De nobele kunst van het vouwen van papier stamt oorspronkelijk uit China. Het is daar in de eerste of tweede eeuw direct na het uitvinden van papier ontstaan. Daarna is het overgewaaid naar Japan waar het tot zijn huidige kunstvorm als origami werd verheven. Bij origami vouwt men vanuit een meestal vierkant stuk papier de meest complexe vormen. Deze kunstvorm wordt in Japan al op de kleuterschool beoefend. Deze vouwkunst is weliswaar zeer oud maar nog lang niet uitontwikkeld. Ook moderne kunstenaars houden zich hier nog mee bezig.

Kunstenaars zoals Takayuki Hori met zijn Oritsunagumono. Hij heeft de vervuiling van de Japanse kusten en de bedreigingen die dat voor inheemse diersoorten oplevert als uitgangspunt van zijn werk genomen. Zijn Oritsunagumono zijn tegelijkertijd klassiek en ultramodern. Hij bedrukt transparante vellen met fragmenten van dieren en weggeworpen afval. Als de bladen zijn gevouwen komen de afbeeldingen samen. Het dier schemert als een driedimensionale röntgenfoto binnen de strakke lijnen en vlakken van het ontwerp terwijl het felgekleurde afval op de plaats van de maag van het dier terecht komt. Het effect is tegelijkertijd zeer esthetisch en verontrustend.

met dank aan Joost

Er zijn ongeveer 90 verschillende soorten wolfspinnen in Nederland. Het zijn jachtspinnen die hard kunnen rennen en meestal op de grond leven. Het vrouwtje draagt haar eicocon met haar spintepels achter zich aan. Deze cocon wordt af en toe losgemaakt, omgedraaid en weer vastgemaakt. Ook wordt hij regelmatig geopend, het wijfje bevochtigd de ontwikkelende eieren dan met haar speeksel en sluit de cocon weer met spinsel. Afhankelijk van de ontwikkeling van de eieren dompelen sommige soorten de cocon zo nu en dan in het water of plaatsen hun lichaam zo dat de cocon maximaal van de warmte van de zon kan profiteren. Als de eieren op het punt staan om uit te komen maakt het wijfje de cocon voor hun open. De jonge spinnetjes klimmen daarna op haar rug en worden dan nog ongeveer een week door hun moeder meegedragen.

lees ook: getijgerde lijmspuiter, kraamwebspin en krabspinnen

De larven van libellen (nymfen) leven één tot vijf jaar in het water. Daarna kruipen ze uit het water door tegen een plantenstengel op te klimmen. De larvehuid barst via de rugzijde open en het volwassen dier, het imago, breekt er uit. De witte draden die daarna nog uit de larvehuid steken zijn de adembuisjes (tracheeën) waardoor de libel in zijn larve stadium heeft geademd. Deze liepen diep zijn lichaam in en moeten, nu de libel eruit breekt, mee vervellen. In het begin van dit uitbreken (uitsluipen) zit de libel nog met deze draadjes aan zijn larvehuid vast. Pas als ze helemaal zijn losgetrokken kan de libel gewoon ademen. Vlak na het uitsluipen zijn de vleugels nog verschrompeld en het duurt even voor de libel ze opgepompt en onder spanning heeft. Libellen die net tevoorschijn zijn gekomen zijn nog erg bleek, hun kleuren komen pas dagen tot weken later volledig tot ontwikkeling.

Deze tijd van het jaar vind je de lege larvehuidjes overal tussen het gras en riet langs de waterkant.

Toen ik gisterenavond met een trippeltje naar een komedie keek probeerde ik twee dingen tegelijk te doen, lachen en slikken. Met als gevolg dat ik bijna stikte en het bier uit mijn neus kwam.

Een typisch voorbeeld van het feit dat onze lichamen niet zijn ontworpen om rechtop te lopen. We hebben niet alleen een zwakke onderrug, kans op een liesbreuk en onze testikels onbeschermd onder onze buik hangen (in plaats van veilig tussen onze benen) maar vrouwen moeten ook nog eens zittend plassen en we kunnen niet eens tegelijkertijd ademen en slikken.

De ingang van onze slokdarm en luchtpijp zitten gevaarlijk dicht bij elkaar en we kunnen er slechts één tegelijk gebruiken, niet twee. Als baby konden we nog wel tegelijkertijd drinken en door onze neus ademen. Vandaar dat je nog wel eens een baby ziet die, schijnbaar zonder te ademen, aan één stuk door aan een tepel zuigt. Ons strottenhoofd zat toen namelijk, net als bij de meeste dieren, zo hoog dat we deze twee dingen nog wel tegelijkertijd konden doen. Maar al na een paar maanden zakt ons strottenhoofd met als nadelig gevolg dat het van de willekeur van je huigje afhangt of je bier in je slokdarm of in je luchtpijp terecht komt.

“Papa, d’r zit hier een gek beestje, een spinnetje of zo”.

“hoeveel pootjes heeft ie?”

“uhh, zes, zes pootjes”.

“dan is het geen spin maar een insect, spinnen hebben acht poten”.

“oh, ok, dan is het wel een raar insect, want hij lijkt sprekend op een spin, zijn er geen spinnen met zes poten?”

“nee, een spin heeft acht poten”.