Binnen een sociaal functionerende groep zijn er veel valkuilen die een efficiënt en prettig samenwerken kunnen belemmeren. Dat onverschilligheid binnen een groep tot miscommunicatie en frustratie kan leiden zal iedereen zich wel kunnen voorstellen. Er is echter ook een valkuil die juist voortkomt vanuit betrokkenheid. Deze is misschien zelfs nog gevaarlijker. In de psychologie staat deze valkuil als de Abilene-paradox bekend.

Stel: er wordt binnen een bepaalde groep geopperd dat het wellicht verstandig is om met een andere groep te gaan samenwerken, (denk aan een school, een land, een sportvereniging of een bejaardensoos) dan kun zou je van elkaars sterke punten kunnen leren en samen sterker staan. Een goed idee, waar iedereen het mee eens is, want niemand durft tegen samenwerking te zijn. Er wordt dus een werkgroep in het leven geroepen, deze stelt een plan van aanpak op. Ze komen met voorstellen, projecten en suggesties. Er komt een nieuwsbrief een adviseur en een commissie. Geld wordt uitgegeven, stappen worden genomen, pionnen verschoven. Naarmate dit proces op gang komt wordt het steeds moeilijker om te stoppen.

Stel: eigenlijk zag niemand iets in het oorspronkelijke idee maar durfde er niets tegenin te brengen, wie is er tenslotte tegen samenwerking? Uiteindelijk wordt er veel geld en tijd geïnvesteerd in een idee waar niemand zin in had. De uitkomst zal dan ook onvermijdelijk zijn dat dit goede idee meer kwaad dan goed zal doen. Omdat niemand zich tegen de groep durfde uit te spreken is er iets in beweging gezet dat niet meer zonder grote schade stopgezet kan worden.

Denk nu niet dat dit een fictief scenario is, er zijn meer zaken om deze reden vastgelopen dan iedereen zal willen toegeven. Een goed idee kan heel wat gevaarlijker zijn dan een slecht idee.

Deze muisspin (drassodes cupreus) lijkt sterk op de zakspinnen van het geslacht Clubiona, maar is aan zijn smalle cilindrische spintepels te herkennen als een echte muisspin. Deze spintepels zijn zeer beweeglijk, bijna als vingers, en worden gebruikt om snel een band om de poten van een prooi te spinnen. De muisspin houdt zich overdag meestal verborgen in zijn cel waarin hij door de dunne wand goed zichtbaar is. ’s Nachts sluipt hij met zijn als voelers voor zich uitgestrekte voorpoten, over de grond en over lage vegetatie rond. Als hij op een kleine prooi stuit doodt hij deze razendsnel met een gifbeet. Als hij echter een grotere prooi treft, zoals een andere grote spin, dan loopt hij deze met grote snelheid zijdelings voorbij en trekt daarbij een brede spinselband achter zich aan. Met beide uiteinden daarvan bindt hij de spin aan de grond, draait zich achter de spin en springt hem op de rug om hem de dodelijke gifbeet te geven. Middels deze tactiek lukt het hem om fors grotere spinnen zoals de Kaardespinnen te overweldigen.

Een poos geleden heb ik een nare ervaring gehad. ’s Nachts werd ik wakker met een raar beeld voor ogen. Eerst dacht ik dat ik nog sliep en droomde. Ik had het benauwd, voelde pijn op mijn borst en kon me moeilijk oriënteren. In mijn slaapzak had ik me zo gedraaid dat mijn armen onder mijn borst klem lagen en ze waren koud en pijnlijk.

Met mijn ogen dicht zag ik overal om me heen vleeskleurige spaghettislierten die in groepen naast elkaar bewogen en elkaar af en toe kruisten. Op elk kruispunt kwam er een knoop met een gezicht naar voren dat me even aankeek en daarna weer naar achteren tussen de slierten verdween. Continu waren er meerdere van deze knopen die me aankeken, verdwenen en ergens anders weer naar voren kwamen. Omdat ik ervan overtuigd was dat ik droomde ging ik rechtop zitten en deed mijn ogen open. Iets dat ik normaal gesproken, als ik me realiseer dat ik droom, ook kan. Maar het beeld verdween niet. Er achter kon ik zwak de donkere kamer onderscheiden maar hoe ik ook keek of knipperde de sliertgezichten bleven me aanstaren.

Benauwd en nu ook enigszins angstig vroeg ik aan mijn partner of ik nog sliep, zij deed het licht voor me aan en zei dat ik wakker was. Het beeld verdween echter niet. Ik bleef duizelig en kon haar niet goed zien. Door de vleesslierten heen zag ik haar vaag bewegen en hoorde ik haar praten. Telkens als ik mijn ogen bewoog, bewoog het beeld mee, alsof het achter mijn ogen bestond en niet ervoor. Ik kon er niet in rondkijken. Het bleef exact op hetzelfde punt. Waar ik ook heen keek, de slierten bleven waar ze waren en van voren naar achter en over elkaar heen golven. Het duurde lange minuten voor het beeld van de kamer duidelijker dan de slierten werd en nog langer tot ik ze helemaal niet meer zag.

Ik heb geen flauw idee waar dit rare beeld vandaan kwam. Iemand heeft gesuggereerd dat het door zuurstofgebrek werd veroorzaakt. Dat zou in elk geval wel de benauwdheid en pijn op mijn borst verklaren. Het was een verontrustend beeld waar ik nog regelmatig aan terug moet denken.

Lees ook: Nachtmerrie en Twijfels in het donker.

De Broeikasspin (achaearanea tepidariorum) komt oorspronkelijk uit de tropen. Het is een vrij grote kogelspin (3,5-7mm) die grote wijdmazige web tapijten weeft. Van daaruit lopen verscheidene vangdraden naar beneden die alleen aan het onderste deel kleefdruppels hebben. Ze maken grijsbruine peervormige ei cocons die ze aan de rand van het web bevestigen. Als een oorspronkelijke tropensoort zijn ze warmte minnend en kom je ze hier vrijwel uitsluitend in verwarmde gebouwen zoals opslagloodsen en kassen tegen, vandaar de Nederlandse naam. Het is een soort die zich de laatste jaren in West-Europa flink heeft verspreidt en ze zijn lokaal zeer algemeen geworden.

De waterleliemot (nymphula of elophila nymphaeata) is één van de weinige waterbewonende vlinders. De rups leeft in stilstaand water in een klein kokertje dat hij uit twee elliptische bladstukjes heeft gemaakt. De volwassen vlinder tref je dus ook meestal in de buurt van water aan. Ovale gaten in de bladeren van Gele plomp en Fonteinkruid verraden de aanwezigheid van de rupsen van deze vlinder.