Net als iedereen ga ik soms gebukt onder een enorme druk om vooral maar geen afwijkend gedrag te vertonen. Meestal resulteert dat in een inwendige strijd, waar de omgeving gelukkig niets van merkt. Maar laatst ging dat faliekant mis: tijdens een verhitte teammeeting deed ik mijn stinkende best om geen scheet te laten. Ik had tussen de middag een broodje hete kip gegeten en tijdens het crescendo van de discussie probeerde deze zich in gasvorm aan de hele groep kenbaar te maken. Dankzij enkele oeroude ademhalingstechnieken wist ik hem, met een uiterste krachtsinspanning, gelukkig weer naar binnen te trekken. Ik liep hierbij wel een beetje rood aan, maar men dacht vast dat dit kwam omdat ik voor de discussie warm liep. Maar net toen ik, met stijfdichte mond en sluitspier, dacht alles onder controle te hebben, stelde men mij een vraag. Terwijl ik mijn adem inhield, probeerde ik het antwoord uit te stellen, bang als ik was met de woorden ook mijn controle te verliezen. Maar je kunt in zo’n geval natuurlijk niet eeuwig zwijgen. Terwijl er een zweetdruppel langs mijn slaap liep, deed ik mijn mond open en op dat moment ontsnapte er een vette boer aan mijn keel. Het leek alsof de lucht die ik met veel moeite aan mijn achterste had ontnomen, wraak nam door aan de voorkant te ontsnappen. Helaas is de discussie daarna niet meer echt van de grond gekomen.