Af en toe kom je een foto tegen die blijft ‘kleven’. Ik heb dat vaak met oude portretfoto’s.  Als een raam naar een andere wereld en tijd bieden ze me een blik op een leven dat ik nooit heb gekend. Deze foto van een jonge vrouw kwam ik op het web tegen. Ze heette Ah weh eyu en was een Seneca indiaanse uit de Noord Amerikaanse Westkust.

Normaal gesproken moet je bij dergelijke oude foto’s vrijwel alle informatie uit de foto zelf halen en je fantasie de gaten laten invullen. Maar tegenwoordig kun je bijna alles op internet vinden. Zo blijkt de jonge indiaanse in deze foto uit 1908 als Goldie Jamison Conklin in het geboorteregister te staan, haar indianennaam Ah weh eyu betekend mooie bloem. Goldie is op 30 november 1892 in Salamanca geboren en in 1974 gestorven. Ze behoorde tot de Seneca-indianen van de Huron-stam en woonde in het Allegany reservaat in Westelijk New-York. Ze heeft een tijdje als model voor de Cattaraugus Cutlery Company van Little Valley gewerkt en de meeste van haar foto’s, waaronder ook deze, zijn door Jesse Lynn Blessing gemaakt.

Mijn site was een kleine week uit de lucht omdat iemand hem had gehackt. Hiervoor heb ik letterlijk duizenden provocerende foto’s en honderden negatieve berichtjes online moeten zetten, maar het heeft nut gehad, ik heb iemand op stang gejaagd. Mijn site is eindelijk opgenomen in het pantheon van sites die belangrijk genoeg zijn om gehackt te worden!

Ik kan me haast niet voorstellen dat dit de actie van slechts één verveeld ettertje is. Waarschijnlijk heb ik een hele groep van maatschappijkritische vigilantes tegen de haren in gestreken. Deze sociaal geëngageerde rebellen hebben ongetwijfeld lange diepgaande gesprekken gevoerd over de beste manier om mij aan te pakken. Plan na plan werd gemaakt en afgewezen. Bekend als zij zijn met de harde toon van mijn blog hebben ze er uiteindelijk toch maar vanaf gezien om geweld te gebruiken. De enige mogelijkheid die hen overbleef was het onklaar maken van mijn site. Ik stel me zo voor dat er een heel team van computerspecialisten tot in de diepe uurtjes bezig is geweest om mijn site offline te krijgen.

Zanddollars (Clypeasteroida) zijn sterk afgeplatte stekelhuidigen die nauw zijn verwant aan de zee-egel. Ze leven op de zeebodemen en hun gebleekte skeletjes spoelen vaak aan op het strand. Tijdens hun leven is dit skelet door een fluweelachtige huid met ontelbare haartjes en stekeltjes omgeven. Zanddollars zijn buitengewoon goed aan hun leefomgeving aangepast. Ze leven meestal dicht onder de kust waar de stroming en golfslag vaak het sterkst is. Omdat ze van de voedingsstoffen in de bovenste dunne laag zand van de zeebodem leven, is het voor hun van belang dat ze niet door de stroming worden weggevoerd. De sterk afgeplatte vorm van de zanddollar zorgt ervoor dat hij minder snel door de waterkrachten opgetild of versleept kan worden. Jonge exemplaren nemen daarnaast zoveel mogelijk korrels magnetiet uit het zand op om hun gewicht te vergroten. Je zou verwachten dat de afgeplatte vorm van de zanddollar er voor zorgt dat hij, net als bij een vliegtuigvleugel, door het stromende water boven hem wordt opgetild. Groeven aan zijn onderzijde zorgen er echter voor dat de opwaartse druk van het water en zand verspreid en afgevoerd kan worden. Bij sommige soorten hebben deze groeven zich tot grote inkepingen ontwikkeld.

De vele duizenden kleine stekels op zijn huid zijn beweeglijk en stellen hem in staat om zich over de zeebodem te bewegen, tevens zorgen ze ervoor dat hij niet nodeloos onder het zand wordt bedolven. Ze houden de drukverspreidingskanalen open en vervoeren het zand naar zijn mond. Dankzij deze stekels kan de zanddollar de zeebodem ook als een vloeistof laten stromen. Sommige dikke viscose stoffen zoals modder kunnen, door het te laten bewegen reageren als een vloeistof. De zanddollar gebruikt deze thixotrophische eigenschap van de zeebodem om zichzelf te begraven of te bewegen.

De schijnbaar bewegingsloze zanddollar maakt zo effectief gebruik van de hydrodynamische en thixotropische eigenschappen van zijn omgeving dat hij in woelig water moeiteloos op de bodem kan blijven liggen.

De herfsthangmatspin (Linyphia triangularis) is één van onze meest algemene hangmatspinnen uit één van de soortenrijkste spinnensoorten (meer dan 230 verschillende soorten) in ons land. Hij behoort tot de Linyphiidae waaronder niet alleen de hangmat- of baldakijnspinnen maar ook de talrijke dwergspinnen behoren. De herfsthangmatspin is makkelijk van vergelijkbare soorten te herkennen aan de stemvork tekening op zijn prosoma.

Hangmatspinnen weven een karakteristiek web, dat meestal laag in het struikgewas wordt opgehangen. Vliegende insecten raken de vele losse draden boven dit web en vallen dan naar beneden op de mat. De spin, die onder het hangmatje hangt, grijpt zijn prooi dan door het web heen.

De herfstspin (Meta segmentata) is een forse (6-9mm) spin die wielwebben met een open naaf maakt. Deze webben worden meestal zo’n twee meter boven de grond opgehangen en zijn enigszins gekanteld. Dat heeft als voordeel dat de draden van dit web bij de vangst van een grote prooi minder snel kapot gaan. De spin laat zich met een gevangen prooi aan een veiligheidsdraad die hij aan de naaf heeft bevestigd, naar beneden zakken en klimt er daarna mee terug naar de naaf. Als het web loodrecht zou zijn geplaatst zou hij daarbij teveel draden kapot trekken.

In de herfst zie je vaak meerdere mannetjes aan de rand van een vrouwelijk web wachten. Als er een prooi in het web komt haast zo’n mannetje zich om het in te spinnen en het aan het vrouwtje als een cadeau aan te bieden. Terwijl zij het cadeautje opeet paart hij met haar. Deze paring duurt enkele minuten en wordt buik aan buik uitgevoerd, beide partners kijken daarbij in dezelfde richting. De herfstspin is qua uiterlijk nagenoeg niet te onderscheiden van Meta mengei. Beide zijn erg variabel van kleur en enkel aan de hand van genitale verschillen van elkaar te onderscheiden.