In onze bedrijfskantine wordt veel gelachen en veel gedeeld. Via WhatsApp, YouTube en Snapchat deelt men foto’s en filmpjes, waar iedereen altijd hartelijk om moet lachen. Sociale media is hier tegelijkertijd doel en middel. Iedereen wil juist daar gezien en gehoord worden en dus doet iedereen mee. Als je iets niet zelf hebt (mee)gemaakt, kun je daar in elk geval nog iets van de warmte stelen, door het te delen.

Altijd weet wel iemand waar je bent of wat je doet en om het erger te maken, werken veel mensen daar ook nog eens actief aan mee. Er wordt elke dag meer informatie gedeeld en opgeslagen, geanalyseerd en doorverkocht en steeds minder mensen hebben daar moeite mee. In een leven waarin steeds minder privé is, worden mensen ook steeds gevoeliger voor groepsdruk. Tot de norm zo verstikkend wordt dat iedereen, onder het spotlight van de samenleving, straks een ongemakkelijk toneelstukje opvoert. 

Je kunt tegenwoordig haast niet meer uit de kijker lopen.

Lees ook: Individualiteit, Gratis griepprik, Zelfportretten, Vrije keuze, Polonaise, Inbrekersrisico en You are what you like.

Omdat roeken graag in kolonies in vrijstaande hoge bomen broeden, kom je ze tegenwoordig vaak langs de rijksweg bij benzinestations tegen. Daar hebben ze niet alleen een goed zicht op de omliggende graslanden maar kunnen ze ook nog wat van het voedsel meepikken dat de bezoekers vaak achterlaten. Je ziet ze dan met stijve passen tussen de prullenbakken en auto’s paraderen. Hun lange bek en kleine kop met hoog voorhoofd geeft ze iets sluws.

Hoewel roeken op kraaien lijken zijn ze te herkennen aan hun kale lichtgrijze snavelbasis en is hun snavel langer en puntiger. Roeken voeden zich graag met maden, wormen en insectenlarven en wroeten dus vaak met die snavel in de bodem. Toch verliezen ze de veren rondom hun snavelbasis niet door het wroeten want ook roeken die zelden tot nooit met hun snavel in de grond zitten hebben zo’n kale toet. Jonge roeken verliezen de veren rondom hun snavelbasis als ze ongeveer 10 a 15 maanden oud zijn en krijgen dan pas hun karakteristieke kale roekenkop, voor die tijd lijken ze meer op kraaien. Die kale kop heeft ze ook de bijnaam schurftkop gegeven. Dankzij die kale keel, kun je bij roeken ook goed hun krop zien en als deze vol zit, lijkt het soms alsof er een kale testikel onder hun snavel hangt.

Omdat roeken de hele dag actief zijn, behoorlijk wat geluid en stront produceren en de kolonies erg groot kunnen worden, is lang niet iedereen even blij met deze vogels. Toch zijn ze beschermd en mag je ze zonder ontheffing niet verjagen. Omdat roeken ook graag zaden eten denkt men soms onterecht dat ze schadelijk zijn voor de landbouw. Door dat ze ook zoveel insectenlarven eten doen ze echter meer goed dan kwaad. Vroeger werd er echter veel op hen gejaagd en hingen boeren vaak een dode roek op hun land op om soortgenoten af te schrikken. Dat had echter geen enkel nut. Een roek herkent van grote afstand echt gevaar, zoals een geweer of een stok, een dode soortgenoot is voor hem echter geen enkele bedreiging en die zal hij dus gewoon negeren.

Roeken zijn zo slim dat ze in sommige intelligentietesten zelfs beter presteren dan chimpansees. Hoewel ze als soort het gebruik van gereedschappen niet hebben ontwikkeld, kunnen ze in specifieke omstandigheden zelf uit vogelen welk gereedschap ze waar voor nodig hebben en indien nodig dit gereedschap zelfs vervaardigen. Zo bleken ze in staat om in een testomgeving een stukje ijzerdraad zo te verbuigen dat zij daarmee een emmertje met daarin een worm uit een transparante glazen buis omhoog wisten te hengelen. Een huzarenstukje dat de huidige opvattingen van intelligentie onder dieren en mensen ter discussie stelde.

Lees ook: Zwarte kraaien aan de pier (Corcus corone) en De ogen van een kauw (Corvus monedula).

Bij de pier van Hoek van Holland vind je altijd wel één of meerdere zwarte kraaien. Ze scharrelen daar hun kostje bijeen. ’s Zomers eten ze graag de etensresten van badgasten en zie je ze bij de strandtenten en de prullenbakken uit halflege bakjes friet met mayo snoepen, maar ze zijn ook prima in staat om zelf voor hun eten te zorgen.

Op de pier zelf vind je vaak grote aantallen kapotte mosselschelpen, die zijn allemaal door zwarte kraaien leeggegeten. Omdat ze zo’n stevige mossel zelf met hun snavel niet open krijgen, trekken ze deze aan de getijdekanten van de pier van de stenen los en laten ze vanaf grote hoogte op de betonnen pier kapot vallen. Soms hebben ze hier meerdere pogingen voor nodig, maar uiteindelijk breekt de schelp altijd open, waarna de kraai hem leegeet en op zoek gaat naar een nieuwe mossel. Daar hoeven ze nooit ver voor te zoeken, want tegen de grote basaltblokken van de pier groeien ontelbaar veel mossels. Toch zie je de kraaien daar vaak heel kritisch zoeken, voor kleine mossels doen ze geen moeite, ze pikken er alleen de grote schelpen uit.

Lees ook: De ogen van een kauw (Corvus monedula).

Op de basaltblokken van de pier van Hoek van Holland zie je in de wintermaanden vaak paarse strandlopers. Deze wintergast lijkt wel wat op steenlopertjes maar onderscheidt zich door de oranje snavelbasis van zijn langere, iets naar beneden gebogen, snavel en aan zijn donkere bruingrijze (paarse) verenkleed.

De aantallen aan onze kusten nemen gestaag af, aangezien deze strandlopers steeds noordelijker overwinteren. Ze hebben een sterke voorkeur voor stenen ondergrond en ze mijden het strand. Bij pieren zie je ze in groepjes vaak in de spatzone over de begroeide zijkanten scharrelen. Ze zoeken daar naar slakjes, insecten, kreeftjes, wormen en algen. Ze houden er echter niet van om nat te worden en zijn steeds alert op brekende en overslaande golven. Als het water te hoog komt, vliegen ze snel op om daarna gelijk weer te landen.

Af en toe vliegen ze massaal op en scheren dan een aantal rondjes vlak over het water voor ze verderop weer neerstrijken. Tijdens zo’n vlucht vallen hun donkere verenkleed en de witte vleugel- en staartstrepen goed op. Paarse strandlopers zijn niet erg schuw en je kunt ze vrij makkelijk benaderen, op pieren zie je ze vaak in het gezelschap van steenlopertjes.

Lees ook: Steenloper (Arenaria interpres) en Drieteenstrandloper (Calidris alba).