Enkele van de best betaalde kunstenaars laten hun kunst volledig door anderen maken. Neem Damien Hirst. Zijn technisch bezien meer dan fantastisch uitgevoerde beelden zijn echt niet door hem zelf vervaardigd. Afgezien van het idee, een grove schets en misschien hier en daar wat commentaar tijdens het productieproces heeft hij zijn werkstukken niet met zijn eigen handen gewrocht. Hij heeft een leger aan anonieme ambachtsmensen in dienst die het werk voor hem uitvoeren.

Hirst verkoopt dus ideeën, waarvan velen teruggrijpen op klassieke stijlen en technieken, uit brons of marmer dat hij zelf nooit heeft aangeraakt. Tijdens het uitvoerende proces van een kunstwerk, als de kunstenaar de interactie aangaat met het materiaal, worden er echter beslissingen gemaakt die bepalend zijn voor het uiteindelijke werkstuk. Als een kunstenaar worstelt met zijn materiaal, ontstaat er een compromis, waarin je beide terugvindt. Echter niet bij kunstenaars als Damien Hirst, Hirst is als een musicus die zelf geen instrument bespeelt.

Deze afstandelijke productiewijze bepaalt natuurlijk in grote mate hoe een werk eruit ziet. Veel van Hirst zijn beroemde beelden zijn dan ook super glad en emotieloos, als uitdrukkingsloze barbiepoppen op een toneel. Je ziet er nergens de hand van de maker in terug. De uitvoering is teruggebracht tot het idee dat Hirst had en is niet ontstaan door wat zijn handen hem tijdens het proces van het maken hebben geleerd. Juist daardoor voelen veel van zijn beelden zo onpersoonlijk en zien ze er uit als een ruimtelijke uitvoering van een, met een 3D-programma, in de computer ontworpen idee. Alles is tot in perfectie gepolijst en afgewerkt. Misschien is het juist deze perfectie die het duidelijkst Hirst zijn impotentie ten opzichte van de materialen waaruit zijn werk is vervaardigd, verraadt.

Nu is Hirst natuurlijk niet de eerste kunstenaar die zijn werk door anderen laat uitvoeren. Menig kunstenaar voor hem werkte al met een studio, waarbij andere kunstenaars werken uit naam van de meester produceerden. Op zich is daar niets mis mee en dat hoeft de artistieke kwaliteit van een werk niet te verlagen. Zolang zo’n werkstuk de goedkeuring van de meester draagt en zijn idee visualiseert, kan dat afdoende zijn. De vraag blijft echter of het uiteindelijke werk eer doet aan het oorspronkelijke idee én of het oorspronkelijke idee, artistiek bezien, wel de moeite waard was. Helaas vind ik bij veel van Hirst zijn bronzen en marmeren beelden de ambachtelijke kwaliteit van een veel hoger niveau dan de oorspronkelijkheid van het idee.

Lees ook: Treasures from the wreck of the Unbelievable en Vanitas.

Om maar gelijk met de deur in huis te vallen, dit kleine beestje heeft geen officiële Nederlandse naam, maar vertaald uit de omringende buurlanden, zou Ligurische bladcicade het meest voor de hand liggen.

Voor de jaren 80 van de vorige eeuw kwam je deze beestjes eigenlijk alleen tegen aan de mediterrane kusten van Frankrijk en Italië, maar ze trokken al snel via Zwitserland en Oostenrijk naar Noord-Europa en uiteindelijk ook naar het Verenigde Koninkrijk en de Verenigde Staten. Hun verspreiding werd enorm geholpen doordat ze meereisden op het populaire wilde kattenkruid (Nepeta cataria) dat in veel Europese landen, waaronder Nederland, werd geïmporteerd.

Volwassen wijfjes leggen met hun ovipositor eitjes in een blad en laten daar vaak een kleine bruine bladverkleuring bij achter. De meeste eitjes overwinteren in het blad en komen in het voorjaar uit. Binnen 20 dagen zijn ze al volgroeid. Volwassen Ligurische bladcicaden zijn amper 3 mm lang en bruin, wit met geel gevlekt.  Ze hebben lange achterpoten met stekels waarmee ze grote sprongen kunnen maken. De stekels worden gebruikt om een waterafstotende stof over hun lijf te verdelen, wat ervoor zorgt dat ze niet aan waterdruppels of hun eigen suikerachtige uitscheidingen blijven plakken. De volwassen cicaden voeden zich met plantensap, dat ze met hun scherpe injectienaaldachtige snuit opzuigen.

Ze voeden zich met verschillende planten en je vindt ze behalve op het wilde kattenkruid ook op salie, munt, rozemarijn, basilicum, marjoraan, oregano en tijm. De hier afgebeelde exemplaren zijn in mijn tuin op salie gefotografeerd. Omdat alle genoemde kruidachtige planten ook een significante commerciële waarde vertegenwoordigen, worden deze cicaden als een plaag beschouwd. Bestrijding gebeurt nu met parasitaire wespen en met plakkerige vallen of simpelweg door de planten te stofzuigen.

Lees ook: Bloedcicade (Cercopis vulnerata), Rododendroncicade (Graphocephalus fennahi), Koekoeksspog, Rotsheidewants aka Andromedaheidewants (Stephanitis takeyei), Koolmot (Plutella xylostella), Middellandse Zeevlieg (Ceratitis capitata) en Buxusmot (Cydalima perspectalis).

Eén van de mooiste autoroutes ter wereld ligt op Corsica. De D81 voert je vanaf Ajaccio via een kronkelige kustroute door het natuurpark de Calanques de Piana naar het Noorden tot Calvi. De weg is smal, kent nagenoeg geen rechte stukken en slingert zich tussen rotsen en ravijnen. Achter elke bocht ligt een nieuw uitzicht op rood granieten rotsformaties die zich in de Middellandse zee storten. De weg zelf is smal, slecht te overzien en tijdens de hoogtijdagen erg druk. Slechts een lage stenen afscheiding scheidt de weg van de leegte en je houdt je hart vast als je een tegenligger ziet. Toch is het één van de mooiste routes die ik ooit heb gereden. Als je niet te hard rijdt en af en toe op een spaarzame uitsparing naast de weg parkeert, kun je de surrealistische omgeving goed in je opnemen.

De rotsen zijn roze tot roestrood en torenen tot wel 300 meter hoogte boven de zee, ze zijn geërodeerd tot grillige en bizarre vormen en fascinerend mooi. Het natuurpark de Calanques de Pinai staan sinds 1983 op de UNESCO Werelderfgoedlijst. De Corsicanen zelf noemen deze formaties overigens Calanches de Piana.

Corsicanen geven afstanden niet aan in kilometers maar in tijd. Gezien de grilligheid van de routes en de beperkte snelheid die je er kunt rijden, kom je vaak niet boven een gemiddelde snelheid van 30 a 40 km/h en zou het doorgeven van hemelsbrede afstand volstrekt zinloos zijn.

Deze foto’s zijn tijdens een bloedhete dag gemaakt vanaf een kleine parkeerplaats naast de weg, hoewel de rode kleur van de rotsen typerend is, vind ik deze toch het sterkst in zwart-wit. Ik zal binnenkort ook nog wat foto’s publiceren die ik vanaf zee heb gemaakt, tijdens zonsondergang lijken de rotsen dan te gloeien.

Het nieuwe Universiteitsmuseum van Zurich is pas sinds 18 maart 2024 geopend. De oorsprong van de collectie van deze universiteit stamt uit de 17e eeuw en lange tijd besloeg deze vier verschillende musea. Maar begin dit jaar voegde men het antropologie-, botanie-, paleontologie- en zoölogie- museum samen tot het Naturhistorisches Museum der Universität Zürich.

Over twee verdiepingen verspreid, toont men daar nu 1500 diverse skeletten, opgezette dieren en fossielen. Hoewel er wel enkele interessante stukken staan, zoals een paar fraaie dinosaurusskeletten en fossielen, doet het museum toch enigszins saai aan. De bekende hokjes worden keurig afgevinkt, alles is ruim bemeten en wordt doordacht gepresenteerd, maar net als Zurich zelf is het allemaal net iets te standaard en te degelijk, het mist drama en identiteit.  Je kunt er een paar leuke uurtjes doorbrengen maar als je buiten staat vraag je jezelf toch af wat je nou eigenlijk hebt gezien, vrijwel nergens groeide een presentatie uit tot een ervaring of kreeg je het gevoel iets uitzonderlijks te hebben gezien.

De totale museumcollectie bestaat uit zo’n 900 zoogdieren, 3.300 vogels, 1.000 reptielen en amfibieën, 3.000 insecten en 24.000 schaaldieren. Hun fruitvliegen-collectie en botanische collecties zijn wellicht het noemenswaardigst, alhoewel daarvan helaas niets wordt getoond. Ze hebben verder nog een grote collecties zaden en vruchten en een unieke verzameling  objecten op sterk water, waarvan wederom niets wordt gepresenteerd. Het lijkt haast alsof ze bang zijn om zich uit te spreken, om op te vallen. Veel van de stukken die hun collectie uniek maken en hun museumidentiteit zouden kunnen bepalen, zijn opgeborgen, in plaats daarvan presenteren ze alleen dat wat men in veel andere historische musea ook al kan zien, zij het net wat netter en groter.

Als je je bedenkt dat dit museum pas net is geopend en dat het toch precies hetzelfde doet als zoveel andere musea, realiseer je je dat het museum geen eigen visie toont en niet vernieuwend wil zijn. Er is gekozen voor de veilige weg en deze presentatie is de groots genoemde deler van alle andere natuurhistorische musea.

Klik hier voor meer foto’s van het Naturhistorisches Museum der Universität Zürich en hier voor meer foto’s van andere natuurhistorische musea.

Dit vreemd gevormde schelpje behoorde aan een heremietkreeftje. Tijdens zijn leven was hij een symbiotische samenwerking aangegaan met een kolonie neteldiertjes. Deze Hydrozoa, of hydroidpoliepen, vormen uitgebreide koraalachtige kolonies en gebruiken hun kleine tentakels om plankton of ander klein voedsel te verzamelen. Duizenden van deze diertjes bij elkaar kunnen met hun harde kalkachtige skeletten hele schelpen bedekken. Aangezien een heremietkreeft een behoorlijk slordige eter is en zich vrij over de zeebodem beweegt, kunnen deze poliepen zich niet alleen met de etensrestjes voeden, maar worden ze ook regelmatig van een verse stroom van zeewater met voorzien. Tegelijkertijd zorgen de stekende netels van deze poliepen op het schelpje voor extra bescherming voor het kreeftje, zodat ze er allebei voordeel uit halen. Een groeiende kolonie hydropoliepen breidt zich steeds verder uit en bouwt uiteindelijk allerlei uitsteeksels die dan als woontorens boven op het schelpje staan. Deze poliepenkolonies hebben vaak mooie groen-roze kleuren, helaas bleken veel verzamelaars deze tot een saai wit. Gelukkig heeft dit exemplaar nog wel zijn originele kleuren.

Hydrocorella africanus wordt alleen aan de Zuid- en Westkust van Afrika gevonden.  Dit exemplaar is onder de kust op 40 meter diepte gevonden.

Lees ook: Versteend paddenstoelkoraal, Bloedkoraal en Albertus Seba, Thrombolieten en De heremietkreeft.