Je kunt de jongens het makkelijkst van de meisjes scheiden door ze in te delen in wat ze later willen worden: brandweermannen en prinsesjes. Met enkele kleine uitzonderingen, zoals jongetjes die prinsesje willen worden en vice versa, geldt dit voor bijna alle mensen. Dit beeld dragen ze de rest van hun leven bij zich, ongeacht wat ze later worden. Menig man zijn wens is om ooit een prinsesje uit een brandend huis te redden.

Veel volwassenen zien zichzelf (stiekem als ze in de spiegel kijken en s ’nachts in hun dromen) nog steeds zo. Ongeacht hun baan of functie hebben ze de hoop dat ze speciaal zijn. Af en toe, als je goed kijkt zie je de brandweerhelmpjes en tiara’s nog bij mensen op hun hoofd zitten. Stel je de vele volwassenen die je tegenkomt maar eens met zo’n hoofddekseltje voor, het verklaart  vaak veel van hun gedrag.

Deze langpootmug is net verpopt. De lege pophuid hangt echter nog aan zijn achterlijf. Normaal gesproken steekt de pop in de grond en blijft de poppenhuid, als de langpootmug daar uit kruipt, in de grond achter. Verpoppen is een intensieve bezigheid en gaat ook niet altijd goed. Het kost het diertje veel energie en soms het leven. Langpootmuggen hebben opvallend lange dunne poten, die niet al te stevig vastzitten. Als ze worden vastgegrepen kunnen ze zo’n poot opofferen door hem aan de basis af te laten breken. Dergelijke zelf-amputatie noemt men autotomie en vergroot het dier zijn overlevingskansen. Liever verder met een pootje minder dan helemaal niet verder. Ondanks dat deze langpootmug nog amper met het verpoppen klaar is, mist hij nu al twee poten. De grauwe pootloze larven van de langpootmug noemt men emelten, zij verstoppen zich overdag onder de grond en eten ’s nachts het verse groen van planten. Deze larve heeft geen duidelijk zichtbare kop maar aan het uiteinde van zijn achterlijf wel een paar opvallende uitsteeksels rond de twee tracheale openingen die het enigszins op het gezicht van een duivel doen lijken. Langpootmuggen kunnen niet steken, de meeste eten zelfs helemaal niet. Hun volwassen stadium duurt maar kort en dient maar een doel: paren en liefst zo snel mogelijk. Hoewel emelten soms schade aan gewassen kunnen toe richten lijken ze vooral als voedsel te dienen, ze zijn een veel gezochte prooi van vogels en mollen.

Andrew Gilbertson stond recentelijk voor de rechter omdat hij een bank beroofd zou hebben. Andrew vond echter dat hij hier niet schuldig aan was en pleitte ontoerekeningsvatbaarheid. Tijdens het proces haalde hij zijn hand door zijn broek en bracht deze onder de stront onder de aandacht van de rechter. Terwijl hij aangaf dat het de maagd Maria was die hem tot de overval had aangezet, at hij vol overtuiging zijn eigen stront op. De geschokte rechter concludeerde hieruit dat de beklaagde zo gek was als een deur en accepteerde zijn ontoerekeningsvatbaarheid claim.

Toen ik dit verhaal las, kwam het me verdacht bekend voor. Ik maak me sterk dat deze Andrew de film Training Day heeft gezien. In deze film uit 2001, is er een scene waarin een aantal politie-inspecteurs exact hetzelfde verhaal vertellen, bijna tot op de letter. Je kunt je dus afvragen of deze Andrew inderdaad niet goed bij zijn hoofd is, of dat hij met behulp van een potje pindakaas de rechter in de luren heeft gelegd.

De dialoog uit Training Day:

"Guy gets ahold of some peanut butter, packs his ass-crack with it. He's standing before the bench, waiting to give his statement. Shoves his hand down his pants, comes out with extra-chunky Jif. Bailiffs won't come near him. Now he looks the judge right in the eyes... ...and licks his fingers clean. Holy shit. So the judge says: This man's insane. He can't go to prison."

De wereld is zo vol, zo ongelooflijk rijk, dat zelfs een minuscuul stukje ervan nog overweldigt. Deze rijkdom is bijna alleen te bevatten door ze te beperken. Zoals men in een overvolle concertzaal naar de buurman buigt om hem te kunnen verstaan, moet je inzoomen op de wereld om haar te kunnen zien. Je moet de kakafonie dimmen en je op één toon richten.

Zonder dit filter zou men verdrinken in de overweldigende aanwezigheid van de werkelijkheid. Het enige dat de wereld nodig heeft om opgemerkt te worden is een lijst, sokkel, of podium. Een kader om het gewone tot buitengewoon te verheffen.   

Momenteel is het Harmoniepark in Antwerpen afgesloten en wordt het door de gemeente opgeknapt. Het park kijkt uit op een oud vervallen en leegstaand gebouw dat door twee Belgische kunstenaars is beschilderd. Dzia en Gijs Vanee werkten hier samen aan een aantal beschilderingen die het gebouw transformeerden. Door zich te beperken tot de ruimtes die de dichtgetimmerde ramen en deuren boden, springt de kleurrijke graffiti je als moderne glas-in-lood ramen je tegemoet.  Dzia schildert zijn dieren en insecten op een scherpe gefragmenteerde manier, waardoor ze nog het meest op een mozaïek van reflecterende scherven lijken, terwijl de dieren van Gijs Vanhee uit golvende en pulserende lijnen zijn opgebouwd.

Lees ook: Doel in België en Mos graffiti.