Altijd als ik in een nieuwe stad ben, kijk ik of ze daar een natuurhistorisch museum hebben. Sommige mensen bezoeken dan liever een kerk, de winkelstraat, of een restaurant, maar ik kan het dan niet laten om het natuurmuseum te bekijken. Zeker niet als het om een oud museum gaat, bij voorkeur zo eentje waar de tijd lijkt te zijn stilgezet. Zo’n museum dat nog niet is omgetoverd tot een kinderexcursieparadijs, waar de displays en informatie net zo oud zijn als de spullen die er worden tentoongesteld, musea zoals la Specola in Florence of Galerie de paléontologie et d'anatomie comparée in Parijs. Daar kan ik uren doorbrengen en herbeleef ik de opwinding van oude ontdekkingen. Op die plaatsen wordt met de objecten ook de tijd zelf in vitrines tentoongesteld. Die musea zijn gebouwd toen nog niet alles was beschreven, toen er meer vragen waren dan antwoorden en het mysterie altijd groter was dan de sleur. De verwondering die ik daar vind, zie ik niet in de meeste modernere musea. Maar mijn fascinatie beperkt zich niet alleen tot natuurhistorische musea, ik bezoek net zo lief oude wetenschappelijke of anatomische musea, oude collecties of wonderkamers, bibliotheken en universiteiten. Zolang ze maar de magie van ontdekking, het mysterie van het onbekende en de uitdaging van kennis bieden.

Kijk hier voor foto’s van oude collecties.

Lees oa. ook: Galerie de paléontologie et d'anatomie comparée, Het opgezette nijlpaard in la Specola, Hansken de olifant, Salone degli Scheletri in La Specola , Opgezette apen in musea, Olaus Worms wunderkammer en Rosamund Purcell, Clemente Michelangelo Sussini, Gaetano Zumbo’s wassen hoofd, Anatomische modellen en Ferdinand Bauer.