In Brussel staat het op twee na grootste natuurhistorische museum  van Europa. Het staat terecht bekend als het dinosaurusmuseum. Niet alleen heeft het de grootste zaal ter wereld die exclusief aan dinosaurussen is toebedeeld, maar het bezit ook 30 nagenoeg complete Iguanodon skeletten. Het museum vindt zijn oorsprong in de 18e-eeuwse collectie van de Oostenrijkse Habsburger Karel van Lotharingen. Zijn privécollectie bestond uit fossielen, insecten, opgezette dieren en skeletten waaronder die van een walvis en een Neanderthaler. Deze collectie werd in 1802 voor het eerst in het Musée Bruxelles getoond. In 1846 nam de staat dit museum over en werd de politicus en wetenschapper Bernard du Bus de Gisignies diens eerste directeur, tevens veranderde men de naam naar Museum voor Natuurwetenschappen. De Gisignies doneerde dat jaar als dank 2474 opgezette vogels uit zijn eigen collectie.

In 1860 verkreeg het museum meerdere walvisskeletten, die bij opgravingen in Antwerpen werden gevonden alsmede het complete skelet van een enorme Mammoet. Dit skelet is momenteel het grootste mammoetskelet in België. Destijds was zo’n skelet alleen te bezichtigen in het museum in Sint Petersburg. In 1878 deed men een vondst die de paleontologie en de museumwereld op zijn kop zette. Diep in een kolenmijn bij Bernissart vond met 38 skeletten van Iguanodons, waarvan er 30 naar het museum gingen. Tussen 1889 en 1891 werd het museum van zijn oorspronkelijke locatie bij het paleis van Karel van Lotharingen naar zijn huidige locatie bij het Leopoldpark verplaatst, waar het in 1891 door koning Leopold II werd geopend. Momenteel heeft het museum ruin 37 miljoen stukken onder haar beheer en beslaan de gebouwen zo’n 3000 m².

De indrukwekkende display van Iguanodons wordt momenteel herzien. De botten worden stuk voor stuk van hun stalen frame gehaald en op een later moment na onderzoek weer samengevoegd. Deze skeletten werden oorspronkelijk allemaal rechtopstaand gepresenteerd.  Recent onderzoek leert echter dat Iguanodons hoogstwaarschijnlijk niet op twee maar vier poten liepen. Bij één skelet heeft men deze houding nu aangepast.

Het museum heeft veel te bieden. Als je alles goed wilt zien, moet je daar ruim een dag voor uittrekken. Net als de meeste natuurhistorische musea lijkt het echter te worstelen met zijn imago. Enerzijds heeft het absolute topstukken en enkele prachtige historische displays, anderzijds wil het graag modern en up-to-date overkomen. In de zoektocht naar meer bezoekers en patronages heeft het museum compromissen gesloten die er nu voor zorgen dat het geen uniforme identiteit meer uitstraalt. Het blijft een losse verzameling van zalen en presentaties die geen sterke indruk achterlaten.

Net als bij de meeste musea kun je hier niet meer om de nadrukkelijke aanwezigheid van interactieve computerschermen en gekleurde verlichting heen. Dankzij een recente modernisering worden veel stukken in dit museum nu ineens “creatief” verlicht. Net als een cabaretier die zich zorgen maakt over de inhoudelijke kwaliteit van zijn performance en daardoor buitensporig veel aandacht aan zijn presentatie geeft, hoopt men op deze manier wat extra  dramatiek toe te voegen en het museum aantrekkelijker te maken voor de bezoekers. Of zoals ze het zelf zo treffend zeggen: “het is nu een levendig museum, waar je met je kinderen op een regenachtige middag naar toe kunt”. 

Lees ook: Missiemuseum Steyl, Natura Docet in Denekamp, Het Natuurhistorisch in Rotterdam, Rijksmuseum Boerhaave in Leiden en Natuurhistorische musea en oude collecties.

Klik hier voor meer foto's van het Museum voor Natuurwetenschappen in Brussel.

Klik hier voor foto’s van diverse natuurhistorische musea uit 7 verschillende landen.