blikseminslag-kaartVroeger dacht men dat het dorpje Kifuka in de Kongo met 158 blikseminslagen per vierkante kilometer per jaar, verreweg de meeste inslagen van de wereld had. Recent onderzoek geeft echter aan dat een meer in Venezuela met 250 blikseminslagen per vierkante kilometer per jaar, Kifuka van de troon heeft gestoten.

 

Elke seconde slaan er zo’n 50 tot 100 blikseminslagen in op Aarde. Op sommige plaatsen echter wat vaker dan op andere, want het stormt niet overal even veel. NASA heeft onlangs een kaart van de Aarde uitgebracht waarop de blikseminslagintensiteit is te zien. Wat direct opvalt is dat de meeste inslagen bij de evenaar plaatsvinden. Dat is op zich niet zo vreemd, want daar ontstaan ook de meeste seizoen stormen. Er is echter één plek op Aarde waar de bliksem blijkbaar het vaakst inslaat, soms zelfs duizenden keren per dag. Het Maracaibomeer in Venezuela wordt gemiddeld 28 maal per minuut door de bliksem getroffen. De unieke topografische kwaliteiten van deze locatie zorgen dat er veel wind staat en de lucht tegelijkertijd wordt verhit en afgekoeld. Als waterdruppels in de warme stijgende lucht in aanraking komen met de ijskristallen in de koude lucht ontstaat er een verschil in statische elektriciteit en deze ontlaat zich dan als bliksem. Dit onweer, soms wel 140 tot 160 dagen per jaar en tien uur per dag plaats vindt, is tot op 150 km uit de kust te zien en werd eeuwenlang door schippers als navigatiebaken gebruikt. Dankzij de regelmatige krachtige bliksem-ontladingen is deze plaats tevens de grootste generatiebron van troposferische ozon op Aarde.

 

Het is spijtig dat we nog geen manier hebben gevonden om deze gigantische bron van natuurlijke elektriciteit te benutten. Stel je voor dat we deze energie zouden kunnen opslaan, dat zou in theorie heel wat vervuilende energiebronnen kunnen vervangen. Helaas gaat veel van de energie van een blikseminslag al in de lucht verloren. Het meeste blijft hangen in het bliksemkanaal tussen de wolk en het aardoppervlak. Een bliksemschicht verhit de lucht in een fractie van een seconde tot 15.000 a 30.000 C. Wat overblijft is zo’n 10 tot 100 megajoule, en dat terwijl er bij een blikseminslag al snel 10 gigajoule overspringt. Je zou de energie dus eigenlijk al in de wolken moeten aftappen, en dat is nog niemand gelukt. Daarnaast blijft het lastig om apparaten te bouwen die meerdere blikseminslagen overleven.

 

Als je bang bent voor onweer ben je overigens het beste af aan de koude polen.  Daar stormt het zelden en slaat de bliksem bijna nooit in.