, Sint Antonius, Kalksteenrot, Santa Caterina de’Vigri da Bologna, De vliegende non en De dolk van apostel Petrus.