Deze drieteenstrandlopertjes zijn in de vroege ochtend aan het strand van IJmuiden gefotografeerd. Drieteenstrandlopers hebben een wit met grijs winterkleed, maar in de opgaande zon lichten ze zachtgeel op.

Drieteenstrandlopertjes voeden zich met kleine wormen, slakjes en geleedpotigen die ze langs de vloedlijn vinden. Veel van deze ongewervelde beestjes graven zich bij eb in het zand in. Zodra de vloed terugkomt, verplaatsen ze zich naar de bovenste paar centimeter van het zand zodat ze zich met het plankton en detritus uit het water kunnen voeden. Als een golf zich terugtrekt, graven ze zich pijlsnel weer in. Drieteenstrandlopertjes steken hun snavel veelal op goed geluk bij afrollende golven in het zand, terwijl het terugtrekkende water het zand losmaakt kunnen zij goed voelen of er iets eetbaars zit. De vloedlijn huist soms enkele duizenden ongewervelden per vierkante meter. Hoewel het dus lijkt dat drieteenstrandlopertjes willekeurig achter elke golf aan jagen, maken ze juist zo goed mogelijk gebruik van het losgewoelde zand en het feit dat veel prooien dan kwetsbaar zijn omdat ze zich proberen te voeden.

Lees ook: Drieteenstrandloper (Calidris alba).

Zilvermeeuwen zijn enorme opportunisten en totaal niet schuw. Langs de hele Noordzee kom je ze tegen en plunderen ze prullenbakken en vuilniszakken  op zoek naar iets eetbaars. Als je niet goed oplet pikken ze zelfs de friet uit je puntzak. Veel vissers weten dat zilvermeeuwen er ook niet voor terugschrikken om het aas uit hun emmer of de vis van hun haakje te stelen. Alles voor een makkelijke hap.  Deze jonge zilvermeeuw aan de pier van IJmuiden heeft dit echter met een vishaakje door zijn snavel moeten bekopen. Als je goed kijkt zie je het nylondraadje zelfs nog aan het oogje zitten.

Lees ook: Zilvermeeuw (Larus argentatus).

De Latijnse naam voor scholekster is Haematopus ostralegus, wat zich ruwweg laat vertalen als “oester verzamelende bloedvoet” (haima: bloed, pous: voet, ostrea: oester en legere: verzamelen). Blijkbaar vond men de rozerode poten van de scholekster kenmerkender dan zijn lange bloedrode snavel. In het Engels noemt men ze oystercatchers en in de Nederlandse volksmond staan ze ook wel bekend als oestervangers. De herkomst van scholekster laat zich minder makkelijk verklaren, hoewel iedereen zich wel de vergelijking met het zwart- witte verenkleed van een ekster kan voorstellen, eten scholeksters geen schollen. Er wordt wel gesuggereerd dat dit schol staat voor zode of aardkloot of is afgeleid van schallen (weerklinken, geluid maken).

Een scholekster eet overigens geen schol of oesters, ze zijn veel meer geïnteresseerd in wormen en mosselen. De snavelvorm van scholeksters is variabel, afhankelijk van hun dieet, het seizoen en hun specialisme kan deze lang en spits of korter en stomp zijn. Omdat de snavels van scholeksters altijd doorgroeien, zo’n 0,4 mm per dag, bepaalt de mate van gebruik hun vorm. Het open wrikken en kapot pikken van schaaldieren, het voorkeursvoedsel in de winter, doet de punt van de snavel harder slijten dan het in de grond wroeten naar wormen in de zomer. De voedselvoorkeur van een scholekster wordt hierin mede bepaald door wat hij van zijn ouders heeft geleerd. De snavels van scholeksters die in gevangenschap opgroeien en hun snavel nagenoeg niet gebruiken, groeien krom. 

Deze scholekster stond aan de pier van IJmuiden met zijn voeten op een mosselbank. Regelmatig overspoelden de stenen en stond de scholekster in het water. Omdat mosselen zich onder water openen, kon hij snel met zijn snavel de sluitspier doorknippen en de mossel eruit vissen. Maar hij peuterde ook regelmatig een grote mossel open, hierbij wrikte en beitelde er net zo lang op los tot de mossel brak. Hij was hierin heel succesvol, in de paar minuten dat ik hem heb geobserveerd, heb ik hem meerdere mosselen zien eten.

Lees ook: Scholekster (Haematopus ostralegus) en Tureluurs in Noorwegen (Tringa totanus).

Deze jonge zwanen zijn aan het einde van een mistige en windloze dag bij het Leikeven gefotografeerd. Jonge knobbelzwanen hebben in hun eerste jaar nog een grijze snavel. Pas als ze hun bruine jeugdveren kwijtraken, kleurt hun snavel oranje. Ze groeien razendsnel en zijn na drie maanden al bijna net zo groot als hun ouders.

Een lannervalk lijkt sterk op een slechtvalk maar heeft witte slagpennen en een lichtere buik en borst waardoor hij in vlucht veel bleker is. Ze komen voor in Zuid-Europa, het Nabije-Oosten en Afrika.

Lannervalken houden van open en droge gebieden en jagen overwegend op vogels. Ze vangen hun prooi tijdens een snelle horizontale vlucht en slaan zowel kleine zangvogels als grotere vogels zoals fazanten. Het zijn snelle wendbare roofvogels die soms ook in paren jagen. Tijdens hun lange glijvluchten verbruiken ze een minimum aan energie. Door hun grote vleugeloppervlak kunnen ze goed over grotere oppervlakken zeilen om desgewenst ook grondprooien te slaan. Omdat deze valken bekend staan om hun zachte karakter en aangename temperament zijn ze uitermate geschikt voor valkeniers.

Deze foto’s zijn van een lannervalk die door een valkenier werd getraind.