suna no onnaDit is een film die niet alleen gaat over wat hij je laat zien. In tegenstelling tot veel hedendaagse films waarin de emotie vrijwel altijd gelijk is aan de handeling, is Suna no ona (Woman in the dunes) zo’n film waarin de beelden veel meer oproepen dan door de handelingen alleen kan worden verklaard.

 

Deze Japanse zwart-wit film uit 1964 laat zien wat er gebeurt met een docent uit Tokyo die in de duinen naar insecten zoekt. Als hij te laat is om de laatste trein terug te nemen kan hij bij een jonge vrouw in een nabij gelegen dorpje in de duinen overnachten. Na een prettige avond te hebben doorgebracht blijkt de volgende ochtend dat de ladder, waaraan hij vanaf de duinen naar het lager gelegen huisje naar beneden werd gelaten, is verdwenen. Het is onmogelijk om tegen het bewegende zand op te klimmen en hij is gedwongen om deze vrouw in de duinen gezelschap te houden. Haar kleine houten huisje ligt in een duinpan en dreigt continu door het wassende zand te worden bedolven.

 

Het script voor deze boekverfilming van Kobo Abe werd door de auteur zelf geschreven. De film wordt vaak als een metafoor gelezen. Het is dan ook bijna onmogelijk om de prachtige en symbolische scènes niet te analyseren. Juist omdat deze beelden zo archetypisch en intens zijn, kan een ieder er gemakkelijk zijn eigen interpretatie aan geven. Toch doe je de kracht van de film geen eer aan als je hem alleen probeert te verklaren. De ontegenzeggelijke schoonheid en eroderende kracht van het zand alleen al zorgt voor een prachtige filmervaring. Elke analyse van de symboliek van deze beelden ligt volledig in de interpretatie van de kijker.

 

De cinematografie van deze film is asymmetrisch, bewegend en hellend. Elke scene zit vol, de camera zit alles op de huid en laat je geen adem. Dit resulteert in enkele prachtige erotisch en in angstaanjagend claustrofobische scènes. Het zand zit overal, het vertraagt de gedachten en begraaft de spelers. Zelfs het huisje is geen veilige plaats, het giert en kiert en lijkt elk moment in te kunnen storten. Gevangen in de duinpan en belaagd door het zand zijn de man en de vrouw verplicht om elke nacht het wassende zand weg te scheppen. In een ogenschijnlijk doelloze strijd tegen de kracht van deze duinen neemt hun inertie toe, tot het punt waarop beiden niet meer zonder elkaar kunnen.

 

De acteurs spelen fantastisch, de muziek is magistraal en de cinematografie onvergetelijk, dit is een film zoals er maar weinig zijn.