groene zee-egel (strongylocentrotus droebachiensis) 2013 4063groene zee-egel (strongylocentrotus droebachiensis) 2013

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De groene zee-egel (Strongylocentrotus droebachiensis) is één van de meest voorkomende zee-egels van onze Noordelijke kusten. Ze voeden zich in het algemeen met zeewier maar eten ook voorbijdrijvend afval of kleine visjes. Deze zee-egel is eetbaar en wordt zelf weer door zeesterren, vissen, vogels en mensen gegeten.  Ze hebben een sterke mond waarmee ze zichzelf in rotsen kunnen ingraven. Deze holte slijpen ze dan met hun stekels verder uit tot ze er precies in passen en ze er zich in kunnen terugtrekken en vastzetten. Je vindt in rotsen in getijdengebied dan ook vaak kleine ronde holtes die door deze zee-egels zijn uitgegraven. Zo’n mond van een zee-egels is een zeer gespecialiseerd en buitengewoon sterk instrument. Het werd als eerste door Aristoteles beschreven en draagt nu diens naam als Aristoteles lantaarn. Het bestaat uit vijf uitschuifbare tanden die door een complex systeem van spieren, voedsel in stukjes kunnen  schrapen. Deze tanden zijn sterk genoeg om zand of rotsen te verpulveren. Het skelet van een groene zee-egel bestaat uit twintig harde gebogen platen die tezamen een onbeweeglijk exoskelet vormen.  Ze groeien redelijk snel, ongeveer 1 cm per jaar en worden gemiddeld tot 5cm groot.