Als er één ding was dat ik op vakantie echt heb gemist dan was het wel mijn eigen wc. Zoals de pot thuis zit, zo zit hij nergens.

Op onze camping hadden ze gelukkig niet alleen de “ouderwetse” Franse hurktoiletten maar ook de multiculturele zitpotten zoals wij die van thuis kennen. Het vervelende van de Franse variant is echter dat deze gemakshokjes zo klein zijn dat de deur weliswaar dicht kan maar dat het dan vrijwel onmogelijk is om niet met je neus en knieën tegen deze deur aan te zitten. Als je, na je als een gediplomeerde yogi in alle bochten te hebben gewrongen, eindelijk zit merk je dat deze toiletten altijd gepaard gaan met de gebruikelijke plas water (?) op de vloer. Terwijl je dan probeert om je broek op je knieën en van de vloer te houden, heb je geen handen meer vrij voor je eigen rol wc-papier die je met vooruitziende blik had meegenomen. Want, zoals de ervaren vakantieganger weet hangt er nooit wc-papier op een Frans toilet. Onthand als je bent klem je de rol wc-papier dan maar onder je kin. Maar op een gegeven moment heb je die handen toch echt nodig en dan valt dus of je broek of je rol wc-papier in de plas met water. Na gruwelijk veel gevloek kom je dan uiteindelijk met een knalrood hoofd en een verdachte natte plek op je broek weer uit het hokje.

Er zijn gevallen bekend van mensen die tijdens hun vakantie in Frankrijk niet poepen. Het record staat meen ik op twee weken.

Klik hier voor meer foto's van heksenstenen

Lees ook: Heksenstenen

Tijdens de vakantie trok er ´s nachts een storm over onze tent. Hij kwam van zee en brak op de kust. Het zachte getik van de regen ging over in een scherp geratel en werd één zware bromtoon die al het andere geluid overstemde. De wind duwde en trok aan het tentdoek en als het weerlichtte duurde dat ongemakkelijk lang. Direct daarna brak de donder en schudde de tent. Dit ritme van licht en donder volgde elkaar zo snel op dat je niet meer wist welke slag bij welke bliksem hoorde. Het geschud van de tent, de bliksem en het onaflatende lawaai zorgden ervoor dat onrust overging in angst. Na een lange nacht nam de wind iets af en werd het geluid op de tent weer herkenbaar als regen.

Het leuke van kamperen is dat je dichter bij de natuur staat, maar soms is dichterbij te dicht bij.

Ook wel bekend als de wet van “nee hè, daar heb je er weer één”. Het eerste dat bij je opkomt is het meest voor de hand liggend en als je iets voor de hand liggends hebt bedacht komt het (blijkbaar) niet bij je op dat anderen dat al eerder bedacht kunnen hebben. Het is deze wet die er voor zorgt dat zoveel mensen in dezelfde situaties precies dezelfde opmerkingen maken en waar oa. caissières, doktersassistentes en treinconducteurs zo gek van worden.

Lees ook: Gratis griepprik

De Britse liberale democratische partij wil te sterk gephotoshopte foto’s van celebrities gaan verbieden. Jo Swinson, voorvechtster van dit standpunt, vindt dat tieners te kwetsbaar zijn om aan dergelijke geïdealiseerde vrouwbeelden te worden bloot gesteld. Het retoucheren van “puistjes en haartjes” staat ze wel toe maar elke verandering aan het lichaam is uit den boze. Kinderen zouden er een vertekend beeld van het “normale” vrouwenlichaam van kunnen krijgen wat volgens Swinson automatisch zou resulteren in een negatief zelfbeeld.

De adverteerders voor cosmeticafabrikant LÓreal hadden enkele foto’s van Julia Roberts en Christy Turlington, naar idee van Jo Swinson, iets te veel gephotoshopt met als gevolg dat zij een klacht bij de Britse Advertising Standarts Authority heeft ingediend. De foto’s zijn daarop meteen verboden.

Na het bestuderen van een foto van deze dame viel me op dat Jo niet alleen oogschaduw en lipstick gebruikt maar ook eyeliner en rouge. Waarschijnlijk om haar “puistjes en haartjes” me weg te retoucheren. Volgens mij droeg ze echter ook een pushup BH, maar daar zal ik me wel in vergissen, dat zou tenslotte een onreglementaire aanpassing aan het vrouwenlichaam zijn.

Wat mevrouw Swinson zich helaas niet realiseert is dat men sinds mensenheugenis al werkt aan het idealiseren van dit menselijke lichaam. Ik maak me sterk dat er in het oude Griekenland vast ook wel een Swinson rond liep die de geïdealiseerde beelden van Apollo en Zeus niet wenselijk vond. Maar goed, laten we vooral niet vergeten dat we het hier over dezelfde Jo Swinson hebben die in 2009 als parlementariër niet alleen haar eyeliner en tandenflos maar ook een wc-rolhouder en schoonmaakdoekjes declareerde.

Beste mevrouw Swinson, elke foto is een leugen, dit komt voor u misschien als een schok maar foto’s vertellen nooit de waarheid. Ze zijn niets meer en minder dan een tweedimensionale weergave van een specifiek stukje werkelijkheid dat ten dure van de sluitertijd door de lens werd gezien. Compositie, belichting en photoshop zijn geen andere tools dan uw make-up, push-up BH en kleurspoeling. Beide worden gebruikt om de werkelijkheid geweld aan te doen, beide worden gebruikt om de werkelijkheid er mooier uit te laten zien.

Het heeft geen enkele zin om kinderen tegen dit soort foto’s te beschermen. Je moet ze opvoeden, ze leren omgaan met reclame en zelfbeeld. Maar dat vereist een pedagogische visie en veel werk. Je moet kinderen rijp maken voor hun volwassenheid. En dat is heel wat moeilijker dan iets gewoon verbieden.

lees ook: Fotografischen leugens