Bij ons in de tuin zit een jonge merel. Hij is ergens anders waarschijnlijk uit zijn nest gevallen en daarbij verkeerd terecht gekomen, want hij hinkt met zijn pootje. Zijn ouders komen hem af en toe voeren en in de tussentijd oefent hij met vliegen. Maar omdat zijn vleugels nog niet helemaal zijn volgroeid, komt hij nog niet over de schutting. Het hoogste dat hij tot nu toe heeft gehaald is de kliko.

Dit unieke stuk heb ik onlangs op een beurs gekocht. Ik had het nog nooit eerder gezien en op het internet kom ik maar een handvol vergelijkbare stukken tegen. Het is een belemniet fossiel dat vastzit in een stuk pyriet. Het komt uit Rusland bij de Dzheganasrivier. Belemnieten waren prehistorische inktvissen, die een inktzak, harde bek, staartvinnen, mantel en grote ogen hadden, net als veel inktvissen vandaag de dag. Hun skelet bestond uit een lange pijlvormige kegel, die men vaak ook belemniet noemt, naar het hele dier. Deze skeletten worden veel als fossiel gevonden. In dit stuk is de belemnietpijl gefossiliseerd tot vuursteen en heeft het rottende lichaam van het dier gezorgd voor de zwavel dat samen met een ijzerhoudende omgeving nodig was om pyriet te vormen. Pyriet is een ijzerachtig mineraal dat vroeger werd gebruikt om vuur mee te maken. Als je pyriet tegen een steen slaat, vliegen er vonken af. Pyriet komt van het Griekse pyritēs, dat vuur betekent. Pyriet (FeS₂) vervangt wel vaker de mineralen in een fossiel, vooral in schalie en sedimentair gesteente. Een alternatieve naam is fool’s gold, omdat het een goudachtige glans heeft en menige prospector zich ooit bij een pyriet-vondst, rijk waande. 

Deze trilobiet heb ik een paar weken geleden in Antwerpen tijdens de mineralenbeurs Minerant gekocht. Waarschijnlijk had de Marokkaanse standhouder geen goede zaken gedaan en moest hij koste wat kost zijn spullen kwijtraken om tenminste zijn reis- en beurskosten er uit te halen. Hij was hartstikke chagrijnig en dumpte op de laatste uren van de beurs zijn goederen voor belachelijk lage prijzen. Ik heb me dus toch weer laten verleiden om wat spullen te kopen, zoals deze mooie geprepareerde trilobiet. Naar mijn beste weten is dit een Paralejulus alayounensis. Deze soort behoort tot de Styginidae, een uitgestorven familie van trilobieten die tijdens het Devoon leefden. Paralejurus leefde 410 miljoen jaar geleden, op en in het substraat van de warme oerzeeën van het continentale plat. Hier voedde hij zich met afval en micro-organismen. Zijn sterk gewelfde exoskelet zonder duidelijke oppervlakte structuur was uitermate geschikt om zich in de losse bodem in te graven.

Zijn Cephalon (kop) is glad en bol en heeft twee halvemaan vormige ogen, waarvan de facetten zo klein zijn, dat je ze zonder loep niet kunt zien. Zijn Thorax (middenstuk) heeft tien smalle segmenten waar zijn kieuwen en poten onder zaten en zijn Pygidium (achterlijf) is duimnagel-vormig en heeft 14 smalle radiaallijnen. Dit fossiel is tien cm lang en vanwege Paralejurus zijn gravende levenswijze worden deze fossielen uitsluitend in kalksteen gevonden, zoals in de kalksteen gebergtes van Marokko. De onderzijde van de kop van paralejurus heeft een groot aantal smalle richeltjes, die sterk aan een vingerafdruk doen denken. Deze lijnen noemt men ook wel een Bertillon patroon, naar de beroemde Franse criminoloog die vingerafdrukken opnam in zijn misdadigersidentificatie systeem. Deze richels geven de trilobiet extra grip tijdens het graven. Hoewel ik het helaas niet heb kunnen verifiëren, heb ik sterk het vermoeden dat deze patronen net zo uniek zijn als de lijnen op onze eigen vingers.

Lees ook: Marokkaanse trilobieten.

Oorspronkelijk had dit mes een heel ander ontwerp. Maar tijdens het harden van het staal was het helaas kromgetrokken en werd ik gedwongen het ontwerp drastisch te herzien. Zoals vaak het geval is, zorgen dergelijke fouten of problemen juist voor betere oplossingen en is het uiteindelijke mes er alleen maar beter door geworden. Het staal is Takefu, een speciale staalsoort dat een kern van VG-10 heeft. Dit VG-10 is oorspronkelijk ontworpen door de Takefu Special Steel Co in Takefu Japan en heeft een hoog koolstofgehalte. Deze kern is tussen twee lagen nikkel en 64 lagen staal gesmeed. Na etsen worden de verschillende lagen weer zichtbaar en krijg je de karakteristieke donkere lijnen die enigszins op een houtnerf lijken. Het handvat is van waterbuffelhoorn, ebbenhout en wrattenzwijn-ivoor en heeft alpaca spacers. Het mes weegt maar 70 gram en voelt erg licht aan. Het hele mes is 21 cm lang, het lemmet vormt de helft van het mes en is 10,5 cm lang. Omdat de voorkant van het heft smal en hoog is en de achterzijde achthoekig en laag, past het goed in de palm van een hand, en geeft het voldoende houvast.

Bekijk ook: Zelfgemaakt mes no. 4, 3, 2 en 1.

Onder de waterlijn verbergt deze prachtig gekleurde woerd een verschrikkelijk wapen. Een wapen dat gedurende een zeer lange wedloop tot monsterachtige proporties is uitgegroeid.

De meeste vogels hebben een cloaca, dat is niet veel meer dan een universele opening waar ze mee poepen en paren. Veel watervogels zoals eenden hebben echter een penis. En lullig genoeg is deze penis bij de agressiefste soorten het langst. Die van een gewone woerd is al snel 10 cm en bij sommige eenden neemt de penis meer de helft van hun totale lengte in. Dergelijke lange geslachten komen vooral voor bij soorten met een zogenaamde agressieve paring (lees verkrachting). Mannetjes proberen op die manier zoveel mogelijk nageslacht te verwekken. Maar het vrouwtje wil natuurlijk alleen door sterke mannetjes worden bevrucht en niet door de eerste de beste hitsige woerd. Om te voorkomen dat zij toch ongewenst zwanger wordt, is haar vagina als een doolhof geconstrueerd. Deze  is spiraalvormig met allerlei zijgangen en cul de sacs. De penis van een eend is echter ook als een kurketrekker gevormd en heeft allerlei knobbels en ribbels voor meer houvast. Tijdens een paring wurmt hij deze in een fractie van een seconde bij het wijfje naar binnen (om precies te zijn binnen 0,3 sec). De vagina van de wijfjes draaien echter de andere kant op dan de geslachten van de mannetjes en daardoor komt de penis van zo’n agressief mannetje meestal niet ver genoeg. Alleen als het vrouwtje met de paring instemt en zij haar spieren spant en ontspant kan de penis van het mannetje op de juiste manier bij haar binnendringen om haar te kunnen bevruchten, anders blijft hij ergens in een doodlopend zijgang steken. Deze voorziening voorkomt weliswaar “ongewenste” zwangerschappen, maar helaas niet dat veel vrouwtjes zo’n agressieve paring niet overleven. Want de meeste paringen vinden op het water plaats en het mannetje duwt het wijfje daarbij vaak zo lang onder water, dat ze verdrinkt.

Lees ook: Traumatische inseminatie, Tegengesteld gedraaide geslachtsorganen, Vies zaad, Aura seminalis en Penisschermen.