Het was drie jaar geleden dat ik de overdekte vlindertuin bij het Natural History Museum voor de eerst keer binnen ging. Toen dacht ik nog dat het een tijdelijke opstelling was, maar het gebouwtje staat er nu nog steeds en wordt goed bezocht. De eerste keer was het buiten lekker weer, deze tweede keer was het echter grauw en kwam de regen met bakken uit de hemel. Dat maakte de ervaring van het Tropical Butterfly House alleen maar mooier. Nadat je door de luchtsluis liep, sloeg de warmte je tegemoet. Je stapte als het ware zo het tropische regenwoud in.

Zowel de vlinders als de rupsen leven in de kas en ze hebben nog steeds hetzelfde kabinet waarin ze de poppen ophangen. Dat kleine kabinet is het fascinerendst, continu kruipen daar de mooiste vlinders uit hun pop en hangen er hun vleugels te drogen. De meeste bezoekers komen omdat de vlinders niet schuw zijn en gewoon op je armen en hoofd komen zitten, ik heb echter weer de meeste tijd voor het kabinetje doorgebracht.

Lees ook: Tropical butterfly house.

In de vogelanatomie display in het Natural History Museum in Londen bevindt zich de kop van een kiwi (Apteryx). Daar staat bij de lange dunne snavel een kleine pijl, die de bezoekers erop wijst dat de neusgaten van deze vogel helemaal aan het uiteinde van zijn snavel zitten. Een klein pijltje met bar weinig uitleg maar verregaande implicaties, want de neusgaten van de kiwi zijn heel bijzonder.

Kiwi’s zijn kleine vogels uit Nieuw Zeeland die niet kunnen vliegen en overwegend ’s nachts in de strooisellaag van de bosbodem foerageren. In Nieuw Zeeland komen oorspronkelijk geen zoogdieren voor en de kiwi heeft zich geëvolueerd naar een levenswijze die normaal gesproken aan kleine zoogdieren is voorbehouden. In verhouding tot andere vogels hebben ze zwaardere botten (met merg i.p.v. luchtzakken) en graven en wroeten ze in de bodem.  Ondanks dat ze nachtactief zijn, hebben ze geen goed ontwikkelde ogen, wel kunnen ze goed horen en buitengewoon goed ruiken. Bij andere vogels liggen de neusgaten aan de basis van, of midden bovenop, de snavel, maar zoals het pijltje al aangeeft, bij de kiwi juist aan zijn snavelpunt. Daarnaast blijkt deze snavelpunt buitengewoon gevoelig te zijn.  De vele zenuwuiteinden in deze punt, samen met de snorachtige haren aan de basis van zijn snavel en zijn goede reukvermogen zorgen ervoor dat de kiwi, zelfs in het pikkedonker zijn voedsel kan vinden.

Lees ook: De lichte schedel van een neushoornvogel.

In een weiland, aan de rand van Tilburg, waren een tiental ooievaars neergestreken. Met hun witte veren staken ze mooi af tegen het groene gras en de donkere lucht. Ik had net de tijd om mijn auto even aan de kant te zetten en snel een paar foto’s te maken, voor ze weer opstegen en verder trokken.

Hoewel ze in de jaren zeventig in ons land bijna waren verdwenen, zie je ze tegenwoordig gelukkig weer steeds vaker en ze staan nu dan ook niet meer op de Rode lijst van beschermde diersoorten. Het blijven indrukwekkende vogels.

Lees ook: Klepperende ooievaar (Ciconia ciconia) en Irisatie bij een zwarte ooievaar (Ciconia nigra).

Bij een kleine plas of poel wordt de strijd om te overleven keihard gestreden, zoals bij alle grenzen vind je daar niet alleen de grootste diversiteit van soorten, maar ook de meeste roofdieren. In het water jagen de libellenlarven en waterkevers op jonge kikkervisjes terwijl  de volwassen kikkers aan de waterkant vliegen, muggen en juffers vangen. Boven het water en het hoge gras scheren juffers en libellen heen en weer en proberen uit de onzichtbare netten van webspinnen te blijven, terwijl op de grond de wolfspinnen en loopkevers tussen het gras patrouilleren. Op elke hoogte, van de zanderige vijverbodem tot in de hoge rietpluimen en ver daarboven, leven diersoorten die zich hebben aangepast en gespecialiseerd om daar te kunnen leven en jagen.

Overal rondom een poel zitten webspinnen. Laag bij de grond tussen het gras tot zo’n dertig centimeter hoogte, de jonge wespspinnen, die op sprinkhanen en cicades jagen en bovenin het gras en tussen het riet de rietkruisspinnen (Larinioides cornutus) die op alles wat vliegt, jagen. Deze laatste waren afgelopen week bij de Brand vooral succesvol in het vangen van net uitgeslopen beekoeverlibellen (Orthetrum coerulescens). Amper uit hun larvehuid bevrijd, vlogen die op hun eerste vlucht regelrecht in de kleverige netten van de rietkruisspinnen.

Lees ook: Grenzen, Libellen, Herfstspin steelt van kruisspin en Rietkruisspin (Larinioides coprnutus).

Lees ook: Zonsopgang bij het Groot Goorven.