Ricky Jay is een Amerikaanse acteur (Boogie Nights, Magnolia) en goochelaar die dobbelstenen verzamelt. Door de jaren heen heeft hij een enorme collectie opgebouwd. De meeste van deze dobbelstenen zijn van celluloid gemaakt. Dit nieuwe materiaal dat voor het eerst door Wesley Hyatt in 1686 werd gemaakt, bleek niet allen buitengewoon sterk maar was ook nog eens bestand tegen water, olie en zelfs sommige zuren. Dit celluloid was een mengsel van salpeterzuur, zwavelzuur, katoenvezels en kamfer. Het was relatief gemakkelijk en in de meest uiteenlopende kleuren te fabriceren. Al snel gebruikte men het voor oa. bestekhandvaten, gitaren, biljardballen, film en dobbelstenen.  Deze dobbelstenen werden tot aan het midden van de 20e eeuw gefabriceerd en blijven vaak decennia lang goed. Tot ze plots spontaan en versneld uiteen kunnen vallen. Het salpeterzuur komt vrij en de dobbelstenen desintegreren. Dit mooie verval is gedocumenteerd door Rosamond Purcell, een fantastische fotografe die is gespecialiseerd in het fotograferen van verval en transformatie. Deze foto’s zijn uitgegeven in het mooie boekje “Dice, Deception, Fate & Rotten Luck”. De dobbelstenen zelf werden tentoongesteld in, wat wellicht het boeiendste museum ter wereld is, The Museum of Jurassic Technology.

Volwassen komkommerspinnen zijn te herkennen aan hun heldergroene achterlijf met kleine zwarte stippen en de helder rode stip net boven hun spintepels. Ze worden ongeveer 4,5 tot 8,5 mm groot. De mannetjes zijn kleiner en hebben een kleiner achterlijf, een groter roodachtig carapax en duidelijk getekende voorpoten. Jonge komkommerspinnen zijn in de herfst vaak roodachtig bruin, wat hen een betere bescherming tussen de herfstbladen geeft.

Komkommerspinnen maken kleine wielwebben op lage vegetatie zoals loofbomen of struiken. Vaak vind je ze ook gespannen tussen de randen van één blad. De spin hangt hierin goed gecamoufleerd onder zijn web net boven het blad. De rode vlek boven de spintepels moet de aandacht van het lijf van de spin afleiden. Deze spin is algemeen en kom je in de meest uiteenlopende biotopen tegen. 

Strekspinnen zijn makkelijk herkenbaar aan hun langgerekte lijf met lange poten. In rust zitten ze vaak gestrekt tegen een takje of blad aangedrukt. Hun eerste twee en laatste paar poten houden ze dan in één lijn in hun verlengde gestrekt, terwijl ze zich met hun kortere derde paar poten om een stengel heen vasthouden. Deze spinnenfamilie dankt hun Latijnse naam aan hun grote maxillae (achterkaken). Deze wijken uiteen en zijn bijna even groot als hun lange cheliceren (gifkaken). Dit wekt de indruk dat zij vier kaken hebben. Het mannetje heeft speciale uitsteeksels op zijn cheliceren waarmee hij de kaken van het wijfje tijdens hun paring in bedwang houdt. De ei-cocon lijkt op schimmel of vogelpoep en wordt aan een blad of stengel afgezet. Je vindt de gewone strekspin meestal op begroeiing in de buurt van water of op vochtige onbeschaduwde plekken. Hun web is dun en heeft geen signaaldraad. Meestal zit de spin in het midden van de naaf of verstopt hij zich op een blad of stengel in de buurt. 

Van het midden van de 19e eeuw tot aan de eerste helft van de 20e eeuw zorgden de staalindustrie en de kolenmijnen ervoor dat Wallonië één van de welvarendste streken van België werd. Vlamingen immigreerden massaal naar Luik en kwamen er te werk bij oa. de steenkolenmijn bij Cheratte. Deze S.A. Harbonnage du Hasard is nu al lang gesloten, de leegstaande gebouwen herinneren echter nog steeds aan de tijd waarin er hier 1500 man uit 23 verschillende landen ruim 1000 ton steenkool per dag boven de grond haalden.

De mijnbouw bij Cheratte is op 26 december 1848 begonnen. Men groef toen de eerste van twee schachten die 170 en 250 meter diep waren. Er bevond zich veel steenkool onder de grond en de mijn groeide al snel uit tot één van de meest succesvolle van het Luikbassin. In 1877 sloeg het noodlot echter toe, wegens hevige regenval en overstromingen ontstond er een waterdoorbraak en liepen de schachten vol. Een groot aantal mijnwerkers verdronk en als gevolg werd alle activiteit in de mijn stilgelegd. Als in 1905 de concessie toch nog van eigenaar verandert en in handen komt van de Société anonyme des Charbonnage du Hasard, wordt de productie in 1907 opnieuw opgestart en graaft men een derde schacht. Later werd daar nog een vierde schacht, die boven op de heuvel ligt, bij gegraven. De mijntoren van deze beluchtingsschacht genaamd belle-Fleur de Hoignée, werd in 1927 geplaatst en heeft nu de monumenten-status. Dit was de eerste mijn in België waar men elektriciteit onder de grond gebruikte en tevens de laatste waar men (tot 1962) met paarden onder de grond werkte. Uiteindelijk nam de vraag naar kolen sterk af en ging men over op goedkopere brandstoffen zoals aardolie en gas. Op 31 oktober 1977, 100 jaar na het voltrekken van de ramp van Cheratte, werd de mijn gesloten.

Het grote hoofdgebouw dat tegen de heuvel is aangebouwd, heeft twee vleugels en torent uit boven schacht 1. Bovenin dit dertig meter hoge gebouw bevonden zich twee gelijkstroom  motoren van 135 KW die voor de aandrijving van de eerste elektrisch bediende mijnschachtlift in België zorgden. Het hoofdgebouw is in de Malakoff bouwstijl opgetrokken, een stijl die zijn naam dankt aan een fort in het Russische Sebastipol. Deze fortachtige torens hebben kantelen en zijn buitengewoon stevig gebouwd. Drie meter dikke muren zorgen voor de stabiliteit die nodig is om de zware motoren en katrollen te kunnen dragen. Naast dit hoofdgebouw bevindt zich nog een lager bijgebouw dat diende als lampenopslag en oplaadstation.

Het terrein wordt langzaam door de natuur overgenomen, overal dringen de wortels van struiken en bomen tussen het metselwerk en het beton door. Op de kantelen groeien berken en in de oude wasruimtes staan struiken en varens. Het is er stil, er komt nog maar weinig verkeer door Cheratte. De meeste van de oude mijnwerkershuisjes aan de overkant van de weg staan leeg en het enige geluid dat het stadje nu nog hoort komt van de nabijgelegen snelweg. Ondanks dat dit historische gebouw op de Belgische monumentenlijst staat, is er niet veel meer dan een bordje en een hek dat het tegen verder verval moet beschermen.

Klik hier voor meer foto's van Hasard cheratte.

De meeste Nederlandse slakken hebben saaie modderkleurige schelpen. Op Hispaniola en Haïti hebben ze echter grote vrolijk gekleurde landslakken die op de bomen leven en er uitzien als zuurstokken. Ze danken hun Engelse naam “Candycane snail” aan de felle gedraaide kleurlijnen die de spiraal van hun schelp volgen. Deze twee exemplaren heb ik al vanaf mijn jeugd. Hoewel ik niet meer weet van wie ik ze ooit heb gekregen heb ik me wel eens afgevraagd of ze misschien niet stiekem waren geverfd. De meeste van deze schelpen worden, voor ze worden verkocht, gekookt en gebleekt. Op deze schelp zit normaal een dun en transparant periostracum (de buitenste laag of opperhuid van de schelp), dat er door het koken afgaat. De schelp verliest daarmee ook een groot gedeelte van zijn glans en veel van zijn subtiele kleur. Wat overblijft is echter nog steeds verrassend genoeg om ervoor te zorgen dat deze schelpen buitensporig veel worden verzameld en verkocht. De populaties staan dan ook onder druk.