Iedereen heeft vast wel eens gehoord van Bokito, de beroemde mannetjes gorilla waar een bezoekster in Diergaarde Blijdorp verliefd op werd. Blijkbaar is het niet ongewoon dat zoiets gebeurt, want er zijn meer voorbeelden waarbij menselijke vrouwen een emotionele band met een mannetjes gorilla ontwikkelen. In Japan in Higashiyama Zoo werd de gorilla Shabani vanwege zijn knappe uiterlijk zelfs ikemen (knappe kerel) genoemd. Hij trok veel vrouwelijke bezoekers en had online een grote schare vrouwelijke fans.

Veel van deze “verliefdheid” is terug te voeren op onze misconcepties over het uiterlijk en gedrag van een dier. Als mens hebben we namelijk een sterke neiging om alles naar menselijke maatstaven terug te willen brengen. We interpreteren dierlijk gedrag als menselijk en schrijven het dier daarbij emoties en gedrag toe, die het feitelijk niet heeft.

Zo vinden we alles met een vachtje, grote kop, grote ogen en kleine pootjes al snel lief en alles met schubben, lange nagels of stekels als snel eng. Ook als het gaat om mimiek, vergelijken we dat met menselijke gezichtsuitdrukkingen. Zo lijken hyena’s vals en gorilla’s goedhartig. Ondanks dat ik weet dat antropomorfisme een valkuil is, ontkom ik er zelf ook niet aan. Zo ook bij deze gorilla in De Beekse Bergen, ik kan maar niet besluiten of ik hem nou schuchter, timide of beschroomd vind. Het is me echter vrijwel onmogelijk om in hem een gevaar te zien. Toch denk ik niet dat het een goed idee zou zijn om naar hem toe te lopen en hem een knuffel te geven.

Lees ook:  De aaibaarheidsfactor, Wilde dierenknuffels, Caesar en Lucy, oogwit en antropomorfismen en Mensaap portretten.

Klik hier voor meer foto’s van mensapen.