De witte stukken zeeschuim die je soms aan het strand kunt vinden, zijn eigenlijk schelpen. Zeeschuim is de inwendige schelp van een zeekat (Sepia officinalis), een algemene inktvis die ook bij onze kusten veel voorkomt. Net als de schelp van een Nautilus wordt deze door de zeekat als een drijftank gebruikt, het stelt hem in staat om zijn interne dichtheid te variëren waardoor hij zonder moeite op verschillende dieptes kan blijven drijven.

De schelp van de zeekat is opgebouwd uit aragoniet en heeft een open structuur, waarbij meerdere boven elkaar liggende horizontale lagen door microscopisch kleine verticale wanden worden ondersteund. Deze schelp is met water en gas gevuld, als de zeekat het zoutgehalte van het bloed in de schelp verhoogt, verplaatst het water in de schelp zich via osmose naar het bloed. Tegelijkertijd verplaatsen gassen, zoals stikstof, zuurstof en kooldioxide zich vanuit het bloed naar de interne ruimtes van de schelp. Doordat er water uit de schelp wordt gehaald, neemt de dichtheid van de schelp af. Omdat deze ca 9% van het lichaamsvolume van de zeekat inneemt en zijn dichtheid ca 4% hoger ligt dan het zeewater, kan de zeekat zijn interne dichtheid en daarmee zijn drijfvermogen aanpassen. Dit zorgt ervoor dat hij nagenoeg geen energie hoeft te verspillen om op dezelfde diepte te blijven. Omdat dit proces niet snel werkt, moet de zeekat wel eerst op eigen kracht naar boven of beneden zwemmen. De poreuze structuur van de schelp maakt hem echter wel wat kwetsbaarder en zorgt ervoor dat deze inktvissen niet veel dieper dan 200 tot 600 meter kunnen duiken. Als ze te diep gaan, kan de schelp imploderen. Om deze reden leven zeekatten veelal in de ondiepe wateren van het continentale plat.

De schelp, of zoals men ze vaak ook noemt het schild, van de zeekat heeft aan de bovenkant een harde laag en is aan de onderkant zacht en poreus. Deze zachte kant is makkelijk te bewerken en kan zeer hoge temperaturen weerstaan, om die reden wordt zeeschuim nog steeds als gietmal voor het maken van kleine sieraden gebruikt. Vroeger werden ze echter ook tot polijstpoeder vermalen dat zowel door juweliers als in tandpasta werd gebruikt. De meeste mensen zullen zeeschuim echter kennen van volières,  waar vogels er hun snavels aan slijpen en het gebruiken om hun kalkvoorraad mee aan te vullen.

Lees ook: Nautilus, Belemniet in pyriet, Papiernautilus (Argonauta hians), Papiernautilus (Argonauta argo) en De vampierinktvis.

Deze drieteenstrandlopertjes zijn in de vroege ochtend aan het strand van IJmuiden gefotografeerd. Drieteenstrandlopers hebben een wit met grijs winterkleed, maar in de opgaande zon lichten ze zachtgeel op.

Drieteenstrandlopertjes voeden zich met kleine wormen, slakjes en geleedpotigen die ze langs de vloedlijn vinden. Veel van deze ongewervelde beestjes graven zich bij eb in het zand in. Zodra de vloed terugkomt, verplaatsen ze zich naar de bovenste paar centimeter van het zand zodat ze zich met het plankton en detritus uit het water kunnen voeden. Als een golf zich terugtrekt, graven ze zich pijlsnel weer in. Drieteenstrandlopertjes steken hun snavel veelal op goed geluk bij afrollende golven in het zand, terwijl het terugtrekkende water het zand losmaakt kunnen zij goed voelen of er iets eetbaars zit. De vloedlijn huist soms enkele duizenden ongewervelden per vierkante meter. Hoewel het dus lijkt dat drieteenstrandlopertjes willekeurig achter elke golf aan jagen, maken ze juist zo goed mogelijk gebruik van het losgewoelde zand en het feit dat veel prooien dan kwetsbaar zijn omdat ze zich proberen te voeden.

Lees ook: Drieteenstrandloper (Calidris alba).

Zilvermeeuwen zijn enorme opportunisten en totaal niet schuw. Langs de hele Noordzee kom je ze tegen en plunderen ze prullenbakken en vuilniszakken  op zoek naar iets eetbaars. Als je niet goed oplet pikken ze zelfs de friet uit je puntzak. Veel vissers weten dat zilvermeeuwen er ook niet voor terugschrikken om het aas uit hun emmer of de vis van hun haakje te stelen. Alles voor een makkelijke hap.  Deze jonge zilvermeeuw aan de pier van IJmuiden heeft dit echter met een vishaakje door zijn snavel moeten bekopen. Als je goed kijkt zie je het nylondraadje zelfs nog aan het oogje zitten.

Lees ook: Zilvermeeuw (Larus argentatus).

De Latijnse naam voor scholekster is Haematopus ostralegus, wat zich ruwweg laat vertalen als “oester verzamelende bloedvoet” (haima: bloed, pous: voet, ostrea: oester en legere: verzamelen). Blijkbaar vond men de rozerode poten van de scholekster kenmerkender dan zijn lange bloedrode snavel. In het Engels noemt men ze oystercatchers en in de Nederlandse volksmond staan ze ook wel bekend als oestervangers. De herkomst van scholekster laat zich minder makkelijk verklaren, hoewel iedereen zich wel de vergelijking met het zwart- witte verenkleed van een ekster kan voorstellen, eten scholeksters geen schollen. Er wordt wel gesuggereerd dat dit schol staat voor zode of aardkloot of is afgeleid van schallen (weerklinken, geluid maken).

Een scholekster eet overigens geen schol of oesters, ze zijn veel meer geïnteresseerd in wormen en mosselen. De snavelvorm van scholeksters is variabel, afhankelijk van hun dieet, het seizoen en hun specialisme kan deze lang en spits of korter en stomp zijn. Omdat de snavels van scholeksters altijd doorgroeien, zo’n 0,4 mm per dag, bepaalt de mate van gebruik hun vorm. Het open wrikken en kapot pikken van schaaldieren, het voorkeursvoedsel in de winter, doet de punt van de snavel harder slijten dan het in de grond wroeten naar wormen in de zomer. De voedselvoorkeur van een scholekster wordt hierin mede bepaald door wat hij van zijn ouders heeft geleerd. De snavels van scholeksters die in gevangenschap opgroeien en hun snavel nagenoeg niet gebruiken, groeien krom. 

Deze scholekster stond aan de pier van IJmuiden met zijn voeten op een mosselbank. Regelmatig overspoelden de stenen en stond de scholekster in het water. Omdat mosselen zich onder water openen, kon hij snel met zijn snavel de sluitspier doorknippen en de mossel eruit vissen. Maar hij peuterde ook regelmatig een grote mossel open, hierbij wrikte en beitelde er net zo lang op los tot de mossel brak. Hij was hierin heel succesvol, in de paar minuten dat ik hem heb geobserveerd, heb ik hem meerdere mosselen zien eten.

Lees ook: Scholekster (Haematopus ostralegus) en Tureluurs in Noorwegen (Tringa totanus).

Deze jonge zwanen zijn aan het einde van een mistige en windloze dag bij het Leikeven gefotografeerd. Jonge knobbelzwanen hebben in hun eerste jaar nog een grijze snavel. Pas als ze hun bruine jeugdveren kwijtraken, kleurt hun snavel oranje. Ze groeien razendsnel en zijn na drie maanden al bijna net zo groot als hun ouders.