Fotografie is niet passief en een foto laat nooit de werkelijkheid zien. Elke foto is een bewuste kadering van een selectief stukje wereld. Alle middelen die een fotograaf ten dienste staan helpen hem om de meest uitgebreide leugens te vertellen. Door te selecteren bepaald hij wat hij wel en niet laat zien. Binnen de randen van zijn foto kan hij met de compositie spelen en onze blik sturen. Daarnaast kan hij kiezen wat er scherp wordt weergegeven en wat niet en kan hij met het licht de sfeer van een foto bepalen. Tel hierbij op het geweldige assortiment aan lenzen en de mogelijkheden om een foto met de computer na te bewerken en het wordt duidelijk dat elke foto een fabeltje is. Een leugen verpakt in het harde licht van de waarheid.

Maar zelfs als zo’n foto is gemaakt bestaan er nog veel mogelijkheden om ze te misbruiken. De context waarin een foto wordt getoond bepaald de manier waarop je ernaar kijkt. Mensen hebben sterk de neiging om een door een ander ervaren emotie te kopiëren. Dit resulteert in een soort van groepsinterpretatie en kan ervoor zorgen dat de meest onschuldige afbeeldingen tot de hevigste emoties leiden. Emoties die bewust kunnen worden gestuurd door iedereen die kennis heeft van waarnemingspsychologie. Voor een ras dat zo visueel is ingesteld is het verbazend hoe weinig de meesten van ons van onze eigen waarneming afweten.

Deze kliniek in Antwerpen werd eerst steeds aangeduid met HH3. De meeste urbexers wilden hiermee voorkomen dat deze locatie werd gevandaliseerd of geplunderd. Nu is de locatie echter zo bekend dat vrijwel iedereen de echte naam kent.

In 1945 kocht nv het Laar in Ekeren het oude kasteel van Delft en een deel van de gronden er omheen om er een kliniek op te richten. De bouw begon in 1946 en in 1948 werd de kliniek onder de naam Sint-Lucaskliniek in dienst genomen. De kraamkliniek sloot in 1987 en in 1999 verlieten de laatste patiënten de kliniek. Daarna werd in 2000 de vroegere psychiatrische vleugel een vluchtelingen opvangcentrum. Het oude kasteeltje zelf werd tot begin 2010 nog gebruikt door het vredegerecht van het 11de kanton. Momenteel staat het gehele complex leeg. Het plan bestaat om alles te slopen en er nieuwbouw neer te zetten.

Deze locatie had nog mooie oorspronkelijke details zoals bakelieten stopcontacten, 50-er jaren verlichting, oorlogsveldbedden, oude leren fauteuils, gipsen anatomische modellen en kruisbeeldjes. Er stond nog veel apparatuur en we vonden kamers vol met röntgenfoto’s en patiëntendossiers. Het gebouw zelf had mooie lichte erkers, gewelfde plafonds en oud tegelwerk. Toen we er twee dagen later terug kwamen om nog een paar extra foto’s te maken had het in de tussentijd geregend. Het water kwam langs de muren binnen en in veel gangen stond water. Wat ook opviel was hoeveel er in die korte tussentijd alweer was weggehaald en vernield.

klik hier voor meer foto's

In veel verlaten gebouwen zitten duiven. Zo ook in de door ons laatst bezochte locatie, een leegstaand ziekenhuis in Antwerpen. De hele zolder was bedekt met een dikke laag duivenstront en hierin lagen meerdere dode duiven. Omdat de zolder droog was waren deze lijkjes gemummificeerd. De veren zaten er nog in maar alleen de schachten waren overgebleven. Hierdoor leken ze meer op een een prehistorisch dier dan op een duif.

De meeste pin-up kalenders zijn enorm voorspelbaar. Dezelfde meiden in dezelfde outfits in dezelfde houdingen voor dezelfde achtergrond. Maar dat geeft niets want ze voldoen precies aan de verwachtingen, een paar schaars geklede meiden in hitsige poses voor aan de garagemuur. Niks mis mee. Het reclame bureau Butter uit Berlijn is het echter toch nog gelukt om een verrassende pin-up kalender uit te brengen. In dit geval eens niet voor een auto- of machine fabrikant maar voor Eizo, een producent van oa. Röntgenapparatuur.

Er wordt gezegd dat reizen de geest verruimd maar wordt je er ook wijzer van? Dat nieuwe ervaringen voor een fris perspectief kunnen zorgen is bekend. Maar of je ook iets van die ervaringen leert is volgens mij meer afhankelijk van de persoon dan van de ervaring zelf. Er bestaat een oude Hindi legende waarin twee broers een wedstrijd aangaan. De één vertrekt op wereldreis en de ander blijft thuis om te lezen. Na afloop bleek dat de broer die zijn tijd in de bibliotheek had doorgebracht wijzer was dan degene die was gaan reizen. Maar als je dan van reizen niet wijzer wordt en de reis vaak minder bevredigend is dan de anticipatie wat is dan het nut van al dat verkas?

In Graham Greene’s “travels with my aunt” vind je een leuke toepassing. In dit boek wordt verteld over een man die zich realiseert dat, als je elke dag ergens anders doorbrengt en elke nacht ergens anders slaapt, je de tijd kunt vertragen. Uit eigen ervaring weet ik dat drie dagen met de tent trekken even lang duurt als drie weken thuis. In het boekje bouwt iemand een huis met 365 kamers, elke dag en nacht brengt hij in een andere kamer door. Door elke dag in een andere omgeving door te brengen hoopte hij de tijd zo te vertragen dat hij nooit zou sterven. Van reizen wordt je dan misschien niet wijzer, het is misschien niet altijd wat je ervan verwacht maar je leven duurt er wel langer door.