Deze Australische boomkikker (Litoria caerulea) ziet er niet voor niets zo zelfvoldaan uit. Zijn huid scheidt een slijm af dat antibacteriële en antivirale eigenschappen heeft en hij is dol op mensen. Eén van de betere kikkers om in je hand te hebben. Je komt ze in Australië blijkbaar veel tegen in badkamers en op toiletten. Ze eten muggen en insecten en hebben een besmettelijk vriendelijk karakter. Een soort van mini Jabba the Hut dus, het ideale huisdier.

Een tweede excursie naar het kanaaldok B1 leverde nog meer foto’s van containers en silo’s op. Alleen waren deze silo’s gloednieuw. Gepoetst ijzer, zonder roest en erts. De eerdere silo’s van ABT waren half vergaan. Maar ook deze silo’s galmden als je er binnenin over de bodem liep. Af en toe knakte de stalen bodemplaat door en net als bij een grote plaat blik weergalmde de donder dan langs de wanden. Aan de rechterkant van de weg stond een grote loodsopslag. Sommige van deze loodsen waren ‘gekraakt’. Ze werden gebruikt als werkplaats, opslagruimte of om in te wonen.

klik hier voor meer foto's van kanaaldok B1

Omdat Tilburg niet aan zee of aan een grote rivier ligt, heeft het altijd al problemen gehad om van zijn afvalwater af te komen. Al het afvalwater van huishoudens en fabrieken zakte in de grond of vloeide via kleine riviertjes en kanalen verder. Met de toenemende textielindustrie konden de roosters, zinkputten en vloeivelden de hoeveelheden vervuild afvalwater echter niet meer aan. Vooral Oisterwijk kwam toen in de problemen, zij werden opgezadeld met de vervuiling van de Tilburgse industrie. Om die reden moest Tilburg vanaf 1915 aan Oisterwijk een schadevergoeding betalen. Het zijn de kosten van deze schadevergoeding geweest die ervoor hebben gezorgd dat de waterzuivering Moerenburg werd gebouwd. Vanaf 1937 tot 2005 heeft Tilburg hiermee de oudste biologische waterzuivering van Nederland gehad. In 1972 en 1995 werden er extra waterzuiveringen bijgebouwd en momenteel wordt Moerenburg alleen nog gebruikt als overstort en pompstation. Bij hevige regenval kan er op dit terrein water worden opgeslagen en bezonken. Het wordt hier gezuiverd door zo’n 1800m2 rietveld. Enkele gebouwen van deze zuiveringsinstallatie zijn opgenomen op de lijst van Industrieel Erfgoed.

Klik hier voor meer foto's van de oude waterzuivering

Deze maffe kikker kom uit India. De paarse kikker (nasikabatrachus sahyadrensis) heeft een kleine kop en een puntige snuit. De huid is zwartpaars. Deze kikkers worden niet groter dan 7 cm. Het geluid dat ze maken lijkt nog het meest op dat van een kip (?) en ze brengen het grootste deel van hun leven onder de grond door. Ze komen slechts voor twee weken per jaar,tijdens de moeson, boven de grond om te paren. Het is zijn ondergrondse levenswijze die ervoor heeft gezorgd dat deze kikker zo lang aan de aandacht van wetenschappers is ontsnapt. Hij werd pas in 2003 voor het eerst beschreven. Wat mij toch wel een beetje bevreemdt want ze schijnen onder de grond te kwaken of moet ik zeggen kakelen. Ik weet niet wat al die Indiërs eerst dachten toen ze dat geluid onder hun voeten vandaan hoorden komen maar dat er nooit eerder iemand aan gedacht heeft dat het waarschijnlijk toch geen kip zou zijn verbaast me wel een beetje.

Er is geen enkel fysiek verschil tussen de mens die 35.000 jaar geleden in grotten leefde en de moderne mens die nu op een kantoor werkt. We hebben de zelfde lichaamsbouw en herseninhoud. Toch is er ergens in onze geschiedenis iets gebeurd waardoor we van die grot naar dat kantoor zijn gekomen.

Lang hebben we gedacht dat het ons vermogen om gereedschappen te gebruiken was dat ons onderscheidt van de dieren. Maar we weten nu dat dat niet zo is, ook chimpansees en vogels gebruiken en maken gereedschappen. Zelfs onze complexe gesproken taal blijkt heel wat minder uniek naarmate we steeds meer leren over de communicatie bij apen en dolfijnen.

Toch is er iets dat ons duidelijk onderscheidt van andere diersoorten en ervoor heeft gezorgd dat we de meest succesvolle soort op aarde zijn geworden en dat is ons talent voor het maken van representatieve afbeeldingen. Het is juist dit talent dat onze ontwikkeling het meest heeft beïnvloed. 10.000 Jaar geleden waren we met 10 miljoen, 4000 jaar geleden begonnen we ons met toenemende snelheid te vermenigvuldigen en 1000 jaar geleden begonnen we de aarde te overspoelen. Momenteel zijn er zo’n 6 miljard menselijke individuen op aarde. Geen enkele andere diersoort is zo wijdverspreid en zo talrijk.

Het is ons vermogen om afbeeldingen en symbolen achter te laten dat ons heeft leren communiceren door de tijd heen. Langzamerhand ontwikkelden we niet alleen een gesproken taal maar ook een visuele beeldcommunicatie. We waren ineens niet meer afhankelijk van mondelinge overlevering. Nu konden we afspraken vastleggen en leren van mensen die er niet meer waren. Voor het eerst hoefde elke nieuwe generatie niet meer alles opnieuw uit te vinden. In plaats van te vertrouwen op het geheugen van onze ouders en de mondelinge overlevering konden we nu direct leren van de bron. We ontwikkelden een geschreven en symbolentaal waarmee elke generatie verder kon.

Het is ons vermogen om de wereld te visualiseren in beeld en symbool dat ons onderscheidt van de dieren en dat van ons de meest succesvolle diersoort heeft gemaakt.

Vanaf Homo Erectus (de rechtopstaande mens) via Homo Sapiens (de denkende of de wijze mens) zijn we volgens mij nu aangekomen bij Homo Communicans (de constant met elkaar in verbinding staande mens). We zijn dwangmatig in onze neiging tot communiceren. Van grottekeningen en spijkerschrift zijn we gekomen tot mobiele telefoons, internet, hyves, twitter, facebook, weblogs en wat al niet meer. We pissen al lang niet meer tegen een boom om onze aanwezigheid kenbaar te maken. We schreeuwen het uit door ruimte en tijd, hier ben ik, ik ben uniek, uniek tussen 6 miljard anderen. Als die anderen nu alleen maar wat minder hard wilden schreeuwen.