Homalocantha zamboi wordt slechts 5cm groot en is vrij algemeen. Zijn vorm en stekels plaatsen hen duidelijk tussen de Muricidae (Stekelhoorns). Zijn lange sifonale kanaal is bijna gesloten, terwijl de laatste vier aders op de winding net als het sifonale kanaal zijn voorzien van karakteristieke lange holle uitsteeksels die naar het uiteinde toe breder worden. Deze schelpen leven op koraalriffen bij Honshu en de Filippijnen.

Toen ik onlangs foto’s maakte van een aantal bladluismummies in mijn tuin viel me op dat daar regelmatig ook roofwantsen bij zaten. Op zich is dat niet vreemd want deze specifieke wants, de bonte geelschild (Campyloneura virgula) voedt zich graag met bladluizen. Toch liet hij voor een bladluismummie enkele levende bladluizen links liggen. Alsof hij wist dat er zich onder de lege huid van deze mummie een cocon met een wespenlarve bevond. Eerste probeerde hij van bovenaf bij de cocon te komen, toen dat niet lukte wikte hij de hele stellage los en kantelde hem op zijn zij. Via de onderkant stak hij daarna zijn lange steeksnuit (rostrum) in de cocon en voedde zich , naar ik aanneem, met de larve. Nu had ik deze wantsen zich al eerder met kleine bladwespen zien voeden, dit was echter de eerste keer dat ik ze ook actief op zoek zag gaan naar de zo goed verstopte larve van een bladluissluipwesp (Discritulus planiceps).

Campyloneura virgula is een kleine, 4 tot 5 mm grote roofwants die zich razendsnel kan voortbewegen en soms ook mensen steekt. Je ziet ze vaak op bomen en struiken rondrennen waar ze op kleine prooien zoals bladluizen en rode mijten jagen. Deze wants hoort tot de zogenaamde blindwantsen (Miridae). Veel insecten en dus ook wantsen hebben op hun kop een aantal (meestal 3) kleine oogpunten (ocelli), waarmee ze licht en donker kunnen onderscheiden. De blindwantsen hebben deze ocelli niet, vandaar hun naam. De volwassenen en eieren overwinteren en de jonge nimfen komen in mei tevoorschijn. In Europa kom je vrijwel uitsluitend wijfjes tegen die zich parthenogenetisch voortplanten. De zeer zeldzame mannetjes die slechts af en toe worden gevonden, hebben allemaal onontwikkelde geslachtsorganen. In Noord Afrika en Sicilië komen deze wantsen ook voor en hier vind je wel voldoende gezonde mannetjes die zich dus ook kunnen voortplanten.

Alle insecten moeten als zij groeien, vervellen. Hun oude huid barst open en ze wurmen zich week en kwetsbaar naar buiten. Deze lieveheersbeestjeslarve is aan zijn laatste vervelling bezig. Tegen de schemer had hij zich op de kop van een lavendelbloem vastgeklemd en barstte hij uit zijn vel. Beetje voor beetje wist hij zich te bevrijden. Eerst de kop en het borststuk, daarna beetje voor beetje zijn poten. Omdat insecten via tracheeën in hun huid ademen en deze adembuisjes ook aan de binnenkant zijn bekleed met chitine moet hij ook de huid van deze buisjes uit zijn lijf trekken. Je ziet ze als dunne witte draden nog aan zijn oude huid hangen. Toen zijn poten vrij waren, bewoog hij ze minuten lang heen en weer om ervoor te zorgen dat ze recht en strak opdrogen. Als laatste trok hij zijn achterlijf uit de oude huid, waarna hij op de kop van de bloem uitrustte en zijn nieuwe huid liet drogen en harden. 

Deze tijd van het jaar vind je veel bladluismummies, de leeggegeten huidjes van door bladluiswespen geparasiteerde bladluizen, zoals die van Discritulus planiceps. Deze parasiet legt haar ei in een levende bladluis. De wespenlarve eet deze bladluis van binnenuit leeg waarna ze deze via de onderkant verlaat. Onder de lege bladluis spint ze een platte schijfvormige cocon waarin ze verpopt. Soms vind je ook bladluismummies waarbij de wesp een piramide-achtige tent onder de bladluis heeft gesponnen. Deze mummies zijn van praon-wespen. Een vergelijkbare parasitaire wespensoort, waarvan je net als Discritulus sneller de bladluismummies zult vinden dan het minuscule wespje zelf.

De meikever, junikever en julikever zijn drie Nederlandse bladsprietkevers die hun naam danken aan de maand waarin ze voorkomen. De meikever is daarvan het bekendst en talrijkst, de junikever, die enigszins op de meikever lijkt, is het kleinst (14 tot 18 mm) en de grote julikever is verreweg het zeldzaamst. Zoals gewoonlijk bij deze keverfamilies bezitten de mannetjes grotere antennes dan de wijfjes. De antenne van de junikever heeft de minste flappen (slechts drie), terwijl de meikever er vijf tot zes heeft. De meikever heeft een zwart en de junikever een bruin protonum. Daarnaast is de junikever behaarder en mist hij de bij de meikever zo karakteristieke achterlijfspunt.

Junikevers zijn schemerdieren die zich pas bij zonsondergang laten zien en van losse grond houden. In Fauna Germanica, het standaard keverboek uit 1909, omschrijft men hem als: ‘sehr häufig. Im Juni und Juli auf Brachfeldern gegen sonnenuntergang schwärmend’. Hoewel ze lokaal nog steeds in grote getalen kunnen voorkomen, is hij in de meeste gebieden schaarser geworden. De volwassen kever eet bladeren en houdt zich overdag tussen bomen en struiken schuil. Na zonsondergang beginnen ze te vliegen en zie je ze soms een uur lang om boomtoppen zwermen. Hier zoeken de partners elkaar op, waarna ze op de grond tussen het gras paren. Het bevruchte wijfje graaft zich daarna in en legt tussen de wortels van het gras 30 a 40 eitjes.  Deze komen na een maand uit en ontwikkelen zich tot 5 cm grote larven. Deze larven heten net als bij de meikever engerlingen en eten de wortels van het gras, waardoor er soms grote kale plekken kunnen ontstaan. De engerlingen overwinteren twee maal op een diepte van 40 cm, tot ze zich in de grond verpoppen. Na een maand kruipt de volwassen kever uit de pop en houdt zich onder de grond schuil tot het begin van de zomer. Als de temperatuur voldoende oploopt, kruipen ze massaal, meestal in juni, uit de grond. De volwassen kevers leven slechts enkele dagen tot weken. 

Lees ook: Penseelkever en Het vliegend hert.