Een grote zilverreiger is een imposante verschijning. Met zijn witte verenkleed en spanwijdte van 1,7 meter kijk je normaal gesproken niet zomaar over hem heen, behalve als hij in de sneeuw staat. Reigers zijn sowieso al meesters in onbeweeglijk stilstaan, maar een rustende zilverreiger wordt in een sneeuwlandschap vrijwel onzichtbaar, alleen zijn zwarte poten en oranje snavel vallen dan nog op.

Deze zilverreiger vloog bij het Tilburgse Noorderbos over een weiland, hij leek geen last te hebben van de harde wind en landde geruisloos midden in het veld in de sneeuw. Daar bleef hij even roerloos staan, tot hij mij in de gaten kreeg en opvloog naar een boom. Terwijl de sneeuw om hem heen joeg, balanceerde hij ongenaakbaar op een tak. Hoewel ik met muts en shawl op moeite moest doen om in de harde wind mijn camera recht te houden, keek hij ongestoord om zich heen. Heer en meester van zijn omgeving, stil en onzichtbaar als een geest en net zo onaantastbaar voor de elementen.

De waarnemingen van deze oorspronkelijk mediterrane vogels worden in ons kleine kikkerlandje steeds normaler. Sinds ze hier in 1978 voor het eerst broedden, overwinteren ze hier steeds vaker. De grootste populaties vind je nu nog in de Oostvaardersplassen, maar ik kom ze ook in de polders en weilanden van Noord Brabant regelmatig tegen.

Lees ook: Waarom vogels met lange poten vaak op één poot staan, Dode reiger en Vliegende reigers (Ardea cinerea).