Weblog

Tureluurs in de Groene Jonker (Tringa totanus)

woensdag, 29 maart 2017

Tureluur (Tringa totanus) 3-2017 6731Omdat het mooi weer beloofde te worden was ik afgelopen weekend vroeg opgestaan en in het donker naar de Groene Jonker gereden, zodat ik daar nog voor de zonsopgang zou aankomen. Niet geheel onverwacht was de parkeerplaats nog helemaal leeg en was ik de enige bezoeker. Vlak voor zonsopgang zwol het gezang aan en lieten alle vogels van zich horen, overal om mee heen was het een kabaal van jewelste. Elke vogel zong om het hardst en daarbovenuit hoorde je regelmatig het harde gegak van overvliegende ganzen. Tussen het riet zongen blauwborstjes en rietgorzen en regelmatig vlogen er vluchten wulpen en grutto’s over. Iets later op de ochtend kwamen er meer bezoekers en tegen koffietijd liep het er vol met fotografen. Soms stonden ze in bosjes bij elkaar naar een verstopt blauwborstje tussen het riet te staren. Ik heb er de hele ochtend heerlijk gewandeld en foto’s gemaakt van oa. blauwborstjes, grutto’s, rietgorzen en tureluurs. 

 

Tureluur (Tringa totanus) 3-2017 6735Tureluur (Tringa totanus) 3-2017 6690In het natuurgebied de Groene Jonker vind je in de ondiepe plassen regelmatig tureluurs naar voedsel zoeken. Hun broedseizoen loopt vanaf half april tot juni. Tureluurs leggen 4 à 5 eieren in een ondiepe kuil tussen het gras, die ze als ze niet broeden, camoufleren door het omliggende gras over het nest heen te buigen. De Tureluur is geen beschermde vogel hoewel hun aantal in Europa de laatste jaren wel gestaag afneemt. De oorzaak hiervoor is net zoals bij veel andere flora en fauna, het verdrogen van de landbouwgebieden en het afnemen van ruige kwelders.

 

Tureluur (Tringa totanus) 3-2017 6727De naam van deze bekende vogel is gedeeltelijk een onomatopee en gedeeltelijk afgeleid van het oude Frans gezegde: cést toujours la meme turelure, het is altijd hetzelfde liedje. Zijn bekende roep: het herhaalde tju-lu-lu, maakt hem in het veld makkelijk herkenbaar. Daarnaast heeft hij twee lange felrood-oranje poten en een kenmerkende rode snavelbasis. Deze onderscheiden hem van de kleinere bosruiter waar hij qua verenkleed mee verward zou kunnen worden.

 

Lees ook: Baardmannetjes (Panurus biarmicus) in de Vlaardingse Rietputten, Steenloper (Arenaria interpres) en Drieteenstrandloper (Calidris alba).

lees verder...

Halsbandparkieten in de Broekpolder (Psittacula krameri)

maandag, 20 maart 2017

Halsbandparkiet (Psittacula krameri) 3-2017 6223Het is een raar gezicht, die felgroene tropische vogels in ons platte polderland. Toch komen ze steeds vaker voor. Een aantal ontsnapte exemplaren uit de jaren 60 hebben zich flink vermenigvuldigd en over het midden-westelijke deel van ons kikkerlandje verspreid. Tegenwoordig vind je daar in stadsparken en tuinen steeds vaker groepen halsbandparkieten. Ze broeden er graag in holen in oude bomen, zoals in lege spechtenholen, of lege nestkasten. 

 

Halsbandparkiet (Psittacula krameri) 3-2017 6241Halsbandparkiet (Psittacula krameri) 3-2017 6282In de Broekpolder bij Vlaardingen heeft men een speciaal mountainbike-terrein aangelegd, hier kronkelen fietspaden zich tussen de struiken en bomen door. Tussen dit groen staan ook een groot aantal kale dode bomen, waar zich nu in de oude gaten van spechten een kolonie halsbandparkieten heeft gevestigd. Daar maken ze een kabaal van jewelste en trekken ze zich helemaal niets aan van al die fervente fietsers. Het lijkt alsof ze weinig van de tamheid van hun voorouders zijn verloren, je kunt ze een stuk makkelijker benaderen dan veel inheemse vogels. Het gevaar is hier hoogstens dat je, terwijl je met je camera in de hand omhoog staat te kijken, door een kolonne mountainbikers van je sokken wordt gereden.

 

Halsbandparkiet (Psittacula krameri) 3-2017 6236Halsbandparkiet (Psittacula krameri) 3-2017 6290Halsbandparkieten vestigen zich niet ver van grote steden omdat ze in strenge winters vaak nog afhankelijk zijn van bijvoer. De mannetjes zijn vanaf hun derde levensjaar aan hun karakteristieke zwarte halsband van de vrouwtjes te onderscheiden. Hoewel ze overdag in kleine groepjes van 10 tot 15 stuks leven, hebben ze de neiging om massaal in een boom te overnachten. Je kunt ze ’s avonds soms in groepen van enkele honderden stuks een boom zien zoeken. Men vermoedt dat deze vogels zich op termijn steeds verder over ons land zullen verspreiden en daarmee de populatiegroottes van andere holenbroeders, zoals spechten en boomklevers, kunnen verkleinen.   

 

Halsbandparkiet (Psittacula krameri) 3-2017 6274

lees verder...

Baardmannetjes (Panurus biarmicus) in de Vlaardingse Rietputten

vrijdag, 17 maart 2017

Baardmannetje (Panurus biarmicus) 3-2017 6185Volgens Natuurmonumenten leven er 23 paartjes Baardmannen in de Rietputten, een compact natuurgebied aan de rand van Vlaardingen. Dit gebied is ontstaan toen er over gestorte bagger riet is gegroeid. Afgezien van een paar smalle paden die dit gebied doorkruisen, is het een grote wirwar van riet en water, waar je het zonder laarzen niet makkelijk droog houdt. Van het pad af kun je vaak maar een paar meter ver tussen het riet kijken en Baardmannetjes zijn kleine, snelle vogels. Ik vraag me dan ook echt af hoe Natuurmonumenten zo exact weet dat er precies 23 paartjes rondvliegen.

 

Baardmannetje (Panurus biarmicus) 3-2017 6183Baardmannetje (Panurus biarmicus) 3-2017 6158Hun zang lijkt wel wat op het geluid van een fietsbel en ik heb meer Baardmannetjes gehoord dan gezien. Het heeft me dan ook heel wat zoekwerk, en geluk, gekost om er een paar goed voor de camera te krijgen. Ik was overigens niet de enige die daar ‘s morgens vroeg voor op pad was gegaan, een andere fotograaf met een komisch grote telelens en navenant statief zeulde er ook rond. Omdat hij nogal nors reageerde op mijn vraag of het hem ook was gelukt om een paar leuke foto’s van Baardmannetjes te maken, vermoed ik dat al dat gewicht hem niet echt heeft geholpen. Blijkbaar had ik meer geluk dan hij. Omdat ik ervan uitging dat vogeltjes die kleine insecten van rietstengels vangen, daarvoor het liefst de zon in de rug hebben, zodat ze hun prooi goed kunnen zien, ben ik de paden tegen de zon in afgelopen. Op die manier hoopte ik dat als ik een Baardmannetje zou zien, deze zich naar mij toe zou bewegen en ik hem niet vanaf zijn rug zou hoeven fotograferen. Toen ik er ééntje op ruime afstand zag zitten, ben ik stil blijven staat met mijn camera paraat. Gelukkig kwam hij daarna al foeragerend mijn kant op en zag ik hoe knap hij zich, met beide poten gestrekt, tussen het riet in balans hield.

 

Voor Baardmannetjes is Nederland is één van de belangrijkste broedgebieden van Noordwest Europa. De meeste populaties bevinden zich in de Oostvaardersplassen, maar blijkbaar doen ze het in de Rietputten dus ook goed. Om en nabij deze tijd van het jaar ondergaan deze vogeltjes een bijzondere verandering. In de winter eten ze voornamelijk de zaadjes uit de rietpluimen en past hun maag zich aan om deze te kunnen verteren. De spieren er omheen worden dikker en de binnenbekleding in hun maag verhardt zich op twee plaatsen tot stevige platen. In deze tijd eten ze ook regelmatig steentjes. Door de zaadjes met hun versterkte spieren samen met deze steentjes tussen hun verharde maagplaten te schuren, vermalen ze de zaden en lukt het hen om deze te verteren. Als ze dan in het voorjaar overstappen op een zachter dieet, verandert hun maag zich weer terug.

lees verder...

Steenloper (Arenaria interpres)

zondag, 12 maart 2017

Steenloper (Arenaria interpres) 3-2017 5775Hun Nederlandse naam geeft aan dat ze een voorkeur hebben voor een stenen ondergrond, zoals zeedijken en dammen, maar je vindt ze ook vaak bij de vloedlijn. Hier delen steenlopers gemoedelijk het strand met andere vogels zoals strandlopers, kanoeten en scholeksters. Ze eten van alles, zoals kokkels, wormen, zeesterren en kreeftjes. Maar ze zijn ook niet vies van aas, brood of patat. Ze leven en broeden dicht bij elkaar en als je ’s morgens vroeg een aantal kleine vogels aan de vloedlijn ziet lopen, is de kans groot dat daar steenlopers bij zitten.

 

Steenloper (Arenaria interpres) 3-2017 5694Steenloper (Arenaria interpres) 3-2017 5629Bij het strand van IJmuiden liepen ze gebroederlijk samen met de drieteenstrandlopers langs de vloedlijn. Al zoekend kiepten ze schelpjes, wier en steentjes om op zoek naar iets lekkers. Soms schrokken ze even op en vlogen ze in formatie een kort rondje boven de zee. Daarbij kon je goed hun zwart-witte rug en staart en hun vleugelstrepen zien. Als ze even stilstonden deden ze dat steevast met de kop in de wind. Ze hielden elkaar goed in de gaten en foerageerden nooit ver van hun zwerm vandaan.

 

Steenloper (Arenaria interpres) 3-2017 5747Steenloper (Arenaria interpres) 3-2017 5846Lees ook: Drieteenstrandloper (Calidris alba).

lees verder...

Trix en selfies

zondag, 12 maart 2017

TRIX 2-2017 3776We zijn onlangs naar Trix gaan kijken, onze eigen Nederlandse Tyrannosaurus rex. Ze werd in een apart gebouwtje tentoongesteld. Hoewel het museum zelf voor renovatie was gesloten, trekt Trix in haar eentje meer bezoekers dan Naturalis met haar hele collectie ooit voor elkaar heeft gekregen. We zijn blijkbaar dol op dino’s en trots op onze eigen Trix, zo trots zelfs dat er voor het museumgebouw speciaal een grote wachttent is gezet, waarin bezoekers tijdens hoogtijdagen soms meer dan een uur plaatsnemen voor zij naar binnen mogen. En, het moet gezegd, Trix is indrukwekkend. Het skelet is buitengewoon compleet en goed bewaard gebleven en daardoor rijk aan details die veel andere skeletten van Tyrannosaurussen moeten missen. Vergeleken met Stan ( het meest afgegoten en getoonde dinosaurusskelet ter wereld dat o.a. in Oslo staat) wordt Trix ook een stuk beter uitgelicht. Wel hangt ze met haar kop nog wat lager bij de grond, leuk voor alle kleintjes onder ons, maar wel een stuk minder indrukwekkend.

 

TRIX 2-2017 3739Er was veel bezoek, en vrijwel iedereen heeft foto’s gemaakt. Ik was echter de enige die dat niet met mijn rug naar Trix deed. Trouw aan de trend van onze tijd, draaide iedereen die Trix op de foto wilde zetten zich van haar af en plaatste haar in een hoek op de achtergrond van hun lachende selfie. Mijn docent fotografie zei vroeger dat elke foto die je neemt in essentie een zelfportret is. Ik ben benieuwd wat hij had gevonden van deze selfie-cultuur, van de mensen die zichzelf bij elke gebeurtenis en locatie pontificaal voorop in beeld zetten.

 

Lees ook: Stan de Tyrannosaurus.

lees verder...

Drieteenstrandloper (Calidris alba)

donderdag, 9 maart 2017

Drieteenstrandloper (Calidris alba) 3-2017 5435Deze kleine strandlopertjes lopen massaal de afrollende golven over het strand na. Op zoek naar iets eetbaars bewegen ze als één kolonne over het natte zand en pikken ze de eetbare resten op die de zee heeft achtergelaten. Hierbij bewegen hun korte zwarte pootjes zo snel dat het lijkt alsof ze over het zand zweven. Ze staan zelden stil en zijn continu in de weer. Nu hebben ze nog hun lichtgrijs met witte winterkleed. Over een paar maanden krijgen ze hun roodbruine zomerkleed en zien ze er heel anders uit.

 

Drieteenstrandloper (Calidris alba) 3-2017 5415Drieteenstrandloper (Calidris alba) 3-2017 5709Ze danken hun Nederlandse naam aan het feit dat zij de enige strandlopers zijn waarvan hun voet geen achterteen heeft. Aan het strand van IJmuiden pikten ze in alle vroegte de krabbetjes, garnalen en wormen van de vloedlijn en trokken de restjes vlees uit de vele meshelften die op het strand waren aangespoeld. Zodra je iets te dicht bij kwam, vlogen ze massaal op om iets verder weer neer te strijken. Pas toen er meer mensen op het strand kwamen en men honden begon uit te laten, vlogen ze helemaal weg. Daarna was het alsof ze er nooit waren geweest.

Drieteenstrandloper (Calidris alba) 3-2017 5557Drieteenstrandloper (Calidris alba) 3-2017 5799

lees verder...

Grijze zeehonden bij IJmuiden (Halichoerus prypus)

dinsdag, 7 maart 2017

Grijze zeehonden  (Halichoerus prypus) 3-2017 5929Afgelopen zondag was ik alle vroegte naar IJmuiden gereden om strandlopertjes te fotograferen. Ik moest er zijn voordat men er honden ging uitlaten. Hoewel het, toen ik er naar toe reed, zwaar bewolkt was, trok met de zonsopgang de meeste bewolking weg. Al wandelend kwam ik uiteindelijk bij de Zuiderpier uit. Hier lagen twee jonge grijze zeehonden in de luwte te zonnen. Met hun zachte grijze vacht vielen ze haast niet op tussen de keien en meerdere wandelaars liepen ze op nog geen twee meter voorbij.

 

Grijze zeehonden  (Halichoerus prypus) 3-2017 5966Grijze zeehonden  (Halichoerus prypus) 3-2017 5885Ze hielden een hazenslaapje en moesten regelmatig geeuwen. Daarom wist ik zeker dat het grijze zeehonden waren, die hebben namelijk een wat spitsere snuit en een apart gebit. De kiezen van gewone zeehonden zijn uit drie punten opgebouwd, terwijl die van de grotere grijze zeehond uit één scherpe punt bestaan, het lijkt daardoor bijna alsof ze geen kiezen hebben maar alleen tanden. Als zo’n lief zeehondje zijn bek opentrekt, word je er ook gelijk aan herinnerd dat het echte roofdieren zijn. Volwassen grijze zeehonden kunnen ruim drie meter lang worden en wegen dan 350 kg. Ze eten niet alleen bodem-vis, zoals bot en schar, maar pikken ook wel eens een vogeltje van het wateroppervlak weg, of verschalken zelfs de kleinere gewone zeehond. Daarnaast zijn grijze zeehonden verantwoordelijk voor de meeste dode bruinvissen die op onze kusten aanspoelen, al snel zo’n 100 per jaar. Hoewel ze er buitengewoon lief uitzien, zou ik er toch voor waken om zo’n wilde zeehond even over zijn snuit te aaien.

 

Grijze zeehonden  (Halichoerus prypus) 3-2017 5974Grijze zeehonden  (Halichoerus prypus) 3-2017 5900Deze grijze zeehondjes sliepen licht, bij het minst geringste schoten hun ogen open. Zeehonden slapen over het algemeen kort, slechts een minuut of twintig, en ademen dan niet. Daardoor kunnen ze zelfs onder water slapen. Ze slaan de opgenomen zuurstof niet alleen op in hun bloed, maar ook in hun spieren. Desgewenst kunnen deze het dan weer afgeven aan het bloed, welke het dan opnieuw over hun lichaam verdeelt. Om onder water te kunnen slapen en tot grote dieptes (tot wel 100mtr) te kunnen duiken hebben zeehonden een zwakke ademreflex, deze is zelfs zo zwak dat ze onder water eerder zullen stikken dan verdrinken.

lees verder...

Zelfgemaakt mes no. 8

donderdag, 2 maart 2017

zelfgemaakt mes no 8 2-2017 5310Na mijn laatste grote kapmes, wilde ik graag een iets compacter en eleganter mes proberen. Net als mijn vierde mes heb ik hiervoor damaststaal gebruikt, nu alleen in een zogenaamd raindrop patroon. De bolster en het kruis zijn uit zwart buffelhoorn en de schalen uit nijlpaardtand. Omdat ik wilde dat de hoornen ring achter de bolster en de hoornen band over de rug samen een kruis vormden, dat via de rug doorloopt tot een tweede gespiegeld kruis bij de buik, moest ik de bolster uit één stuk maken. Aan de voorkant moest het 4mm dikke staal er zo precies mogelijk in passen en aan de achterkant het hoornen kruis met de spacers. Het was nog een heel gepuzzel om alle stukjes passend te krijgen.

 

zelfgemaakt mes no 8 2-2017 5298zelfgemaakt mes no 8 2-2017 5297Het hol geslepen lemmet is op het breedste punt 2,7 cm hoog en 11,5 cm lang. Het hele mes is 23 cm lang en weegt slechts 121 gram. Omdat zowel hoorn als tand relatief lichte materialen zijn, voelt het mes superlicht aan. Het damast is in zoutzuur geëtst, net voldoende om het patroon te laten uitkomen maar niet zoveel dat er een voelbaar reliëf ontstaat. Het effect van de golvende lijnen en kringen op het staal speelt mooi met het licht en geeft het verder vrij sobere mes toch iets van luxe mee.

 

zelfgemaakt mes no 8 2-2017 5272zelfgemaakt mes no 8 2-2017 5274zelfgemaakt mes no 8 2-2017 5302zelfgemaakt mes no 8 2-2017 5313Lees ook: Zelfgemaakt mes no 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7.

lees verder...

Vlucht wilde zwanen (Cygnus cygnus)

zondag, 26 februari 2017

wilde zwanen (Cygnus cygnus) 1-2017 3629Grote vogels zoals ganzen en zwanen worden vaak met een halsband gemerkt in plaats van met een pootring. Dat maakt ze makkelijker te identificeren. Toch vind ik het er raar uitzien, die harde band om zo’n slanke nek. Ik weet wel dat een vegetarische zwaan niet, zoals een aalscholver of reiger, in één keer grote brokken voedsel door hoeft te slikken, maar het lijkt me toch verre van comfortabel.

 

wilde zwanen (Cygnus cygnus) 1-2017 3636Wilde zwanen zijn wintergasten. Ze broeden in Scandinavië of Rusland en overwinteren in Nederland. Je ziet ze steeds vaker in het noorden en oosten van ons land, bij de Oostvaardersplassen, de Veluwerandmeren of zoals deze bij de Amsterdamse waterleidingduinen.

lees verder...