Laatst vroeg iemand me hoe mijn vakantie was en waar ik was geweest. Helaas was zijn vraag slechts een excuus om over zijn eigen vakanties te praten. Nu gebeurt dat wel vaker, mensen maken graag hun eigen excuus om over zichzelf te kunnen beginnen. Deze man bleef maar praten en praten maar vertelde me iets heel anders dan hij had gewild. Tijdens zijn lange monoloog maakte hij duidelijk dat hij alles had bezocht maar niets had gezien, overal was geweest maar niets had gedaan. Hij wist alle plaatsen en bezienswaardigheden te noemen maar kon niet zeggen wat hij had ervaren of geleerd.

Waarom gaan we tegenwoordig zo vaak en ver op vakantie? Is het alleen nog maar om een kaartje naar huis te kunnen sturen, om nog een verre locatie aan ons verhalen repertoire toe te voegen? Als je er niets hebt geleerd is een Boeddha beeldje dan echt een waardevoller souvenir dan een klavertje vier uit je eigen tuin?

Op vakantie hebben mijn zoontje en ik een poos in een klaverveldje naar klavertjes vier gezocht. Op onze hurken of liggend op onze zij, met de geur van gras, centimeter voor centimeter de grond naspeurend. Later hebben we op een kiezelstrandje nog naar mooie steentjes gezocht en een middag naar het komen en gaan van de branding gekeken. Dit alles deed me denken aan de tijd dat ik als kind voor het raam uren naar de regen kon kijken of door bijna dichtgeknepen oogleden naar het zonlicht. Soms als mijn ogen bijna dicht waren zag ik allerlei mooie vormpjes en kleuren, door mijn oogleden dan meer of minder dicht te knijpen kon ik die laten bewegen of van kleur laten veranderen. Op al deze momenten is tijd niet van belang. Besta je zonder horloge. Je realiseert je, als je ermee stopt, dat je even in de pas met de wereld hebt gelopen, niet harder niet zachter.

Zoals schakers weten moet je soms iets opofferen om een strijd te kunnen winnen. In de Natuur is dat niet anders. In mijn tuin staat een struik , geen idee hoe die heet, met hele mooie gekartelde takken en laat in het seizoen kleine rode blaadjes. Hij stond er al van de vorige bewoners maar wij zijn er erg aan gehecht. Helaas hebben wij de afgelopen maanden veel te weinig gesproeid en veel planten zijn dan ook verdord. Ook deze struik was helemaal uitgedroogd en veel takjes waren afgevallen. We hadden ons al verzoend met het idee dat hij dood was, tot we deze week ineens weer nieuwe blaadjes zagen zitten. Blijkbaar was hij taaier dan we dachten. Het bleek dat de takjes express waren opgeofferd, aan de stam zit een kurkachtige verdikking die ervoor zorgt dat er geen wondje overblijft. Bij extreme droogte sluit hij zijn sapdoorvoer naar die takjes af en laat ze vallen. Door deze takjes te offeren verminderd hij zijn vochtverlies en vergroot hij zijn overlevingskansen. Zelfamputatie als overlevingsstrategie, wie zou daar nou opkomen.

We kennen allemaal collega’s, mede werknemers die samen met ons aan of bij dezelfde zaak werken of werkten. Mensen die we vaker zien dan onze partners of kinderen en waar we vaak meer mee spreken dan met onze familie. Deze collega’s leren we gaandeweg waarderen en vertrouwen en voor je het weet praat je niet alleen meer over het werk maar ook over thuis, je problemen of je dromen. Deze collega’s leer je zien, maar toch blijven het collega’s, mensen waar je mee omgaat omdat je aan of bij dezelfde zaak werkt. Altijd is er het werk dat voor de binding en de afstand zorgt. Het is het werk dat ons samenbrengt en ons uit elkaar houd.

Mijn beste vriend was ooit een collega, we waardeerden elkaar en konden met elkaar lachen. Toch had ik ook wel eens het gevoel dat het werk tussen ons stond. Pas nadat we geen collega’s meer waren is er een diepere vriendschap ontstaan. Ook nu heb ik veel collega’s en veel ervan waardeer ik enorm. Ik bouw op ze, vertrouw ze en kan met ze lachen, maar het werk houd ons tezamen en uit elkaar.

Vandaag heb ik zo’n collega een afscheidsknuffel gegeven, na jaren van samenwerken gaat ze weg. Ik vind dit normaal en goed, levens moeten veranderen, mensen moeten groeien. En misschien, heel misschien, als het werk er niet meer is, ontstaat er uit deze collega ook een vriend.

Onze laatst bezochte locatie van de Antwerpse haven is het Kanaaldok B1, het kanaalgedeelte dat zich tussen het Churchilldok en de Lillobrug bevindt. Een groot en open havengebied met veel containers, silo’s en kranen van ABT (Antwerp Bulk Terminal). ABT houdt zich momenteel nog bezig met de overslag van steenkool, erts en biobrandstoffen, ze laden jaarlijks 30 miljoen ton erts over op schepen, treinen en vrachtwagens.

Veel van de silo’s staan nu echter leeg. Dit gaf mij voor het eerst de mogelijkheid om ze van binnen te fotograferen. De ruimte is gigantisch groot, het galmt er en er komt erg weinig licht binnen door het mansgat en de luchtgaten in het dak. De stalen bodem was nog met een dun laagje blauwwit erts bedekt en gaf mee als je er over heen liep. Hierdoor kreeg je het gevoel dat de bodem niet stabiel was en ik was dan ook blij toen ik weer buiten stond. Deze silo’s en machines van ABT zullen net als de grote kraan van het Churchilldok gaan verdwijnen. Ze worden gesloopt en het terrein wordt één grote terminal voor zeecontainers. Vanuit economisch oogpunt is waarschijnlijk wel te verklaren waarom ook hier deze stalen reuzen en machines worden gesloopt maar met het verdwijnen van deze kranen verliest de Antwerpse haven ook een gedeelte van zijn karakter en romantiek.

klik hier voor meer foto's van Kanaaldok B1