Ingeklemd tussen een grote stad en een slapend dorp ligt een verlaten gevangenis. Vanaf het smalle kanaal dat als grens functioneert, kun je de koepel  en de luchtings-ruimte van de gevangenis zien liggen. Naar verluidt staat deze gevangenis pas enkele jaren leeg, het is voor urbexers dan ook nog een vrij nieuwe locatie. Toch zou je dat van binnen niet zeggen. De vele lagen kleurige verf hangen als vellen aan de muren en alles is met schimmel besmet. Je vindt er echter nog geen blikjes of graffiti en de enige mensen die zich nu binnen wagen zijn de zigeuners van het kamp ernaast, en af en toe een urbexer.

Een gevangenis is een binnenstebuiten gekeerd gebouw. Alles bevindt zich aan de binnenkant. Smalle galerijen met nog smallere deuren liggen tegenover elkaar. Slechts door een kleine open ruimte van elkaar gescheiden, kijken de ronde spionnegaten in elke deur uit op de deur van de galerij aan de overkant. Tussen deze open ruimtes hangen netten. De verdiepingen van een vleugel zijn door loopbruggen en stalen trappen met elkaar verbonden. In het dak bevindt zich een smalle lichtbrug. Bovenin is het benauwd en heet. Onderin sijpelt minder licht naar binnen en overheersen het vocht en de schimmel. Aan de muren in de kleine cellen hangen nog wat foto’s van actrices, raceauto’s en rappers.

De buitenplaats is omgeven door een dubbele rij hekken en overspannen met staalkabels. In het prikkeldraad van de ommuringen hangen flarden plastic en op elke hoek torent een wachthokje met uitzicht op de binnenplaats en het omgevende landschap. Op het terrein liggen nog wat werkplaatsen  en kleine loodsen. In de hoofdvleugel vind je verder nog doucheruimtes, isoleercellen en bezoekershokjes.

Dit gebouw heeft, net als alle architectuur zijn eigen sfeer. Als een kledingstuk bepaalt het hoe je je erin beweegt en voelt. Alles aan dit gebouw schreeuwt ongemak en onrust. De cellen zijn te klein en te vierkant, de plafonds te laag, de deuren te smal en de galerijen te lang. Net zoals een kledingstuk zich door de jaren heen naar zijn drager vormt, lijkt dit gebouw iets van de wanhoop en de woede van zijn bewoners te hebben overgenomen. Hoewel de eerste blik op het interieur je naar je camera doet grijpen zal je gaandeweg merken dat je minder gaat fotograferen en meer gaat luisteren.

Klik hier voor meer foto's van Prison 15h.