Ik ben al heel lang een enorme fan van de Kuifje stripboeken, van jongs af aan kon ik mezelf urenlang in deze strip verliezen en ik keek dan ook enigszins huiverig uit naar de verfilming. Meestal lukt het bij een stripverfilming niet om de juiste toon, het juiste tempo en de specifieke sfeer van een strip naar het bewegende beeld te vertalen. Ik keek de “Adventures of Tintin” dan ook later dan de meeste mensen. Eigenlijk was ik zelfs van plan om hem helemaal links te laten liggen, ik wilde niet dan mijn jeugdsentiment een deuk zou oplopen door een oneerbiedige verfilming. Door anderen aangespoord heb ik hem uiteindelijk toch bekeken, en nog eens, en nog eens.

De verfilming is leuk, spannend, grappig maar bovenal eerbiedig. Het is Spielberg en Jackson gelukt om de unieke Kuifje-sfeer te vertalen naar een ander medium. Wat mij betreft mogen ze de hele stripreeks onder handen nemen. De personages zijn perfect “gecast”. Hoewel de acteurs via motion capture tot karikaturen zijn omgetoverd belemmert je dat totaal niet in de beleving van de film. De samensmelting van strippersonage met acteur is buitengewoon goed gelukt. Ik kan me nu al geen andere Haddock meer voorstellen en zelfs de slapstickachtige Janssen en Jansen komen volledig tot hun recht. Maar wat me misschien nog het meeste raakte in de film was de belichting.

Alles in de film baadt in een onwaarschijnlijk mooi en effectief licht. Dit licht is nog meer dan het verhaal en de actie verantwoordelijk voor de sterke sfeer van deze film. Er wordt zo goed gebruik gemaakt van glasgordijnen, natte kasseien, omgevallen schemerlampen, reflecties en spiegelingen dat je vergeet dat je naar een geanimeerde film kijkt. Je kunt willekeurig welke scene stilzetten en je verbazen over de mooie compositie en belichting. En dat is misschien nog wel het mooiste eerbetoon aan Hergé.

De gemarmerde kegelslak (Conus marmoreus) is net als alle andere kegelslakken giftig. Het is echter niet, zoals je helaas vaak op internet leest, de giftigste kegelslak. Die eer gaat naar de Conus geographus. Diens gif is een mengeling van honderden verschillende gifstoffen. Elk van deze slakken heeft genoeg gif om vijftien volwassen mannen mee te doden en het effect van zijn neuromusculaire gif cocktail wordt wel vergeleken met het gelijktijdig door een cobra gebeten worden en het eten van een dodelijke portie fugu. Er zijn meer dan dertig gedocumenteerde sterfgevallen door de Conus geographus bekend.

Vroege afbeeldingen van deze kegelschelpen waren vrijwel allemaal gespiegeld. Omdat een geëtste tekening altijd in spiegelbeeld wordt gedrukt lijken deze schelpen in de afbeelding dus linksom te draaien. In de natuur vind je echter geen sinistrale conusschelpen.

Zelfs Rembrandt heeft een ets van deze gemarmerde kegelslak gemaakt. Deze ets is overigens het enige stilleven dat van hem bekend is. De schelp kwam uit zijn eigen collectie van kunst en voorwerpen. Ook hier beeldt de ets een links gedraaid exemplaar af. Met hun handtekeningen gingen de kunstenaars veelal zorgvuldiger om dan met hun afbeelding, deze tekende ze wel in spiegelbeeld.

De overbekende tuinboon (Vicia faba) is één van de weinige groenten die oorspronkelijk niet (zoals aardappelen en maïs) uit de Nieuwe wereld komt maar die juist vanuit Europa naar de rest van de wereld is verspreid. De tuinboon was al bekend in de verre oudheid. Bij de Romeinen stonden deze bonen symbool voor de rouw en bij de Grieken waren ze het symbool van de plaats waar de zielen van de overledenen woonden.

Een beroemde tuinbonenhater was Pythagoras. Zijn volgelingen, de Pythagoreërs, mochten volgens één van de door hem neergelegde wetten geen tuinbonen eten. De rest van zijn huisregels waren overigens net zo curieus. Zo mochten ze ook geen lichaamsafdruk in hun beddengoed achterlaten, een witte haan aanraken of in een spiegel naast het licht kijken. Er wordt wel eens geopperd dat hij geen tuinbonen wilde eten omdat ze de zielen van de doden zouden bevatten, hij ze teveel op testikels vond lijken of er winderig van werd. Het zou natuurlijk ook gewoon kunnen dat hij ze niet lekker vond. Hij was tenslotte niet de enige sekteleider die onzinnige regels aan zijn volgelingen opdrong. Gezien de huisregels van zijn “school” zou je kunnen zeggen dat hij “in de bonen” was.

Tot niet zo lang geleden dacht men dat tuinbonen tijdens hun bloei een bedwelmende geur verspreidden. Als je in slaap viel tussen deze bonen, zou je zelfs krankzinnig kunnen worden. Vandaar het gezegde “in de bonen zijn”. Dus wie weet, misschien hebben we Pythagoras zijn beroemde stelling wel aan de tuinboontjes te danken.

Deze linksdraaiende schelp van de Amphidromus quadrasi slak komt uit Indonesië en behoort tot één van de eerste landslakken die vanuit Indonesië naar Europa werden meegebracht. De verschillende soorten zijn nog steeds niet allemaal goed beschreven en er zijn geen pre-menselijke fossielen van bekend. Een groot gedeelte van de Amphidromus-soorten zijn amphidromien, wat wil zeggen dat er zowel sinistrale (linksdraaiende) als dextrale (rechtsdraaiende) specimen voor komen binnen dezelfde populatie.

Eén van de best beschreven Amphidromus soorten is de Amphidromus inversus. Van deze soort komen de links- en rechtsdraaiende exemplaren in ongeveer gelijke aantallen voor. Het blijkt dat de slakken bij voorkeur paren met een gespiegeld gedraaide partner. Het sperma is verpakt in een buisje met kurketrekkervormige uitgang dat dezelfde draairichting heeft als het huisje. Het blijkt dat deze buisjes het beste passen in vrouwelijke geslachtsorganen die tegengesteld gedraaid zijn. links gedraaide mannetjes paren daarom bij voorkeur met rechts gedraaide vrouwtjes.

Lees ook: Sinister en Symmetrie.

Vandaag is het Aswoensdag, het begin van de veertig dagen durende vastentijd voor katholieken. In de Middeleeuwen at men tussen Carnaval en Pasen alleen het hoogstnodige en dus zeker geen vlees. Toch werd het eten van rotganzen door sommige geestelijken toegestaan. Men dacht namelijk dat deze ganzen geen ouders hadden en omdat ze niet uit vlees waren geboren bestonden ze zelf dus ook niet uit vlees.

De betekenis van de Latijnse naam van de rotgans (Branta bernicla) is “zwarte gans uit de eendenmossel”. In de middeleeuwen waren de broedgebieden van deze ganzen nog niet ontdekt. Men dacht echter wel tegelijkertijd oude én jonge ganzen te zien. Het verband werd toen gelegd met een oud Arabisch geschrift over eendenmosselen, waaruit deze ganzen zouden worden geboren. Deze zwart-witte eendenmosselen zouden zich aan boomtakken vastzetten. Men dacht dat de jonge gansjes vanuit deze mossel in het water vielen. Pas later kwam men erachter dat het hier niet om jonge rotganzen ging maar om Kleinen Alken, deze spoelden bij storm vaak aan op de kusten. Een andere verklaring voor deze “jonge ganzen” was dat zij tussen rottend scheepshout groeiden. Ze zouden zich ontwikkelen vanuit slaken die zich aan het hout van gezonken schepen hadden vastgezet.

Aan het eten van rotgans tijdens de vastendagen kwam in 1215 echter een einde. Op het vierde Lateraanse concilie werd besloten dat ook het eten van rotganzen tijdens de vastenperiode niet meer mocht. De Nederlandse naam van deze gans is ontstaan uit het IJslandse Hrota en het Oudnoorse Hrotgâs. Het bootst de roep van deze vogel (roh-roh-roh) na, het woord “gans” is zelf ook weer een klanknabootsing.