De Argentijnse film La Antena van Esteban Sapir werd in 2007 tijdens de opening van het Internationale Filmfestival van Rotterdam voor het eerst getoond, sindsdien heeft hij een kleine maar trouwe schare van bewonderaars opgebouwd.

La Antena is een ode aan de stomme film. In surrealistische zwart-wit beelden schetst ze een verhaal van onderdrukking en religie. De film is een feest voor het oog maar door zijn specifieke beeldentaal bedoeld voor een beperkt publiek, La Antena richt zich op cinefielen.

In de stad zonder stem maakt niemand zich druk over de stilte. Mr. TV controleert de enige persoon met een stem en bepaalt wat iedereen ziet en hoort. Als een totalitaire tiran hypnotiseert hij de stad en dwingt hij iedereen zijn voedsel te eten. Als hij echter ook nog eens iedereens woorden probeert te stelen komen een tv-reparateur, zijn jonge gestigmatiseerde dochter en een blinde jongen in opstand.

Liefhebbers van de stille cinema zullen makkelijk de vele verwijzingen naar Frits Lang en George Meliés herkennen. De film doet ook denken aan het vroege werk van Dali en Buñuel en sommige beelden zijn buitengewoon hypnotiserend. Esteban Sapir heeft zich bewust beperkt tot de beeldentaal van de stomme film maar weet daar goed mee te spelen, zo gebruikt hij de teksten van de dialogen als grafisch element. In La Antena hangen de woorden letterlijk aan iemands lippen. Door ze met het beeld te laten veranderen, worden ze een onderdeel van de scene en verandert de film in een bewegende poster. Het nadeel hiervan is wel dat de aandacht meer bij dit beeld dan bij het verhaal ligt, ondanks enkele spookachtige close-ups komen de personages zelf niet echt tot leven. Net als de stad zelf blijven ze pop-up karakters in een vouwboek. En laat dat nou net de bedoeling van Sapir zijn.

Vroeger fotografeerde men veel minder. Men maakte foto’s van belangrijke gebeurtenissen en momenten, drukte deze af en plakte ze in albums of stopte ze in lijstjes.  Fotograferen kostte moeite én geld, men bewaarde de gemaakte foto’s dan ook trouw. Nu fotografeert men meer dan ooit. Dankzij de mobiele telefoon wordt alles gedocumenteerd. Toch worden veel foto’s nu om andere redenen gemaakt dan vroeger. Men maakt haast geen foto’s meer van een mooie berg, een interessant gebouw of een bijzondere gebeurtenis als dit niet ook direct iets verteld over de persoon die de foto maakt. Via de sociale media laat men zien waar men is en wat men doet. Bijna alsof men aan een autobiografie werkt of een zelfportret maakt. Kijk eens wat ik zie, kijk eens waar ik ben, kijk eens wat ik doe... Het lijkt er sterk op dat één van de redenen waarom de sociale media zo’n enorme opmars maken, ligt in het feit dat men ongebreideld zijn ego kan voeden. Men heeft nu de kans om zijn eigen persona te verzinnen en daar een passend verhaal bij te vertellen, een verhaal dat vrijwel uitsluitend gaat over hoe iemand wil dat een ander hem ziet.

Kiezelkrabben zijn kleine kogelronde krabben. Voor onze kust komen oa de Ruwe-, Gladde- en Kleine kiezelkrab voor. Randallia eburnea heeft, net als de meeste soorten uit deze familie, enkele tanden op het achterlijf en lange dunne scharen. Ze komen op 100 tot 150 meter diepte voor op de zandbodems bij de Filipijnen. 

Lees ook: De heremietkreeft.

In Logan’s Run bestaat de toekomst uit gekleurde panties en synthesizer-fluitjes. Genot ligt om de hoek en iedereen amuseert zich kostelijk, het is een utopisch beeld uit de seventiger jaren, hip en sexy. Deze bordkartonnen samenleving bevindt zich onder een paar grote koepels en kent één belangrijke regel: niemand wordt ouder dan dertig jaar. Diegenen die zich niet vrijwillig willen laten “vernieuwen” proberen te vluchten en worden opgejaagd en gedood door de zandmannen, een speciale politiemacht die ervoor moet zorgen dat iedereen zich netjes aan de regel houdt. Er blijken echter toch mensen te zijn die zich aan deze samenleving weten te ontworstelen en hun toevlucht zoeken in het geheime Sanctuary. Zandman Logan krijgt de opdracht om de stad te verlaten en dit toevluchtsoord te vernietigen. Hiervoor doet hij zich voor als een “runner” en neemt hij de mooie Jessica 6 op sleeptouw. Buiten de stad wacht hem een nieuwe wereld, die hem voor het eerst in zijn leven aan het denken zet.

In de toekomstige wereld van Logan’s Run verliest alles na zijn jeugd ook zijn glans, de samenleving zit er niet te wachten op moeilijke vragen of vooruitgang, ze is slechts geïnteresseerd in een zo lang mogelijk continueren van de status quo. Als dat makkelijker gaat met hedonistisch ingestelde jongeren, schakel je de ouderen in de maatschappij toch gewoon uit. In de dystopie  uit het boek (W. F. Nolan en G. C. Johnson 1967), waar deze verfilming op is gebaseerd, ging men zelfs nog een stapje verder, daar werd je al op je 21e vernieuwd.

Logan wordt gespeeld door de toenmalig bekende acteur Michael York en Jessica 6 door Jenny Agutter. Beiden weten de aandacht goed bij het verhaal te houden. Hoewel de film er in 1976 waarschijnlijk heel futuristisch uitzag doet hij nu gedateerd aan, de maquettes zijn heel overtuigend maquettes en de special effects heel overtuigend effects. Toch doet dat niets af aan de kracht van de film, het is terecht een klassieker. Ondanks dat velen deze film nu waarderen vanwege zijn bordkartonnen uiterlijk blijft hij toch ook overeind vanwege het verhaal en de vertolking.

Nu Hollywood haar inspiratie al decennia lang is opgedroogd kun je er donder op zeggen dat het niet lang meer zal duren voor men ook hier een blockbuster remake van maakt. Maar je kunt je afvragen of state of the art effects hier wel een betere film van kunnen maken. Sommige dingen werken, juist omdat ze er precies zo uit zien als de tijd waarin ze zijn gemaakt.

Deze thriller heb ik noodgedwongen in twee delen moeten kijken, maar hij kroop zo onder mijn huid dat ik er in de tussenliggende dag steeds aan moest denken. De film volgt twee gezinnen en een politieagent. Als er twee jonge meisjes verdwijnen, leiden de sporen al snel naar een geestelijk gehandicapte jongen. De politie kan echter geen bewijzen tegen hem vinden en besluit hem te laten gaan. De vader van één van de meisjes kan dit niet accepteren en overtuigt als hij is van de schuld van deze introverte man neemt hij het recht in eigen handen.

Het sterkste punt van deze film zijn de acteerprestaties. Hugh Jackman speelt Keller Dover, de vader van één van de meisjes en laat gelijk zien dat hij ook zwaardere kost dan Wolverine aan kan. Hij speelt zijn rol met overtuiging en diepgang. Gaanderweg ga je jezelf echter afvragen hoe ver jij in zijn positie zou gaan. De politieagent wordt neergezet door Jake Gyllenhaal (Source Code 2011) die hier één van de beste rollen uit zijn carriere speelt, maar de show wordt gestolen door Paul Dano, hij speelt Alex Jones de verdachte zwakzinnige zo geloofwaardig dat je hem soms niet aan kunt kijken.

Het is een vrij lange film die echter elke minuut spannend blijft. Er wordt flink met het tempo gespeeld, sommige scenes kunnen je niet vlug genoeg voorbij zijn en andere voelen tergent langzaam aan. Het effect is dat je continu met je hoofd bij het verhaal blijft en de 153 minuten voorbij vliegen.