De eerste fotografen waren echte specialisten. Het maken van één foto was een langdurige en complexe bezigheid en zelfs dan was het nog maar afwachten of er überhaupt wel iets op stond.

Nu kan ik met mijn ogen dicht foto’s maken, de camera zorgt er wel voor dat elke foto scherp en goed belicht is. Als ik wil maakt hij voor mij automatisch meerdere verschillende belichtingen en kan ik vier foto’s per seconde maken. Door al die technische hulp zou ik in theorie mijn creativiteit volledig moeten kunnen benutten en me alleen nog maar met het onderwerp zelf bezig  hoeven houden. Maar zoals zo vaak, zijn het juist de beperkingen die ruimte voor creativiteit bieden.

Immanual Kant verwoorde het in 1787 in zijn Kritik der reinen Vernunft het beste:

"Die leichte Taube, indem sie im freien Fluge die Luft teilt, deren Widerstand sie fühlt, könnte die Vorstellung fassen, dass es ihr im luftleeren Raum noch viel besser gelingen werde."

Het is bij de gratie van weerstand dat we vooruit komen.

Deze foto’s van een uienschil heb ik jaren geleden gemaakt, met mijn oude Nikon FM-2, een niet automatische tussenring en een 30 mm 2.0 lens, mijn favoriete lens in die tijd. De uienschil lag in een schoenendoos op mijn bureau en ik gebruikte de bureaulamp als lichtbron. De camera zelf lag voor de doos op het bureau en door de bureaulamp te verplaatsten kon ik met de belichting spelen. De foto’s zijn genomen op een 400 ASA Kodak zwartwit film, die ik zelf had ontwikkeld en in de gangkast, die ik als doka had omgebouwd, had afgedrukt. Makkelijker kon het toen bijna niet. Met alle techniek die mijn moderne camera heeft, zou zo’n foto er nu waarschijnlijk heel anders uitzien, maar ik twijfel of ie daar ook beter van zou worden. Soms heb ik heimwee naar mijn oude FM-2 en mis ik de geur van mijn doka.

Lees ook: Oververmoeidheid maakt creatief.