Net als bij de Amsterdamse waterleidingduinen nestelen de aalscholvers in het Naardermeer hoog in de bomen. Omdat beide gebieden veel vossen hebben, zijn nesten op de grond niet veilig. Ook niet op de vele kleine eilandjes. Vossen kunnen goed zwemmen en steken graag wat water over om een nest leeg te roven. De aalscholvers hebben zich daarom aangeleerd om in bomen te nestelen. Hoewel ze daar eigenlijk niet op zijn gebouwd, ze hebben er de poten en balans niet voor, bouwen ze daar nu grote kolonies. Omdat aalscholvers steeds naar hun oude nest plek terugkeren, kunnen deze kolonies behoorlijk groot worden.  De sterkste aalscholvers nestelen het hoogst, zodat zij geen stront van een andere aalscholver op hun kop krijgen. In het ondiepe water van het Naardermeer groeien relatief veel planten en dat, samen met het slechte zicht in het troebele water, belemmerd de aalscholvers bij het vissen. Daarom vliegen ze voor hun voedsel helemaal naar het Markermeer. In dat heldere water jagen ze tot op twintig meter diepte op brasem en pos. Ondanks hun naam eten ze zelden paling.

Lees ook: Grote Aalscholver (Phalacrocorax carbo).

Het gras aan de overkant is niet alleen groener, het groeit ook sneller, is makkelijker om te maaien en hoeft nooit bemest te worden. Dit is dan ook de enige reden dat het grasveldje van de buurman er mooier bij ligt. Het heeft niets te maken met de tijd en moeite die hij daar in steekt, het komt hem gewoon aanwaaien. Dit in tegendeel tot jouw veldje, ondanks alle liefde die je er in steekt, wil het maar niet groeien. Maar daar kan jij niets aan doen, jouw aarde is nou eenmaal anders, je huis ligt niet goed en de zon draait de verkeerde kant op. God verhoede dat iemand iets negatiefs zegt over jouw verdorde veldje. Ze moeten hun mond houden, het is  tenslotte niet jouw schuld, de buurman heeft het nu eenmaal makkelijker. En nooit maar dan ook nooit zal je toegeven dat hij er harder voor werkt of hem om advies vragen, waarom zou je ook. Jij kan er toch ook niets aan doen dat het bij jou niet lukt?

PS. Voor diegenen die het niet begrijpen, dit is cynisch bedoeld en verwijst naar de manier waarop sommige mensen praten over de prestaties van anderen.

Toen ik vroeger op vier hoog achter op een flatje aan de rand van de stad woonde, waren er altijd kokmeeuwen in de buurt. We gooiden dan soms broodkorsten van het balkon omlaag en keken hoe ze deze in een scheervlucht uit de lucht snaaiden. Kokmeeuwen zijn enorm wendbaar en kunnen met hun lange spitse vleugels een hoge snelheid bereiken. Ik heb eigenlijk nooit meegemaakt dat ze zo’n korst niet vingen en deze de grond haalde. Kokmeeuwen zijn niet schuw en leven graag in de nabijheid van mensen. Het zijn dan ook echte opportunisten die bijna overal hun kostje bij elkaar kunnen scharrelen. Ik heb ze vroeger regelmatig jonge eendenkuikentjes uit de sloot zien pikken of op zoek naar restjes vuilniszakken zien opentrekken. Hoewel ze graag in groepen bij elkaar zitten houden ze altijd een gepaste afstand, je zult ze behalve als ze vechten of paren dan ook zelden minder dan 30 centimeter van elkaar af zien zitten. Ze zijn behoorlijk agressief en bij het minst geringste laten ze hun karakteristieke juichroep horen.

Sommige dingen laten zich moeilijk in woorden schetsen, die zou je eigenlijk moeten filmen. Een tijd geleden was ik in een bushokje gaan schuilen. Het regende en de lucht was asgrauw. Naast het hokje stonden een paar kale bomen. Er kwam weinig verkeer langs en het werd langzaam lichter. Het leek alsof de lucht zich tot dunne takjes condenseerde en dat de hemel langzaam, als inktdruppels in een glas water, leeg liep. Steeds meer donkere lijnen voegden zich bij elkaar en vormden uiteindelijk een donkere stam die zich in de grond goot en daar langzaam als water weer uitvloeide. Als het regent, groeien bomen naar beneden.

Vroeger zag je ze overal, nu beginnen ze zo schaars te worden dat men al speciale nestkasten moet ophangen om ze een broedkans te bieden. In mijn jeugd had ik nooit kunnen vermoeden dat de alom vertegenwoordigde huismus ooit nog eens op de Rode Lijst van bedreigde diersoorten terecht zou komen. De afname van het aantal huismussen begon in de jaren tachtig en gaat sindsdien steeds sneller. We zitten nu op nog maar 50% van het totale aantal broedparen en ze verdwijnen zo langzamerhand uit ons straatbeeld. Ik herinner me nog dat je bijna niet op een terrasje kon gaan zitten, zonder dat dit kleine brutale vogeltje de broodkruimels van je bordje kwam pikken. Als een kleine bruine tennisbal stuiterden ze tussen de tafelpoten en bij het minst geringste stoven ze massaal kwetterend in de struiken. Zelfs bij het oude flatgebouw waar ik ben opgegroeid zaten er ontelbaar veel musjes in de schaarse bosjes bij de straatkant. Je hoorde ze de hele dag door tjilpen en ze kwamen regelmatig op ons balkon. Blijkbaar worden onze steden te netjes en blijft er te weinig voer en nestruimte voor deze kleine schobbejakken over. En dat vind ik echt jammer. Gelukkig hangen er bij ons in de buurt nu al aardig wat nestkasten waar de huismus dankbaar gebruik van maakt. Als iedereen nu, net als vroeger, de broodkruimels van het tafelkleed gewoon uit het raam schudt, komen ze er misschien wel weer bovenop.