Gisteren zijn we naar het IJsselmeer gereden, om opkruiend ijs te fotograferen. Het was bitter koud en het waaide hard. Op de heenweg heeft het gegoten, het was donker en de regen kwam met bakken uit de hemel. Opkruiend ijs hebben we niet gezien, wel wat ganzen en een vervallen boerderij. Het was een heerlijke rit.
Weblog
Achterliggers
Monday, 28 January 2013
Red Lights (2012)
Friday, 25 January 2013
Dit is een mooi voorbeeld van een film die goed had kunnen zijn maar uiteindelijk toch teleurstelt. Sigourney Weaver speelt een oudere parapsychologe (Margaret Matheson) die samen met de natuurkundige Buckley, gespeeld door Cillian Murphy, onverklaarbare gebeurtenissen onderzoekt. Sigourney Weaver speelt naar mijn inzicht één van haar beter rollen en haar sterke karakter draagt de hele eerste helft van de film. Wetenschappelijk cynisme behoedt beide onderzoekers voor de valkuilen waar licht gelovigen in trappen en keer op keer weten ze schijnbaar paranormale zaken als eenvoudige goocheltrucs te ontmaskeren. Tot een beroemd medium, na een lange mediastilte, aangeeft om nog één maal een optreden te doen. Dit blinde medium, Robert Silver, wordt gespeeld door Robert de Niro. Hoewel hij enkele prachtige rollen op zijn conto heeft staan, behoort deze daar helaas niet bij. Hij blijft teveel zichzelf en voegt met zijn spel niets toe aan het verhaal. Silver heeft Matheson ooit één keer aan haar wetenschappelijke overtuiging laten twijfelen en sindsdien wil zij niets meer met hem te maken hebben. Silver is, vindt zij, te gevaarlijk en moet met rust gelaten worden. De jonge Buckley wil Silver echter dolgraag ontmaskeren en dringt erop aan om hem toch te onderzoeken.
En dan midden in het verhaal, zonder duidelijke reden, gaat Margaret dood, het sterkste karakter in de hele film wordt er om een flinterdun verhaallijntje uitgeschreven. Murphy doet daarna nog steeds zijn best, hij wordt zelfs even bijgestaan door een bloedeloze love-interest, maar zelfs dat kan de film niet meer redden. De hamvraag, of Silver nu wel of niet een oplichter is, houdt de film nog even gaande maar als op het einde om de één of ander onverklaarbare reden Murphy zelf bovennatuurlijke krachten blijkt te hebben valt de film aan gruzelementen. Tijdens de finale gooit Murphy een muntje naar Silver en deze vangt hem in een overvolle theaterzaal in volle vlucht uit de lucht, voor iedereen bevestigend dat hij niet blind is. Daar had de film eigenlijk moeten eindigen. Door toch terug te vallen op de deus ex machina van paranormale krachten vegen ze helaas het enige vraagstuk dat de film boeiend hield van tafel en valt de film door de mand.
Mientras Duermes (2011)
Sunday, 20 January 2013
Deze Spaanse film uit 2011 gaat over César, een vriendelijke conciërge van een appartementen-complex. Hij is rustig en beleefd en gaat bijna onopvallend door het leven. Het is hem echter onmogelijk om gelukkig te zijn en hij vindt het dan ook moeilijk om met zijn leven door te gaan. Omdat gelukkige mensen hem aan zijn eigen leegte herinneren doet hij er alles aan om bij hen de glimlach van hun gezicht te halen. En Clara, de mooie huurster van het appartementenblok waar César werkt, heeft een wel heel mooie glimlach.
Deze Spaanse film uit 2011 is op de Amerikaanse markt uitgebracht als Sleep Tight. While you sleep zou echter een betere vertaling van Mientras duermas zijn geweest. César wordt buitengewoon knap neergezet door Luis Tosar en de regie van Jaume Balagueró zorgt ervoor dat je tegelijkertijd met César meeleeft en hem verafschuwt. Clara wordt gespeeld door Martha Etura, in het echte leven is zij Tosars vriendin.
Terwijl César zich hulpvaardig en vriendelijk gedraagt, bemoeit hij zich ongemerkt en op de meest intieme manier met iemands leven. Ondanks dat César zijn verlamde moeder van zijn intenties op de hoogte houdt is er niemand die zich realiseert waar zijn acties uiteindelijk toe kunnen leiden. Als kijker voel je je bijna schuldig als je ziet hoe Clara’s privacy wordt geschonden en hoewel jij net als Césars moeder precies weet wat er gebeurt ben je net zo machteloos om er iets aan te doen. De kracht van deze film ligt in dit gevoel van onmacht en de mix van fascinatie en afschuw. Op meerdere momenten betrap je jezelf er op met César mee te leven om jezelf er meteen daarna schuldig over te voelen. De film volgt hem op de huid en legt daarmee pijnlijk de kwetsbaarheid van de appartementbewoners en de kijker bloot. Ondanks het dunne verhaaltje en de beperkte uitdieping van Césars beweegredenen is Mientras duermes een boeiende en beklemmende film, al was het alleen al vanwege de uitstekende acteerprestaties die de volledige cast neerzet. Met zijn beperkte locatie, voyeuristische insteek en kleurrijke appartementbewoners lijkt Mientras duermes zelfs een klein beetje op Rear Window. Maar waar Hitchcock zich veelal tot suggestie en onderhuidse spanning beperkt, kent Mientras duermos enkele expliciet bloederige scènes.
Dit is geen fijne film om te zien, maar wel een goede film om gezien te hebben. Hij raakt je op dat kleine plekje waar je kwetsbaar bent. Misschien dat je na het zien van deze film zelfs weer onder je bed kijkt, voor je gaat slapen.
Vijfhonderd
Tuesday, 15 January 2013
Het allereerst berichtje dat ik op mijn blog plaatste was op 22 juni 2010. Sindsdien zijn er 499 berichtjes in 22 verschillende categorieën bijgekomen. Met dit berichtje staat de teller op 500! Momenteel staan er 3395 afbeeldingen in 93 verschillende albums op mijn site. Tijd voor een klein overzicht.
De top 5 meest gelezen berichten zijn:
De 5 meest bekeken categorieën zijn:
De 5 best bekeken albums zijn:
Het geschreven woord
Sunday, 13 January 2013
Lang niet iedereen is gelukkig met het geschreven woord. Socrates voorspelde dat het schrift slechts een kleine rol zou gaan spelen in onze samenleving. Vergeleken met het gesproken woord had het, volgens hem en Plato, veel te veel nadelen. Omdat het de lezer in een passieve rol dwingt, zou deze zijn geheugen minder gebruiken en daarover langzamerhand zijn controle kunnen verliezen. Het schrift zou hierdoor een vorm van vergetelheid kunnen bewerkstelligen. Verder was er geen interactie mogelijk en, belangrijker nog, het geschreven woord kon zich niet verdedigen. Het zou ongecontroleerd onder mensen voor wie het niet was bedoeld kunnen worden verspreid. Het geschreven woord, vond Socrates, had altijd hulp nodig van zijn vader, anders kon het ten onrechte worden gesmaad of misbruikt.
Over het belang van het geschreven woord heeft Socrates zich vergist, we weten nu dat we onze huidige samenleving, ten goede of ten kwade, grotendeels aan het geschreven woord danken. In één aspect had hij zich echter niet vergist, het geschreven woord is gevaarlijk. De pen is daadwerkelijk machtiger dan het zwaard. Juist vanwege zijn ongekende kracht om tijd en generaties te overbruggen en grote groepen te bereiken is het geschreven woord misschien wel het aller gevaarlijkste wapen ooit. Zoals Socrates al voorspelde kan een geschrift zichzelf niet verklaren of verdedigen. Het geschreven woord is een machtsmiddel dat gemakkelijk verkeerd geïnterpreteerd en misbruikt kan worden. Of het nu gaat om de Bijbel, een wetenschappelijk onderzoek, Darwins evolutietheorie of de krantenkoppen, het geschreven woord is een kind zonder vader, slechts wachtend op iemand om bij de hand te worden genomen.
Lees ook: Homo communicans en Lichaam en taal.
In XLNCUXL
Friday, 11 January 2013
Dankzij nieuwe communicatie middelen als SMS, What’s app, Twitter en Facebook wordt er tegenwoordig veel gebruik gemaakt van een nieuwe vorm van snelschrift. Vanwege een beperkt beschikbaar aantal leestekens en weinig animo om veel tijd aan het typen van een bericht te spenderen, gebruikt men afkortingen en acroniemen. Op deze manier is er een geheel eigen sms-taaltje txtspk (tekstspeak) ontstaan, waar vooral de jeugd veel gebruik van maakt. Voor sommigen staat txtspk echter gelijk aan newspeak, de verplichte taal uit George Orwell’s beroemde roman “1984”. In dit boek introduceert een regering een nieuwe, verkorte taal in de hoop dat men, door alle expressiemogelijkheden en emoties uit de taal te verwijderen, deze emoties ook bij de bevolking zelf kan verwijderen. Taal is van oudsher het gereedschap bij uitstek als het gaat om ideeën te verspreiden of te verwijderen. Een emotie die men niet kan verwoorden kan zelfs geacht worden niet te bestaan. Een mooi voorbeeld van de karakterveranderende eigenschappen van taal wordt door Jack Vance gegeven in zijn korte roman uit 1957 “The languages of Pao”. Door een homogene bevolking verschillende talen aan te leren, verandert men in dit boek hun perceptie en dus hun karakter, hierdoor valt de bevolking uiteindelijk in verschillende kastes uiteen.
Tegenstanders van txtspk vinden dat de winst van een snelle en kortere communicatievorm het verlies aan expressie en subtiliteit niet rechtvaardigt. Omdat voor hen de uitdrukkingsvorm onlosmakelijk is verbonden met de betekenis zijn ze bang dat men door dergelijke “gecastreerde” talen uiteindelijk de “hogere” communicatievormen van taal zou kunnen verliezen. Maar txtspk is natuurlijk geen newspeak. Het vervangt onze taal niet, het is meer een extensie. En om die reden heel interessant. Het dwingt mensen om eens op een andere manier naar hun woorden en zinnen te kijken en biedt daarom juist meer en niet minder expressiemogelijkheden. Zo lang men maar in staat blijft om beide vormen van communicatie te benutten en af te wisselen is er niets aan de hand. Daarbij is het niets nieuws dat men woorden afkort. Het Engelse IOU (I owe you- ik ben je schuldig) bestaat al sinds 1618 en veel Victoriaanse dichters speelden 150 jaar geleden al met dergelijke verkorte teksten. Een mooi voorbeeld daarvan is een gedicht van Charles Carroll Bombaugh uit 1867 getiteld “An essay to Miss Catherine Jay”. In dit gedicht gebruikt hij oa. de volgende modern aandoende afkortingen waarvan sommige buitengewoon knap zijn.
He says he loves U2XS,
UR virtuous and Y’s,
In XLNCUXL
All others in his I’s.
He says he loves you to excess
You are virtuous and wise,
In excellency you excel
All others in his eyes.
Kerstster
Wednesday, 9 January 2013
Nadat we alle rotzooi van de feestdagen hadden opgeruimd lag er nog een afgevallen blaadje van een kerstster op tafel. Mijn eigen advies in acht nemend, heb ik dit op een velletje tekenpapier gelegd en ben ik er mee gaan spelen. Omdat er in de lamp boven de tafel nog een ouderwets peertje zit, kleurt het papier geel en lijkt het rode blaadje nog feller. Het peertje geeft niet veel licht dus zijn de foto's niet helemaal scherp en erg korrelig, but who cares.
Klik hier voor meer foto's van de Kerstster.
De pixelneuker
Tuesday, 8 January 2013
De pixelneuker is een recent fenomeen. Zijn opkomst heeft gelijke tred gehouden met de opmars van het internet en hij floreert op de diverse internetsites die camera’s en fotografische apparatuur vergelijken. De laatste jaren is er een geheel nieuwe industrie met bijbehorende achterban opgestaan die draait op de beslissingsangst van aspirant fotografen. Omdat de meeste mensen tegenwoordig als de dood zijn om iets te kopen dat niet door een ander is goedgekeurd, richt de consument zijn hongerige ogen op het internet. Dit toonbeeld van waarheid zou hen tenslotte moeten kunnen helpen om een beslissing te nemen. En juist daar beweegt zich de pixelneuker, criticaster par excellence. Vermomd als legitieme gebruiker spuwt hij zijn gif en probeert hij iedereen van het fotograferen af te houden. Want deze kenner gebruikt weliswaar alle vaktermen van de professie maar maakt zelf nooit een foto. Hij heeft het te pas en onpas over bokeh, chromatische aberraties, ruis-signaal verhoudingen, frame-rates en pixelscherpte maar zwijgt in alle talen als het over creativiteit gaat. Door de onbevangen lezer murw te slaan met technische termen probeert hij zijn eigen onkunde over fotografie als expressiemiddel te verhullen en alle aandacht op het gereedschap te richten. Zo zijn er hele volksstammen, van veelal mannen, die zich drukker maken over hun apparatuur dan om hun foto’s. Deze obsessie voor hun gereedschap uit zich in oeverloos geneuzel en vergelijken. Zij hebben ver-pissen vervangen door specificatie-neuken.
Een fototoestel blijft echter slechts een stuk gereedschap. Niets meer en niets minder, het is een middel geen doel. Alle instelmogelijkheden, specificaties en technische hoogstandjes ten spijt is er nog nooit één goede foto door een camera genomen. Goede foto’s worden door een fotograaf gemaakt. Fijn hoor zo’n camera met 36 Megapixel, hoge ruis-signaal verhouding en continu opname stand van 12 fps, maar wat moet je ermee? Ik bedoel, wie heeft ooit gezegd dat een foto pas geslaagd is als hij scherp is? Waar staat in godsnaam dat scherpte het bepalende criterium voor een goede foto is?
Beste (aspirant) fotograaf, houd op met neuzelen en ga fotograferen. Maak je niet druk over pixels en scherpte maar ga eens op zoek naar visie en een verhaal. Wie weet kom je er al spelend wel achter dat je een fantastische foto hebt gemaakt. En wie maakt zich er dan nog druk over of die wel pixel-scherp is (behalve de pixelneuker dan).
