Hoewel deze langverwachte boekverfilming in veel landen al in 2013 was uitgekomen, krijgen wij hem in Nederland nu pas te zien. Ender’s Game is één van de succesvolste boeken van de Amerikaanse schrijver Orson Scott Card. Er zijn dan ook veel fans die met het boek in hun achterhoofd naar de film gaan. Hoewel de verfilming naar mijn smaak het boek goed volgt zijn er natuurlijk altijd criticasters die vallen over regiebeslissingen en aanpassingen. De meningen over deze film zijn dan ook verdeeld.

Het verhaal volgt Ender Wiggin, een intelligente jongen die door de Internationale Militie wordt klaargestoomd om de wereld te redden. De Aarde werd jaren geleden aangevallen door een buitenlands ras, slechts door de acties van een briljante strateeg wist men toen de uitroeiing van het menselijke  ras te voorkomen. Wetende dat er ooit een tweede invasie kan komen, leidt men de slimste kinderen in keiharde trainingscentra op tot militaire strategen. In de hoop iemand te vinden die de Aarde kan beschermen.

Om eerlijk te zijn had ik zelf ook niet veel van de film verwacht.  Ender’s Game is een van mijn lievelingsboeken en ik was een beetje huiverig dat men in de film de diepgang en onderliggende spanningen in het boek niet zou kunnen overbrengen. Maar ik moet eerlijk zeggen dat ik me prima heb vermaakt. Ender’s Game is, mede dankzij het originele script, fris en oorspronkelijk. De hele film ziet er mooi uit en de scenes in de War Room zijn prachtig ge-choreografeerd. Ender wordt gespeeld door Asa Butterfield, dat magere knulletje uit onder andere Hugo(2011) en The Boy in the Striped Pyjamas(2008). Hij is perfect gecast en zet net als Harrison Ford en Ben Kingsley een overtuigende rol neer.

De film heeft een hoog tempo en verveelt niet snel. Mijn enige kritiek is dat er wel wat extra scenes in hadden mogen zitten om de wereld waar Ender in is geboren toe te lichten. Om verklaarbare redenen gaat men in de film minder diep in op de relatie met zijn broer en zus en krijg je ook weinig te horen over de politieke achtergrond van de samenleving. De film had van mij een half uurtje langer gemogen, laten we maar hopen dat er snel een extended versie van op Blu Ray uitkomt.

Deze kleine spanner was, toen het buiten te koud begon te worden, bij ons naar binnen gevlogen. Ze komen vaak op licht af. Je vind ze na de zomer van september tot november. Het is een klein nachtvlindertje dat op jeneverbesstruiken en naaldbomen leeft. 

Niemand verpakt zo mooi, als de natuur.

Deze brouwerij uit Schepdaal stamt uit 1851 en heeft tot 2001 gebrouwen. Het brouwde een stevig Kriek en Geuze bier. Het kapitale gebouw ligt er nu vervallen bij en wordt alleen nog bezocht door airsofters en urbexers. Op 24 juni 2012 stapte er een Nederlandse airsofter verkeerd van een dak en kwam dodelijk ten val, sindsdien is het terrein verzegeld en verboden gebied. Hoewel de eigenaar zegt het te willen ombouwen tot een appartementengebouw lijkt het, net als zoveel andere lege gebouwen in België, tot een langzaam verval te zijn verdoemd.

Veel gedeeltes zijn volledig verrot. De trap van het woongebouw hangt als een natte cracker tegen de muur en veel van diens hogere verdiepingen zijn onbereikbaar. De balletjes van airsofters liggen werkelijk overal en je moet goed oppassen er niet over uit te glijden. De muren en vloeren zijn vergeven van schimmel en mos. De bewerkte plafonds, dikke wandbekleding en houten panelen van het woongebouw herinneren aan een tijd dat hier goed geld werd verdiend. De stenen brouwerstoren leidt tot vele kale verdiepingen waar elk spoor van koper is verdwenen. Door de lege ramen valt het licht in strepen en patronen op de bemoste betonnen vloeren. Er zijn veel plekken waar je gemakkelijk een verkeerde stap kunt doen. Je kunt je goed voorstellen dat hier iemand zijn dood tegemoet is gevallen. Op de zolders vind je nog wat politieafzetlint, gebroken vaten en lege flessen. Veel van de houten bierkratjes met daarop de naam Eylenbosch-Schepdaal zijn kapot geslagen en alle tonnen liggen in duigen.

Klik hier voor meer foto's van Bierbrouwerij Eylenbosch.

De Kamsalamander, ook wel Grote Watersalamander genoemd, komt gelukkig nog vrij veel voor in de vele watertjes van het Natuurgebied De Brand bij Udenhout. Dit voormalige hoogveengebied is nu één van de belangrijkste amfibieëngebieden van Nederland. Behalve veel salamanders leven er ook enkele bijzondere kikkersoorten zoals de boomkikker.

De Kamsalamanders lopen de laatste jaren flink in aantal terug. Ze kunnen zich slecht handhaven in gecultiveerde gebieden en er zijn steeds minder wilde moerasgebieden in Nederland.  In de Brand lopen echter nog genoeg riviertjes en irrigatiekanalen waar ze in kunnen overleven. Tijdens de paartijd hebben de mannetjes een hoge getande rugkam die vanaf hun kop tot aan het puntje van de staart loopt en een parelmoeren band aan de zijkant van hun lichaam. De buik en onderkant van zijn poten en staart zijn oranje of zwavelgeel en zijn vijfvingerige poten hebben geen zwemvliezen.  Achter zijn ogen liggen paratoïden, gifklieren waaruit hij een bijtende stof kan afscheiden. Na de paartijd slinkt de kam en verdwijnt de parelmoerenband, de huid trekt samen en wordt ruwer en wrattig. De meeste salamanders overwinteren op het land. Hier rusten ze in holletjes, onder boomwortels of onder mos.

Zijn grootste vijanden zijn reigers, watervervuiling en biotoopafname. In gevangenschap kunnen ze 27 jaar oud worden. Ze zijn bij de wet beschermd en staan op de Rode Lijst. Onlangs werd in Vught nog een bouwproject afgeblazen omdat men larven van de Kamsalamander in een nabijgelegen sloot had gevonden.