Ik hou van boeken, van hun geur, hun gewicht en hun stem. Zo lang als ik me kan herinneren heb ik boeken op mijn kamer gehad. Als kind las ik vooral over archeologie, natuurhistorie en ruimtevaart, ik had geen interesse in Winnetou of  Ivanhoe. Ik las over raketbrandstof, dinosaurussen, opgravingen en verloren beschavingen maar, buiten Kuifje en Suske en Wiske, geen verhalen. Voor mijn negende verjaardag kreeg ik van een tante het boekje ‘Boef is Eric's beste vriend’, ik heb het nog, maar het is nog nooit opengeslagen. Het stond op de boekenplank van mijn kamer, eenzaam en verloren tussen boeken over Egypte en vogels. Op de boekenlijst van mijn middelbare school stonden vooral romans die verstript of verfilmd waren, ik las toen alleen het hoogstnoodzakelijke om een voldoende te kunnen halen.

Later tijdens mijn studie heb ik dat echter ruimschoots goedgemaakt, toen ontdekte ik naast boeken over filosofie, politiek en geschiedenis ook voor het eerst de aantrekkingskracht van romans. Wat begon met wat korte verhalen van Bradbury en Wyndham, groeide al snel uit tot een onverzadigbare lust voor alles tussen Adams en Zelazny. Sindsdien heb ik veel geld uitgegeven aan boeken en is mijn honger nog lang niet gestild. Net zoals ik niet alles wat ik lees kan onthouden, kan ik ook niet alle boeken bewaren, de teller staat ondertussen al op enkele duizenden, en af en toe moet ik ruimte maken voor nieuwe. Dat is altijd een heel ritueel, want hoe kies je tussen Nabokov, Nietzsche en Newton? Dan duizelt het me als ik me realiseer hoe lang iemand met zo’n boek is bezig geweest, hoeveel uren er in zijn geïnvesteerd en dat ik al die tijd tussen mijn vingers vasthoud.

Mijn boekenkasten vormen geen bibliotheek, de boeken staan niet op alfabet of onderwerp. Ze volgen eerder dezelfde logica als mijn gedachten en interesses en staan kriskras door elkaar. Ik wil ze echter wel altijd binnen handbereik hebben. Zelfs als ik ze niet opensla, hoef ik mijn ogen maar even over hun kaften te laten dwalen om iets van hun inhoud te proeven.