De tijd is onverbiddelijk, ze verstrijkt, soms snel soms langzaam, maar altijd in dezelfde richting. Van nu naar straks, van straks naar later. Als het water in een leeglopend bad cirkelt ze boven het afvoerputje om er uiteindelijk in weg te lopen. Tijd is een spiraal. Veel zaken lijken zich te herhalen zoals seizoenen, mode, en politiek. Toch herhaalt iets zich nooit op precies dezelfde manier. De Neogotiek lijkt net zo min op de Gotiek als de moderne hoge laarzen op die uit de jaren zeventig. Het lijkt, maar het is het ook net niet. Omdat het heelal uitdijt komt ook de aarde na zijn omwenteling om de zon nooit meer op dezelfde plaats terug. Ze doorloopt geen cirkel maar een spiraal. De wereld gaat van orde naar chaos, van meer naar minder. De tweede hoofdwet van de Thermodynamica leert dat de hoeveelheid beschikbare energie alleen maar kan afnemen. Bij elke energieomzetting gaat meer energie verloren. Er zat meer energie in het graan dan in de kip, meer in het gras dan in de koe. De onverbiddelijkheid van deze tweede wet is de reden waarom de tijd maar één richting heeft.

De mate van energieverlies of wanorde noemt men entropie. Zoals de entropie alleen maar toe kan nemen en niet af zo kan het alleen maar later worden en niet vroeger. De tijd volgt de entropie, hij wordt er aan afgemeten. Met het ontspannen van een veer, het omlaag vallen van zand of het uiteenvallen van atomen neemt de hoeveelheid beschikbare energie af en de entropie toe. Uiteindelijk zal het heelal zichzelf opbranden en een warmtedood sterven. De entropie zal zoveel toenemen dat er niets rest dan stof en kou, het is slechts een kwestie van tijd.

Dit jaar bestaan de bekende Penguinpockets 75 jaar. In 1935 verschenen de eerste boekjes. Ze kostten zes pence per boek, de prijs van een pakje sigaretten. Het beroemde logo werd door de secretaresse van Allan Lane, hoofd van uitgeverij The Bodley Head in Londen, verzonnen. Penguinpockets werden uit nood geboren. In de crisistijd probeerden men op deze manier toch nog boeken te verkopen. De Britse uitgever richtte zich volledig op Engelstalige literatuur en probeerde door goede boeken laagdrempelig aan te bieden een breder publiek te bereiken. De Penguin verkoop werd meteen een groot succes. Herkenbaar vanwege dezelfde opmaak en vormgeving waren de Penguinpockets al snel een fenomeen.

In 1937 stond er in Londen zelfs een Penguincubator (Penguinbroedmachine) waar men een boekje als het ware “uit de muur” kon trekken. Het idee dat je een C.S. Lewis of D. H. Lawrence als een kroket uit een machine kon halen spreekt me erg aan. Misschien wel juist nu. Zet dergelijke machientjes naast pinautomaten, op stations, bij bushokjes en in winkelstraten. Het lijkt me heerlijk om mensen gewoon op straat te zien lezen. Nu leest er niemand meer buiten (en binnen volgens mij ook niet). Het zou een prettige afwisseling zijn om mensen met boekjes te zien lopen in plaats van met mobieltjes, en dommer kunnen ze er niet van worden.

Het lijkt zo’n makkelijk woordje, iedereen kent het. Je hebt rust nodig om je te kunnen concentreren. Zonder rust geen concentratie en zonder concentratie geen prestatie. Nu hou ik wel van werkdruk, lekker bezig zijn, veel te doen hebben. Alleen zijn werkdruk en werkrust niet hetzelfde. Boven mijn werkplek zijn zojuist nieuwe TL-balken opgehangen, deze geven meer licht en knipperen nog langzamer dan de vorige. Helaas net niet in hetzelfde ritme als de andere 400 TL-balken die hier aan het plafond hangen. Ik ben één van de velen die gezegend zijn met het vermogen om deze lichtpareltjes te zien knipperen. Op mijn bureau staan twee telefoons, welke afwisselend of tegelijkertijd afgaan. Gemiddeld ontvang ik per dag 60 zakelijke @-mails waarvan er 50 rood zijn gevlagd en er 40 bijlagen hebben. Er staan tegelijkertijd meer dan 120 TV’s, 24 geluidsinstallaties en 16 navigatie apparaten aan. Ik luister momenteel naar Lady GaGa, U2, Radio Hollandia, en Guus Meeuwis. Tegelijkertijd krijg ik de afslag instructies voor Zaandam Zuid en Oost Westerwolde te horen. Op minder dan 20cm naast mijn bureau staat een plotter met een rijtje van 4 werknemers die daar weer op staan te wachten. Achter mij staan een fax en een printer die zo veel worden gebruikt dat het papier 8 maal per dag moet worden bijgevuld. Mijn bureau wordt gebruikt als opslagplaats voor alles waar een ander geen oplossing of plaats voor wist te vinden. En als laatste word ik ongelogen minimaal 200 maal per dag aangesproken over zaken waar ik op dat moment niet mee bezig ben maar waar men wel per direct een uitsluitend en positief antwoord op wenst.

Allemaal prima. Ik kan een kaartenhuis bouwen terwijl er naast mij een bejaardenkoor zingt en trigonometrische berekeningen uitvoeren als er naast mij een luier wordt verschoond. Ik ben in staat om op elk gewenst niveau met iemand te praten en weet over elk onderwerp ( behalve voetbal, ik bedoel kom op, er zijn grenzen) mee te praten.

Als ik in de kantine echter het geluidsniveau van een Tell-Sell uitzending over ontharingsmethoden wat lager zet, wordt me gevraagd of ik misschien niet lekker in mijn vel zit. Nota bene door iemand die tegelijkertijd met een koptelefoon op een SMS aan het versturen is. God verhoede dat deze mensen het ooit eens zonder TV, GSM, navigatie, spelcomputer of i-pod zouden moeten stellen.

“Niet een mannelijk gezicht maar de tint van de huid bepaalt welke mannen aantrekkelijk zijn.” Tot deze opmerkelijke conclusie komt een team van (Britse) psychologen. Ondanks dat men dacht dat vrouwen meer op “stoere” masculiene gezichten zouden vallen, bleek het vooral de gele huidtint te zijn waardoor zij werden opgewonden. Een uitgebreid vergelijkend onderzoek toonde onomstotelijk aan dat mannen met een gelere gelaatstint veel beter bij de vrouwtjes in de smaak vielen.

En dit is natuurlijk goed nieuws, met dit soort onderzoeken kan ik wat. Ik heb het eigenlijk altijd al geweten. Ik ben een echte liefdes magneet, een ladykiller, het snoepje van de week (maar dan wel met citroensmaak).

Door de vingerkootjes van Neanderthalers te onderzoeken zijn wetenschappers tot de conclusie gekomen dat zij meer wisselende seksuele partners hadden dan de moderne mens. Het blijkt dat mensen met relatief lange ringvingers ten opzichte van hun wijsvingers meer mannelijk hormoon bezitten. Hierdoor zijn ze competitiever en seksueel actiever. Kijk tot hier kan ik me daar prima in vinden (mijn ringvingers zijn enorm), maar waarom seksueel actiever meteen ook weer het hebben van meerdere seksuele partners moet betekenen snap ik niet. Vroeger dacht men de maat van iemands penis af te kunnen lezen aan de maat van zijn voeten, oren of neus. Nu blijkt echter de relatieve lengte van iemands ringvinger de beste indicatie voor zijn seksuele prestaties. Dat deze relatieve lengte meteen ook betekent dat iemand er meerdere seksuele partners op nahoudt bestrijd ik.

Ik heb een hekel aan dit soort onderzoekjes, nu kan ik niemand meer gewoon een hand geven.