Het dennenzwavelkopje is eetbaar maar lijkt sterk op de zeer giftige gewone zwavelkop. Dennenzwavelkopjes hebben echter lichtgrijze lamellen in plaats van de groengele lamellen aan de onderkant van hun giftige familielid. Ze groeien beide in dichte groepen op dood naaldhout, hun hoeden hebben een diameter van 2 tot 6 cm en hun holle stelen kunnen zo’n 8 cm hoog worden. De donkere velumresten zitten vaak nog als een sierstiksel om de rand van hun mosterdgele hoed heen. Deze hoed is bij nat weer iets meer oranje en kleurt bij droger weer wat meer naar bruin. Het zijn voor de herfst typische en uitbundig groeiende paddenstoelen die in het dennenbos op dode stronken nog wat kleur toevoegen.

Lees ook: De witte kluifzwam (Helvella crispa), Sombere honingzwam (Armillaria ostoyae) en Panteramaniet (Amanita pantherina).

De rode vari’s leven in Madagaskar in kleine groepen van 5 tot 16 dieren. De vrouwtjes zijn er de baas en ze verdedigen hun territorium met geur en geluid. De groepen foerageren hoog in de bomen op fruit en hebben daar een belangrijke functie als plantenbestuivers.

Alle mannelijke vari’s zijn di-chromatisch, ze hebben slechts twee soorten kegeltjes op hun netvlies en zijn roodgroenkleurenblind. Ze zien de wereld in gradaties blauw, geel en groen, maar kunnen geen onderscheid maken tussen rood en groen. De meeste vrouwelijke vari’s zijn ook di-chromatisch, maar sommige zijn echter tri-chromatisch en zien dus net als mensen alle kleuren. Dankzij een mutatie op hun X-chromosoom kunnen zij rood en groen wel uit elkaar houden. Aangezien er twee X-chromosomen nodig zijn voor tri-chromatiek en mannetjes slechts één X-chromosoom hebben, zijn alle mannetjes di-chromatisch en slechts een gedeelte van de vrouwtjes, die twee gemuteerde X-chromosomen hebben, tri-chromatisch.

Rode vari’s eten vruchten en het vermogen om rood te zien helpt de dieren bij het onderscheiden van rijp fruit. Toch biedt di-chromatie de mannelijke lemuren een potentieel voordeel. Tri-chromatische vrouwtjes halen hun visuele informatie grotendeels uit kleuren, terwijl di-chromatische dieren een stuk beter zijn in het waarnemen van lijnen en patronen. Dit laatste blijkt een voordeel bij het detecteren van goed gecamoufleerde roofdieren zoals fretkatten die veel op lemuren jagen. Dit verschil in waarneming tussen de mannetjes en vrouwtjes binnen een groep heeft dus grote voordelen. Aangezien de tri-chromatische vrouwtjes beter zijn in het vinden van rijp fruit, plukt de hele groep daar de vruchten van, terwijl de mannetjes met hun betere patroondetectie de groep sneller kunnen waarschuwen voor roofdieren.

Deze rode vari is bij De Beekse Bergen gefotografeerd.

Lees ook: Tijdsresolutie en koerscorrecties, Het mosgroene oog, Spinnenogen en Verblind door snelheid: Bastaardzandloopkever (Cicindela hybrida).

Het hazenpootje is een hele elegante inktzwam, die zijn naam dankt aan het beginstadium van zijn groei. De net uit de grond opkomende paddenstoel heeft namelijk wel iets weg van het pootje van een haas. In het Engels heet hij harefoot mushroom, dus ook zij zien er blijkbaar meer gelijkenis in met de poot van de haas dan met die van het konijn.

Deze paddenstoel wordt, zeker door fotografen, gewaardeerd om zijn frêle elegantie en buitengewoon fotogenieke uiterlijk. Ondanks dat het een algemene zwam is, kom je hem toch niet zo heel vaak tegen. Dat komt omdat deze zwammen maar een korte tijd staan. Het vruchtlichaam komt  slechts binnen een paar uur op uit de grond en vervloeit dan alweer tot inkt. Ze overleven het zelden langer dan een dag. Toch is dat al een enorme prestatie als je je bedenkt dat ze binnen die paar uur wel tot zo’n 18 cm hoogte kunnen groeien. Onder gecontroleerde omstandigheden zijn er echter ook exemplaren van amper 1 mm hoogte waargenomen, die er voor de rest overigens exact hetzelfde uitzagen als hun bijna 200 keer grotere broers en die zelf ook normale levensvatbare sporen produceerden. Het lijkt er dus op dat het hazenpootje een ongekende variatie in grootte kent.

De paddenstoel breekt als een klein bruin harig pootje door de grond naar boven, waarna de stam zich razendsnel verlengt en de hoed zich openvouwt. Deze hoed is bleekbruin en kleurt naar de rand zilvergrijs. Naarmate de paddenstoel rijpt, verliest hij zijn witte vacht en wordt de hoed steeds platter tot hij zich bijna omkeert en de randen naar boven toe krullen. De lamellen beginnen wit, maar kleuren als de sporen rijpen en ze vervloeien zwart. Tijdens dit proces nemen ze vocht op uit de lucht, de luchtvochtigheid is dus een mede bepalende factor voor de snelheid waarmee de zwam vervloeit.

Hazenpootjes groeien van mei tot november los of in kleine groepjes bij elkaar, op aarde, mest of houtsnippers.

Lees ook: De gewone glimmerinktzwam en alcohol (Coprinellus micaceus) en Geschubde inktzwam (Coprinus comatus).

De gewone glimmerinktzwam groeit vaak in grote bundels op dood loofhout. Hun hoed wordt tussen de 1 en 3 cm groot en hun holle steel tot maximaal 10 cm hoog. Bij jongere exemplaren liggen de velumrestjes als kleine witte ronde korrels over de hoed verspreid. Deze hoed wordt, naarmate hij ouder wordt, steeds rimpeliger. Deze rimpels komen overeen met de locatie van de lange lamellen aan de onderzijde van de hoed. Bij jonge exemplaren zijn de lamellen nog wit, maar deze verkleuren al snel via grijsbruin naar zwart. Deze zwam is hygrofaan en de kleur van de hoed verandert afhankelijk van de hoeveel vocht die de zwam bevat. Over het algemeen variëren ze van grijs- tot beige-bruin.

In het Engels noemt men deze zwam de mica cap of, glistening inky cap. Net als bij de Nederlandse naam verwijzen ze naar de glinsterende velumresten op de hoed. Zodra deze paddenstoel wordt geplukt begint hij al te vervloeien. Al een uur na oogsten, lossen de lamellen zich op in een inktzwarte sporenrijke vloeistof. Dit proces van vloeibaar worden en oplossen door het aantrekken en absorberen van vocht uit de lucht wordt ook wel deliquescentie genoemd. Toch zijn jonge en direct geplukte exemplaren te eten, het koken van de paddenstoel stopt namelijk dit proces. In combinatie met alcohol kunnen ze echter giftig te zijn. Ze bevatten coprine, wat in combinatie met alcohol voor warmteaanvallen, duizelingen en ademnood kan zorgen. Vandaar dat ze veel in geneesmiddelen worden gebruikt om van alcoholverslaving af te komen.  Als dit alleen al niet genoeg reden zou zijn om ze niet te eten, moet je nog weten dat ze ook een absurd hoog kaliumgehalte bevatten (tot een halve gram per kilo) wat tot hartritme stoornissen kan leiden en dat ze net als veel andere zwammen zware metalen zoals lood en cadmium uit de grond in hun vlees kunnen opslaan.

De gewone glimmerinktzwam is nagenoeg niet te onderscheiden van de wat grotere en zeldzamere gladstelige glimmerinktzwam (Coprinellus truncorum) en wordt hier dus ook vaak mee verward. De gladstelige groeit iets minder vaak in groepen en heeft zoals de naam al suggereert een kale(re) steel.

Lees ook: Plooivoetstuifzwammen en zware metalen (Calvatia excipuliformis).

Lamia is een vrouwelijke demon uit de Griekse mythologie die graag jongemannen verleidt en hun bloed drinkt, ook vergrijpt ze zich aan kleine kinderen die ze opeet en waarvan ze vervolgens alleen de hoofden achterlaat. Ze is feitelijk een dodelijk monster in een elegante en verleidelijke verpakking.

ZGM no. 18 is een ogenschijnlijk vriendelijk mesje met een fraaie houten schede die als een comfortabele slof om het lemmet past. Binnen die schede verbergt zich echter een venijnig scherp mes, dat zelfs sterk genoeg is om mee te wrikken of te batonneren.

Dit kistje is gemaakt van spaanplaat, een goedkoop en algemeen voorradig constructiehout. Dat is daarna zo met olie en Renaissancewas afgewerkt dat het de structuur en kleur van natuursteen kreeg en nu enigszins op een sarcofaag lijkt. In deze sarcofaag ligt Lamia opgebaard. Aan de kopse kant van het kistje zit een klein etiket met de naam van het mes en aan binnenkant van de verzwaarde deksel eentje met de specificaties.

Klik hier voor meer foto’s van Lamia en haar sarcofaag, hier voor het bericht over het mes en hier voor meer foto’s van andere zelfgemaakte messen.