In deze film uit 1997 gebruikt Paul Thomas Anderson veel van de acteurs die hij later in Magnolia ook gebruikt. Boogie Nights gaat over Dirk Diggler, een gewone jongen met een ongewoon grote penis, die bijna vanzelfsprekend in de porno-industrie terecht komt. Met de minutenlange openingsscène laat Anderson zien dat hij als geen ander in staat is om zijn acteurs en een set aan te sturen. De camera introduceert, in één lange take, schijnbaar achteloos de verschillende hoofdpersonen uit de film, tot hij is aanbeland bij Dirk Diggler, fantastisch gespeeld door Mark Wahlberg. Pas dan wordt er geknipt.

De film volgt Diggler gedurende de bloeiperiode van de porno-industrie van California in de jaren 70 en 80. De verschillende personages die voorbij komen zijn tegelijkertijd van karton en levensecht. Sommige van de dialogen zijn zo realistisch dat de naïviteit en onvolwassenheid van de hoofdpersonen pijnlijk wordt blootgelegd. De zoektocht van Wahlberg door zijn wereld van seks, drugs en disco leidt hem naar onvermijdelijk hoogte- en dieptepunten. De seksscènes zijn weliswaar niet expliciet maar wel uiterst effectief, je hebt geen enkel moment het gevoel dat je naar een gecensureerde documentaire kijkt.

Burt Reynolds, een acteur waar ik normaal gesproken weinig mee op heb, speelt hier een sterke rol als filmregisseur Jack Horner. Terwijl we hem volgen van de overgang van film naar video blijkt hij tegelijkertijd de spil te zijn waar alle andere karakters omheen draaien. De muziek is buitengewoon effectief en weet regelmatig een nostalgische toon te raken bij anders zeer gewelddadige of pijnlijke scènes. De film zelf was geen kassakraker, Anderson is te geobsedeerd door kwaliteit om dat te laten gebeuren. Toch is het een absolute aanrader voor iedereen die kwaliteitsfilms een warm hart toedraagt.

Dit is een film die niet alleen gaat over wat hij je laat zien. In tegenstelling tot veel hedendaagse films waarin de emotie vrijwel altijd gelijk is aan de handeling, is Suna no ona (Woman in the dunes) zo’n film waarin de beelden veel meer oproepen dan door de handelingen alleen kan worden verklaard.

Deze Japanse zwart-wit film uit 1964 laat zien wat er gebeurt met een docent uit Tokyo die in de duinen naar insecten zoekt. Als hij te laat is om de laatste trein terug te nemen kan hij bij een jonge vrouw in een nabij gelegen dorpje in de duinen overnachten. Na een prettige avond te hebben doorgebracht blijkt de volgende ochtend dat de ladder, waaraan hij vanaf de duinen naar het lager gelegen huisje naar beneden werd gelaten, is verdwenen. Het is onmogelijk om tegen het bewegende zand op te klimmen en hij is gedwongen om deze vrouw in de duinen gezelschap te houden. Haar kleine houten huisje ligt in een duinpan en dreigt continu door het wassende zand te worden bedolven.

Het script voor deze boekverfilming van Kobo Abe werd door de auteur zelf geschreven. De film wordt vaak als een metafoor gelezen. Het is dan ook bijna onmogelijk om de prachtige en symbolische scènes niet te analyseren. Juist omdat deze beelden zo archetypisch en intens zijn, kan een ieder er gemakkelijk zijn eigen interpretatie aan geven. Toch doe je de kracht van de film geen eer aan als je hem alleen probeert te verklaren. De ontegenzeggelijke schoonheid en eroderende kracht van het zand alleen al zorgt voor een prachtige filmervaring. Elke analyse van de symboliek van deze beelden ligt volledig in de interpretatie van de kijker.

De cinematografie van deze film is asymmetrisch, bewegend en hellend. Elke scene zit vol, de camera zit alles op de huid en laat je geen adem. Dit resulteert in enkele prachtige erotisch en in angstaanjagend claustrofobische scènes. Het zand zit overal, het vertraagt de gedachten en begraaft de spelers. Zelfs het huisje is geen veilige plaats, het giert en kiert en lijkt elk moment in te kunnen storten. Gevangen in de duinpan en belaagd door het zand zijn de man en de vrouw verplicht om elke nacht het wassende zand weg te scheppen. In een ogenschijnlijk doelloze strijd tegen de kracht van deze duinen neemt hun inertie toe, tot het punt waarop beiden niet meer zonder elkaar kunnen.

De acteurs spelen fantastisch, de muziek is magistraal en de cinematografie onvergetelijk, dit is een film zoals er maar weinig zijn.

De fotoreeks ‘Broken Houses’ van Ofra Lapid zou elke urbexer moeten aanspreken. Deze serie is gebaseerd op verlaten en vervallen gebouwen en schuren uit Noord Dakota. Foto’s van deze gebouwen zijn gebruikt om gedetailleerde mini-modellen van hout en papier te maken welke dan in een studio tegen een grijze achtergrond aan worden gefotografeerd. Hierdoor lijkt het alsof deze huizen uit hun omgeving zijn geplukt en rechtstreeks naar de studio werden getransporteerd. Door de gebouwen zo van hun omgeving en tijd te isoleren verworden ze van een staat of gebeurtenis tot een object. Door ze daarna opnieuw te fotograferen krijgen de beelden weliswaar iets van hun oorspronkelijke documentaire karakter terug maar zijn ze tegelijkertijd zowel afbeelding als object.

Coca-cola werd van 1900 tot 1916 oorspronkelijk in een rechte fles geleverd. Niet tevreden met de herkenbaarheid van deze fles schreef Coca-cola in 1915 een ontwerpwedstrijd uit. Men moest een fles ontwerpen die anders was dan alle andere flessen, hij moest in het donker op de tast herkend kunnen worden en zelfs herkenbaar blijven als hij kapot was gevallen. Coca-cola was kortom op zoek naar een iconische fles. Earl R. Dean, een glasblazer van de Root Glass Company uit Indiana, won deze wedstrijd, hij liet zich inspireren door een afbeelding van de cacaovrucht en maakte een fles waarvan de middellijn groter was dan de voet, met de nu zo karakteristieke verticale ribbels. Omdat deze fles niet zo stevig op de lopende banden bleef staan en het risico liep te snel als gebroken fles herkent te worden paste hij de vorm van de fles enigszins aan tot het bekendste flessendesign ooit. Zo heeft een Amerikaans ontwerp dat staat voor cultuur en verstedelijking zijn oorsprong in een afbeelding van een cacaopeul uit de Encyclopaedia Brittanica. Deze flessenvorm werd in 1960 als handelsmerk geregistreerd en wordt sindsdien over de hele wereld (behalve in Cuba en Noord-Korea) verkocht. In 2011 gingen de originele ontwerpschets voor 228.000 dollar en de originele fles voor 240.000 dollar onder de hamer.

Mijn vader noemt iemand nog wel eens een snoeshaan, maar verder hoor je die uitdrukking niet meer zo vaak. Het blijkt dat het woord snoeshaan is ontleend aan het Nederduitse ‘snushan’, wat weer komt van het Hoogduitse ‘Schnauzhahn’. Dat woord verwees naar de rare vorm van een kalkoenkop en betekent eigenlijk, ‘bluffer of kalkoense haan’. Letterlijk betekende ‘Schnauzhahn’ snuithaan. Een vreemde snoeshaan is dus eigenlijk een rare snuiter.