Net als voor Esox (ZGM no. 10) is dit kistje gemaakt met het hout van een oud tuinscherm. Zacht vurenhout wordt voor buitengebruik vaak geïmpregneerd met koperhoudende chemicaliën en krijgt daardoor een kenmerkende groene tint.

Dit eenvoudige kistje heeft een uitneembaar frame van dun berkentriplex waarin het mes en de schede liggen. Aan de binnenkant van het deksel zit een etiket met mijn naam en de specificaties van het mes en aan de buitenkant eentje met de naam van het mes. Het geheel is met Deense olie afgewerkt.

Kwaiken, of Kaiken, is de naam van de traditionele Japanse futokoro-gatana dolk waar dit mes op is gebaseerd.

Klik hier voor meer foto’s van Kwaiken, hier voor het bericht over het mes en hier voor het bericht over de schede.

Klik hier voor meer berichten over messen en hier voor meer foto’s van mijn andere zelfgemaakte messen.

Dit paddenstoeltje is heel algemeen, maar wordt toch vaak over het hoofd gezien. Dat komt grotendeels door zijn formaat, de hoed wordt niet veel groter dan zo’n 2 tot 9 mm, maar ook omdat hij op afgevallen takjes en bladeren tussen de strooisellaag groeit, waar de roze-bruine kleur van zijn kleine hoedje amper opvalt. Deze hoed kan bij droogte sterk verschrompelen, maar zal zodra de vochtigheid toeneemt zich weer volledig herstellen. De 0,5 mm dunne zwarte stengel kan zo’n 8 cm hoog worden en is opvallend taai en stevig.

Deze stevige volledig zwarte steel is kenmerkend voor deze soort. Er bestaat ook nog een sparrenstinktaailing (Micromphale perforans), die hier sterk op lijkt, maar diens hoed is lichter en de steel is bovenaan tegen de lamellen aan niet zwart. De sparrenstinktaailing groeit vrijwel uitsluitend op sparrennaalden en ruikt opvallend sterk naar rotte kool.

Aan de voet van de stengel van de paardenhaartaailing zitten vaak nog dikke paardenhaarachtige myceliumdraden, deze rhizoïden helpen de zwam om zich aan het substraat te verankeren. Ik vind deze zwammen vaak in gemende bossen op afgevallen eikenbladen, waar ze in groepjes bij elkaar staan. Deze dode bladeren zijn dan opvallend lichter  van kleur, alsof deze taailingen als kleine vampieren alle voedsel en kleur eruit zuigen.

Taailingen spelen een belangrijke rol bij het afbreken van plantaardig afval, ze zorgen ervoor dat belangrijke voedingsstoffen in het ecosysteem terug komen. Recent onderzoek naar deze paddenstoelen heeft aangetoond dat de door hun aangemaakte bioactieve polysaccharide proteïnen in de toekomst wellicht gebruikt kunnen gaan worden in de strijd tegen ziektes zoals Alzheimer.

Klik hier voor meer foto’s en hier voor meer berichten over paddenstoelen.

In het bos kwam ik een oma tegen die met drie kleine kinderen wandelde. Ik zag al vanaf een afstand dat ze foto’s van haar kleinkinderen aan het maken was en dat ze iets bij zich hadden. Toen ik langsliep wees ze me op een dode eekhoorn die op hetzelfde bankje lag als waar de kinderen op zaten. Terwijl ze me uitlegde dat ze die honderden meters verder langs een fietspad hadden gevonden, aaiden de kleintjes uitvoerig het dode beestje.

Ze vertelde me dat de eekhoorn nog leefde en bewoog toen ze hem vonden, maar dat hij langs het pad lag en er niet best uitzag. De oma gaf aan hem nog mond op mond beademing te hebben gegeven (!) en ook hartmassage (!), maar dat hij het helaas toch niet had gered. Ik vroeg haar beduusd of ze een grapje maakte, maar ze leek volkomen oprecht.

Blijkbaar had ze daarna de net overleden eekhoorn nog even benut voor meerdere social-media momentjes met haar kleinkinderen, die er ook nog even mee hadden geknuffeld (!). De oudste van de kinderen kan niet meer dan een jaar of vier zijn geweest, alle drie zaten ze uitvoerig met hun vingers in hun mond of neus en aten ze snoepgoed.

Ik heb nog even geprobeerd om haar uit te leggen dat een zieltogend dier dat geen uiterlijke verwondingen heeft, misschien wel ziek is, en dat het dan wellicht geen goed idee is om zo’n beestje te knuffelen en daarna lekker met je vingers in je mond te zitten. Maar ik geloof niet dat die boodschap binnenkwam. Ik hoop oprecht dat deze eekhoorn was aangereden of uit een boom was gevallen en dat hij niet ziek was. En ook dat hij anders toch wel aan zijn verwondingen was overleden en niet alleen even buiten adem was en aan paar opgeblazen longen en een ingedrukte borstkast is gestorven.

Lees ook: Verkeersslachtoffers, Dood en de bergeend, Dood en de bonte kraai (Corvus cornix) en Een Snip op Straat (Scolopax rusticola).

Tegenwoordig denkt iedereen te kunnen photoshoppen. Zelfs grote spelers, zoals in dit geval de Gemeente Vlaardingen, besteden hun opdrachten niet meer uit aan professionals, maar geven die aan een stagiaire of koffiedame. Dat is tenslotte nog altijd goedkoper dan bij een reclamebureau. Maar deze hier is wel heel erg slecht. Ik kan me nog voorstellen dat ze bij een onbruikbare foto een arm enigszins in een andere positie draaien, zodat het nog een beetje lijkt alsof hij zwemt, maar ik vraag me echt af waarom ze hier een linkerarm aan zijn rechterzij hebben vastgemaakt. Hij lijkt nu op een plastic speelgoedpop waarvan een sadist de armen heeft verwisseld.

Deze poster is gefotografeerd bij een sloot in Vlaardingen, waarschijnlijk was de gemeente zelf ook niet echt over het resultaat te spreken en hebben ze als opdrachtgever hun naam bewust van de poster weggelaten.

Lees ook: A.I. in de 15^e eeuw en Johannes Vermeer en de onmogelijke melkkan.

Dit kleine, eenvoudige zwammetje is ’s werelds meest verbreide paddenstoel, hij komt afgezien van Antarctica op elk continent voor.

Het waaiertje heeft een grijswitte behaarde hoed en verschrompelt bij koud en droog weer, waarbij de lamellen zich sluiten. Zodra de temperatuur en vochtigheid toenemen, zwelt hij weer op en krijgt hij zijn kenmerkende fraaie waaiervorm. Op deze manier beschermt de zwam tijdens ongunstige weersomstandigheden zijn waardevolle sporen en verspreidt hij deze pas als de omstandigheden gunstig zijn. Dit vermogen heeft hem in staat gesteld om grote klimaatwisselingen te overleven. Verder zijn ze totaal niet kieskeurig wat betreft hun voedingsbodem en kunnen ze zich op een groot aantal verschillende dode (en in sommige gevallen zelfs levende) houtsoorten ontwikkelen. Er zijn zelfs waarnemingen van deze zwam op bewerkt hout, dode planten en walvisbotten.

Ze worden maximaal zo’n 6 cm breed en leven in Nederland meestal op dood loofhout. Het zijn vaak de eerste zwammen die een dode afgevallen tak koloniseren en ze zijn soms ook de oorzaak van schimmelinfecties en allergieën bij mensen. Er zijn zelfs gevallen bekend waarbij immuun gecompromitteerde mensen (en één hond) door het waaiertje werden geïnfecteerd en waarbij er vruchtlichamen in de neusholte of longen groeiden. Een dergelijke besmetting is des te gevaarlijker aangezien deze zwam erg goed bestand is tegen antibiotica en schimmelwerende stoffen. Het feit dat er van deze zwam vrijwel overal minimaal 18 sporen per vierkante meter voorkomen, is dan niet echt geruststellend. Jonge exemplaren zijn eetbaar, maar worden in Europa door hun taaie structuur genegeerd. In warme, vochtige klimaten, waar minder taaie paddenstoelen sneller vergaan, worden ze echter wel gegeten.

Eén van de allereerste hydrofobe stoffen (hydrofobine) werd uit deze zwam gehaald. Deze stof heeft sterke waterafstotende eigenschappen die nuttig zijn in coatings. Verder wordt deze paddenstoel gekweekt om er polysacharide schizophyllan uit te halen, een middel dat gebruikt wordt bij de behandeling van baarmoederkanker. Het waaiertje dankt zijn wetenschappelijke naam aan Schiza voor splijten en phyllo voor blad of kieuw. Commune is Latijn voor gemeenschappelijk en wijdverspreid.

Lees ook: Het (on)gewone elvenbankje (Trametes versicolor), Winterhoutzwam (Lentinus brumalis), Spekzwoerdzwam (Phlebia tremellosa), De echte tonderzwam en de onvermijdelijkheid van de zwaartekracht (Fomes fomentarius) en Zwam met blauwe plekken: De blauwe kaaszwam (Cyanosporus caesius).

Klik hier voor meer berichten over paddenstoelen en hier voor meer foto’s.