Galileo (1564-1642) weigerde, zoals vrijwel iedereen weet, om tegenover de kerk terug te komen op zijn opvatting dat de aarde om de zon draait en niet andersom. Zelf wist hij het katholieke geloof goed te combineren met zijn heliocentrisch wereldbeeld. De kerk was echter niet zo flexibel en bestempelde hem als ketter. Hij werd tot twee maal toe door de inquisitie onderzocht en op hoge leeftijd alsnog met huisarrest bestraft. Na zijn overlijden werd hij in opdracht van de kerk in een bescheiden graf gelegd en het heeft tot 1737 geduurd voor men hem naar een passender mausoleum overbracht. Tijdens de exhumatie van Galileo’s lichaam wist Anton Francesco Gori een aantal vingers, waaronder de middelvinger van Galileo’s rechterhand, en een tand te ontvreemden. Deze relieken zijn nu te bewonderen in het Museo di Storia delle Scienza in Florence waar miljoenen mensen kunnen zien hoe Galileo zijn middelvinger naar de kerk uitsteekt. Het heeft de katholieke kerk drieënhalve eeuw gekost voor zij hun fout inzagen. Pas in 1992 sprak Paus Johannes Paulus II een officieel excuus naar deze grote wetenschapper uit en werd hij alsnog door de kerk als een gelovige erkend.  

Lees ook: De genitaliën van Biagio da Cesena.

Een kompaskwal kan behoorlijk pijnlijk steken. Ze zijn makkelijk te herkennen aan de windroosverdeling op hun hoed. Deze heeft meestal zestien roodbruine strepen die straalsgewijs naar buiten wijzen. Aan de rand van de hoed liggen tegenover de lijnen bruine lobben, de lijnen zijn niet altijd aanwezig, deze lobben wel. Ze leven van visjes en andere kleine zeedieren die ze met hun lange dunne tentakels vangen. Hierop zitten veel netelcellen die bij aanraking hun gif in een prooi injecteren. Deze netelarmen liggen in acht groepen van drie aan de rand van de hoed, ze kunnen twee meter lang worden. In het midden onder de hoed hangen de mondarmen die enigszins aan een bruidssluier doen denken en nog langer dan de tentakels kunnen worden. Voor een mens is een steek van een kompaskwal behoorlijk pijnlijk, ze laat striemen achter die voor veel jeuk zorgen. Als je bent gestoken kun je de wond het beste met zeewater of een zure vloeistof als azijn of ammonia afspoelen. Het verhaaltje dat urineren over de plek de pijn zou doen afnemen, klopt niet. Urine is overwegend water en er zit haast geen zout in. Dit zou de nog niet actieve netelcellen in de huid alleen maar kunnen activeren. Dat is de reden waarom spoelen met gewoon water ook niet helpt. Omdat deze kwallen zich meestal in de bovenste waterlaag ophouden, spelen ze bij een stevige oostenwind vaak op onze stranden aan. Daar liggen ze nog even als een hulpeloze hoop gelei tot ze langzaam als water terug het zand in vloeien en alleen een vage tekening achterlaten.

Vroeger wilde ik later een volkswagenbusje. Later, want ik had toen nog geen rijbewijs of geld genoeg om zoiets te kopen. Ik was een jaar of zestien toen ik tijdens een fietsvakantie op een camping in Zeeland naast zo’n oud busje mijn tentje opzette. Hij was meerdere keren overgeschilderd en omgebouwd tot woonbus. Er zat een klein keukentje in, een slaapbank met tafel en je kon er een luifel aan bevestigen, zodat je als het regende buiten toch droog zat. Hij rook naar vrijheid en geluk. Hij werd bewoond door twee jonge mensen en een baby. Ze waren zo mooi en zagen er zo gelukkig uit dat ze een diepe indruk op me maakten. Ik heb zo’n busje nooit gekocht, het is er gewoonweg niet van gekomen. Ik heb verder ook helemaal niets met auto’s en waarschijnlijk zou het alleen maar op een teleurstelling uitlopen. Maar toch, elke keer als ik zo’n busje zie wordt er even aan m’n hart getrokken.

Lees ook: Blikken tongetjes.

Het is zelden verstandig iemand te tarten, al helemaal niet als hij wetenschapper of kunstenaar is. Ze zijn net zo wraakzuchtig als anderen, en hun invloed reikt vaak veel verder. In het geval van Michelangelo zelfs door de eeuwen heen. Toen Michelangelo, om en nabij 1541, zijn bijna voltooide fresco van het laatste oordeel aan de Paus presenteerde, was niet iedereen even gelukkig met zijn interpretatie van het verhaal. Traditioneel werden mensen gekleed afgebeeld, hun kleding was namelijk een belangrijke indicatie voor hun status. Michelangelo koos er echter voor iedereen van deze status te beroven en de mensen naakt af te beelden. Zijn keuze werd niet door iedereen toegejuicht. Biago da Cesena, de ceremoniemeester van de paus, vond het schilderij geschikter voor een kroeg dan voor op de muur achter het altaar van de Sixtijnse kapel. Hij beschuldigde Michelangelo van gebrek aan fatsoen en viel zwaar over de afgebeelde naaktheid. Naar aanleiding van die kritiek maakte Michelangelo een aanpassing aan zijn fresco. Toen het uiteindelijke werk werd gepresenteerd, viel Cesena van zijn stokje. Michelangelo had één figuur toegevoegd waar de genitaliën van waren bedekt, namelijk Cesena zelf. Michelangelo had hem als Minos aan de rechteronderkant tussen de tot de hel verdoemden ingeschilderd. Hij droeg ezelsoren en zijn geslacht werd door een slang verzwolgen. Toen een woedende Cesena zich hierover bij de Paus beklaagde zou deze hebben gezegd dat hij hem uit het vagevuur misschien nog wel had kunnen redden maar dat hij over de hel geen enkele zeggenschap had. Na Michelangelo’s dood in 1564 werden alle genitalia alsnog door Daniela da Voltera overgeschilderd. Het Concilium Tridentinum  had alle naaktheid in religieuze kunst verboden. Voltera kreeg de dubieuze opdracht om doeken over Michelagelo’s zorgvuldig afgebeelde geslachtsdelen te schilderen. Toen tussen 1980 en 1994 het fresco werd gerestaureerd kwam uiteindelijk ook Cesena’s door een slang verzwolgen geslacht weer aan het licht.

Lees ook: Johann Siegesbeck en Vernoemen.